Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ : ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΛΟΓΟΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΑΝΕΧΕΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Είναι γεγονός ότι ανέκαθεν στην μοντέρνα ιστορία τα πάντα μεταφράζονται σε χρήμα και ποιος το ελέγχει. Κάθε άλλη αιτιολόγηση για διάφορες καμπάνιες, προπαγάνδες, πρακτικές και πάνω από όλα παντός είδους μέτρα είναι απλώς ο τρόπος ένδυσης της ίδιας κλασικής απόπειρας ελέγχου του χρήματος που υπάρχει σε μία δεδομένη κοινωνία.

Στην περίπτωση όμως του Λαού, σε κάθε χώρα και ιδιαίτερα σε χώρες όπως η Ελλάδα με την ιστορία που διαθέτει, ο έλεγχος του χρήματος είναι δευτερεύον μπροστά σε μία ομάδα ιδεών που προσδίδει την αίσθηση της Δικαιοσύνης και Αυτοδιάθεσης. Είναι ακριβώς αυτές οι προτεραιότητες οι οποίες διαφοροποιούν τον Λαό από την διακρατική αυτή τάξη η οποία όπως είπαμε πρώτη και μόνη προτεραιότητα έχει την μεγιστοποίηση του ελέγχου του χρήματος και μάλιστα ειδικά του χρήματος του Λαού, καθ’ ότι η τάξη αυτή είναι παρασιτική και ανίκανη να παράγει το δικό της χρήμα.

Στο editorial λοιπόν του Ιανουαρίου 2010, ο οποίος μπορεί να χαρακτηρισθεί και μήνας της οικονομικής κρατικής ασυδοσίας στην Ελλάδα, θα βάλουμε εν συντομία τις βάσεις για να δείξουμε με τεκμήρια πού είναι τα κεφάλαια του Ελληνικού Λαού, ποιος τα νέμεται αφού τα έκλεψε και πώς αποστραγγίζεται όλος ο Ελληνικός Λαός για να διατηρεί μία εν κρυπτώ αριστοκρατική – βασιλική τάξη που ουδέποτε του επικοινωνείται ότι υπάρχει. Και δεν του επικοινωνείται διότι σε αντίθεση με π.χ. τον Αγγλικό Λαό, η αίσθηση Δικαιοσύνης και Αυτοδιάθεσης που έχει εξελίξει ο Ελληνικός Λαός ανά τις χιλιετηρίδες δεν τους επιτρέπει να ανέχονται να συντηρούν και να τρέφουν εκ γενετής παράσιτα που θεωρούν ότι είναι ποιοτικώς καλύτεροι από τους υπόλοιπους και συνεπώς οι υπόλοιποι τους χρωστούν να τους πληρώνουν επειδή υπάρχουν, δουλεύοντας για να τους εξασφαλίζουν πλούτο και μόνο.

Κατά την πρώτη περίοδο της κυριαρχίας του ΠΑΣΟΚ υπήρχε μία τρομοκρατία και φίμωση σε όποιον έλεγε ( ακόμα και όταν προσκόμιζε σωρεία τεκμηρίων και επιστημονικών κριτηρίων ) ότι στην Ελλάδα υπήρχαν κοινωνικές τάξεις. Μάλιστα σε μία συζήτηση όπου είχα ρωτήσει κομματικούς ‘ερευνητές’ τοποθετημένους σε θέσεις κλειδιά ( π.χ. στις ΕΓΕΣ, στο ΕΚΚΕ, στο ΚΕΠΕ, στο υπουργείο οικονομίας, κλπ ) με πρόσβαση στο προσωπικό περιβάλλον του Ανδρέα, της Μαργαρίτας και του Γιώργου Παπανδρέου, οι οποίοι διακαώς προσπαθούσαν να μου πούν ότι η Ελληνική κοινωνία ήταν αταξική, « δηλαδή, μου λές ότι εγώ και ο Βαρδινογιάννης είμαστε το ίδιο, δηλαδή ανήκουμε στην ίδια κοινωνική τάξη ; » μου απαντούσαν καταφατικά και μάλιστα λέγοντας « και βέβαια ! ». Για να καταλάβετε το επίπεδο του παραλογισμού που διέπει την διαβεβαίωση αυτή, την εποχή της ερώτησης τα εισοδήματα μου ως συνεργάτης ( με σύμβαση έργου ορισμένου χρόνου ) στο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας ήταν πενιχρά ( περίπου 35.000 δρχ το μήνα το 1983 ), ήταν τα μόνα που είχα για να συντηρήσω την οικογένεια μου που αποτελείτο από ένα παιδί προσχολικής ηλικίας και έναν σύζυγο που υποχρεώθηκε να πάει στο στρατό χάνοντας την εργασία του και με ενοίκιο περί των 20.000 δρχ. μηνιαίως. Την ίδια εποχή ο Βαρδινογιάννης πάντρευε την κόρη του με την εφοπλιστική οικογένεια Γουλανδρή σε έναν γάμο του οποίου η δεξίωση και μόνο κόστιζε υπερ-πολλαπλάσια του δεκαετούς εισοδήματος μου.

Γιατί επιβαλλόταν δια ροπάλου λοιπόν αυτή η τρέλα, που προσπαθούσε να πείσει τον Πολίτη ότι κοινωνικά ήταν ισότιμος με αυτόν του οποίου το επώνυμο ήταν συνώνυμο της χλιδής ;

Διότι το να επιβάλλεις το Σύνταγμα επιφανειακά και τυπικά ( δηλαδή, στα λόγια μόνο ) τραβάει την προσοχή από το γεγονός ότι ουσιαστικά έχει καταλυθεί και όποιος παρ’ όλα αυτά το προσέχει του απαγορεύεται να το εκφράσει και να δράσει επ’ αυτού. Επίσης, βάζει ακόμα ένα μεγάλο βάρος στον κάθε έναν Πολίτη που βλέπει την ανισότητα αλλά αντί να την αποδίδει δικαίως στην ύπαρξη κατ’ ουσίαν καστών κοινωνικών, την αποδίδει αδίκως στην δική του ‘ανικανότητα’ να ‘πετύχει’ όπως ο διπλανός του ‘ίσος και όμοιος’ ο οποίος θαυματουργικά λόγω της εξυπνάδας / δαιμονίου / τύχης του μπόρεσε ‘αυτοδημιούργητα’ να δημιουργήσει αυτοκρατορίες.

Η ψυχολογία μας λέει ότι όταν ένας Άνθρωπος πεισθεί ότι είναι ανίκανος και / ή κατώτερος από έναν άλλον, υποτάσσεται σε αυτόν και σταματάει να προσπαθεί να είναι ίσος με αυτόν και να διεκδικήσει αυτά που δικαιούται. Έτσι λοιπόν όταν ένας ολόκληρος Λαός πείθεται ότι ο κάθε Βαρδινογιάννης είναι καλύτερος / ανώτερος / εξυπνότερος από αυτόν και για αυτό φαίνεται να έχει τα πλούτη της σπηλιάς του Αλή Μπαμπά, υποτάσσεται και δέχεται την κατάσταση αυτή αντί να ψάξει και να δει εάν υπάρχει και άλλη εξήγηση.

Αυτό δεν γίνεται μόνο στο επίπεδο της επιχειρηματικότητας αλλά και στο επίπεδο του ταλέντου ( τέχνες ) και της επιστήμης και σαφώς και της πολιτικής. Όπως θα αναλύσουμε σε σειρά άρθρων αυτό το μήνα στον κύριο ιστοχώρο μας, το 99,9 % των λεγόμενων επιφανών προσωπικοτήτων των επιχειρήσεων, τεχνών, επιστήμης και πολιτικής τόσο στην Ελλάδα όσο και παγκόσμια είναι τέτοιες όχι λόγω των ικανοτήτων τους αλλά λόγω της γεννήσεως τους σε ένα πολύ κλειστό κύκλωμα – τάξη – κάστα που πνίγει κάθε άλλο άτομο με επιφανή προσωπικότητα ώστε να παραμείνουν αυτοί. Εξ άλλου πλέον, τώρα που δεν είμαστε στην δεκαετία του 1980 και τα δυναμικά έχουν αλλάξει, μας λέγεται και ευθαρσώς ποιες είναι οι δύο μεγάλες κάστες : οι επιφανείς / εξέχοντες / ευπατρίδες / αριστοκράτες ( αν προσέξετε θα ακούσετε όλους αυτούς τους χαρακτηρισμούς στα δελτία ειδήσεων ), και οι ‘κοινοί θνητοί’ : δηλαδή εμείς, εσείς και εγώ που είμαστε Πολίτες, πληρώνουμε φόρους, σηκώνουμε χαράτσια, δεν είμαστε υπεράνω του νόμου με ασυλίες, υπεράκτιες, κακοδικίες υπέρ ημών, εξεταστικές, απαλλακτικές, παραγραφές, μετάθεση ευθυνών, κλπ, και που με τον μόχθο μας, τις ικανότητες μας, την εξυπνάδα μας, την επινοητικότητα και εφευρετικότητα μας, τα ταλέντα μας που αντισυνταγματικά μας κλέβονται μέχρι να πεθάνουμε, όλοι αυτοί είναι εξέχοντες.

Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Το σύστημα κλοπής και εκμετάλλευσης του Λαού υπάρχει και συντηρεί την κάστα αυτή των ‘ευπατρίδων’ από κτίσεως του μοντέρνου Ελληνικού κράτους και πολύ πιθανόν κληροδοτημένο από την Βυζαντινο – και Τουρκοκρατία. Έτσι, την εποχή που τα παιδιά του Ελληνικού Λαού ζούσαν ακόμα από συσσίτια ή πεθαίνανε από ιάσιμες ασθένειες στους δρόμους την δεκαετία του 1950, οι άνθρωποι μαράζωναν γιατί δεν εύρισκαν εργασία παρ’ όλο που είχαν και όρεξη και συντριπτικά προσόντα, οι ευπατρίδες ντύνονταν βασιλικά και διασκέδαζαν γύρω από τα ανάκτορα ή την παλαιά Κηφισιά με χλιδή εφάμιλλη των ανακτόρων αυτοκρατοριών. Μιλάμε για ανθρώπους που πτώχευσαν την χώρα πολλάκις, επέβαλλαν μέτρα ασφυκτικής λιτότητας στον Λαό για να ‘ανακάμψει’ η οικονομία και διοικούσαν τα οικονομικά του Κράτους το οποίο ονόμαζαν φτωχό.
Αυτό ακριβώς συμβαίνει και σήμερα, διότι πρόκειται για το ίδιο ακριβώς σύστημα που ποτέ δεν σταμάτησε : ανέκαθεν από τον Λαό κλεβόταν το εισόδημα και οι αποταμιεύσεις του και επενδύσεις του όποτε εμπιστευόταν το κράτος, δηλαδή τα λεγόμενα αυτών των ευπατρίδων που με τα χρήματα του Λαού αγόραζαν για διασκέδαση εμφανίσεις όσο το πολλαπλό ετήσιο εισόδημα ενός μεσαίου Πολίτη, είχαν πρόσβαση σε πράγματα άγνωστα στους Έλληνες και επένδυαν τα χρήματα αυτά που δεν τους ανήκαν για να φτιάξουν τις ‘αυτοδημιούργητες’ αυτοκρατορίες τους.

Πώς μειώνεται το εισόδημα του Λαού ακόμα και όταν παίρνει αύξηση ;

Σε αυτό το σημείο πρέπει να πούμε ότι παρ’ όλο που η Τράπεζα της Ελλάδος λέγεται της Ελλάδος, το καταστατικό της ευθαρσώς λέει ότι το κύριο μέλημα της τράπεζας είναι η προώθηση των δικών της συμφερόντων και πλουτισμού ( αργότερα των συμφερόντων άλλων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων με τα οποία δηλώνει σχέση ή σύζευξη ή υποταγή ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Ή ΚΑΝ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ( αυτό είναι δευτερεύον καθήκον της και μόνο εάν δεν θίγεται το δικό της συμφέρον ). Σημειωτέον ότι αυτή η τράπεζα είναι που τελεί ταμίας / διαχειριστής των βασικών οικονομικών υποθέσεων του κράτους, εκδίδει το χρήμα, είναι υπεύθυνη για την φύλαξη και διαφύλαξη του χρυσού της χώρας : δηλαδή, αυτός που έχει στα χέρια του την ραχοκοκκαλιά της Ελληνικής Οικονομίας, το μέλλον και την δυνατότητα επιβίωσης του Κράτους και όλα τα εχέγγυα σταθερότητας της χώρας καθώς και την οικονομική ευημερία του Λαού ΕΠΙΣΗΜΩΣ ΕΧΕΙ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΙΚΩΝ / ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΩΝ ΩΣ ΠΡΩΤΟ.

Για αυτό και οι διοικητές της είναι πάντα πρώην διοικητές / βασικοί συνεργάτες άλλων τραπεζών, μεγαλοεπιχειρηματίες και ιδιοκτήτες / μέλη οικονομικών αυτοκρατοριών.

Θεωρητικά βέβαια η τράπεζα της Ελλάδος ελέγχεται δημοκρατικά από την Βουλή και λογικά άμεσος ελεγκτής της είναι ο Υπουργός οικονομικών ( ο οποίος επιμελείται των οικονομικών θεμάτων και άρα θα εισηγείται στην Βουλή τέτοιου είδους ελέγχους : υπουργοί οικονομικών γίνονται πάντα πρώην διοικητές της τράπεζας της Ελλάδος, μεγαλοεπιχειρηματίες και βιομήχανοι ή άτομα οικογενειών μέλος των οποίων υπήρξε διοικητής ή σύμβουλος της τράπεζας της Ελλάδος.

Ο κάθε ένας μας λοιπόν μπορεί να καταλάβει πώς γίνεται να διαλύεται η οικονομία της Ελλάδας, να φτωχαίνουμε όλοι με ληστρικές μεθόδους ( από διολισθήσεις και υποτιμήσεις νομισμάτων έως έκτακτες εισφορές και άλλες αντισυνταγματικότητες ), να κλείνουνε επιχειρήσεις και να πετάγεται ο κόσμος στον δρόμο και ταυτόχρονα να αυξάνεται γεωμετρικότατα τόσο ο τζίρος όλων τω τραπεζών όσο και τα πλούτη της κάστας αυτής των επιχειρηματιών, πολιτικών, εφοπλιστών, καλλιτεχνών, επιστημόνων, και άλλων ατόμων που λόγω της ύπαρξης τους στην κάστα αυτή υπάρχουν σε κρατικές, ιδιωτικές και ‘μη κερδοσκοπικές’ διοικητικές θέσεις.

Τώρα λοιπόν είναι πολύ πιο εύκολο να καταλάβουμε την συνεχή και χρόνια κατάσταση λιτότητας, ανέχειας και υπερφορολογήσεως μας και πώς ανεξαρτήτως χρώματος ακούμε από πρίν τον καιρό της δικτατορίας ακριβώς τις ίδιες κουβέντες και επιχειρήματα. Κυβερνητικά ανέκαθεν μειωνόταν προοδευτικά τα εισοδήματα μας ακόμα και στην λεγόμενη ‘πλούσια’ περίοδο του 1981 με παραπλάνηση του Λαού ο οποίος απαιτούσε την ισότητα που ποτέ δεν του δόθηκε : όταν ο Α. Παπανδρέου αύξησε συντάξεις και μισθούς επέτρεψε ταυτόχρονα να διολισθήσει η δραχμή. Αυτό σήμαινε ότι την αγοραστική αξία που προσέφερε με την αύξηση την πήρε πίσω με την διολίσθηση της αξίας του νομίσματος και βεβαίως με τις επίσημες υποτιμήσεις που επέβαλε ( με πρώτη το 1983 ). Δηλαδή, κοίμησε λίγο την εγρήγορση του Λαού και τον κατέκλεψε.

Βεβαίως από την εποχή της λιτότητας και πέρα η κλοπή εκτραχηλύνθηκε με αποκορύφωμα την εισαγωγή μας στην ζώνη του Ευρώ.

Άλλες πρακτικές που επέτρεψαν κατ’ ουσίαν αθέμιτο ανταγωνισμό και άγρια επιχειρηματική πολιτική χωρίς κρατικό έλεγχο ολοκλήρωσαν την πρώτη φάση της πραγματικής επιχείρησης ανακατανομής του εισοδήματος η οποία επιχειρείται σε πείσμα της Λαϊκής αντίστασης από την ίδρυση τουλάχιστον της Τράπεζας της Ελλάδος.

Όπως είπαμε οι Έλληνες είναι αρκετά ευέλικτος Λαός και έχει πολλάκις δείξει πώς μπορεί μέσω των δυσκολιών να βρεί λύσεις για οικονομική ανάκαμψη του ιδίου και συμπολιτών του.

Κάθε τέτοια απόπειρα του Λαού επέφερε και έξαρση κερδοσκοπικής ληστρικής πολιτικής με την υποστήριξη του κράτους όπως : τα ομολογιακά δάνεια ανάπτυξης της δεκαετίας του 1960 που έφαγαν τις οικονομίες του Λαού, πτωχεύσεις μεγαλοεπιχειρηματιών που παραμένουν πλούσιοι όπως ο περιβόητος Λαναράς, το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου επί Σημίτη, το δάνειο για την υποστήριξη των τραπεζών επί Καραμανλή. Αυτά χωρίς καν να αναφέρουμε κερδοσκοπικά κόλπα με κρατικοποιήσεις – αποκρατικοποιήσεις επιχειρήσεων ( βλέπε Ολυμπιακή ), την σύζευξη του νομίσματος μας με άλλα αυθαιρέτως, την πολιτική του χρυσού που ανάγκασε τον κόσμο να παραδώσει τις χρυσές του λίρες και άπειρα άλλα που θα αναλύουμε όλον τον Ιανουάριο ανά ενότητες. Αποκορύφωμα αυτών βεβαίως οι πτωχεύσεις επίσημες και ανεπίσημες του κράτους και ο συνεχής άκρατος δανεισμός.

Και πού θα σταματήσουν όλα αυτά ; πού θέλει η ‘ κάστα των ευπατρίδων’ να φέρει την ‘ κάστα των κοινών θνητών’ ;

Στην κατάσταση όπου θα είμαστε όλοι άποροι, άκληροι και πλήρως εξαρτημένοι από τις επιχειρήσεις / τσιφλίκια αυτών, που τα έφτιαξαν με το δικό μας πλούτο και να δουλεύουμε με ευγνωμοσύνη κυριολεκτικά μόνο για να φάμε μόνο για να επιβιώσουμε.

Το ευτυχές είναι ότι επειδή ακριβώς είναι παράσιτα και δεν ξέρουν να παράγουν, είναι και μόνο τόσο δυνατοί όσο τους επιτρέπουμε εμείς που ξέρουμε να παράγουμε και παράγουμε.

Κατά την διάρκεια λοιπόν του Ιανουαρίου θα δούμε πώς έκαναν κάθε μία από τα εγκλήματα που αναφέραμε και τι μπορούμε να κάνουμε ως Λαός για να μην επιτρέψουμε πλέον αυτά τα εγκλήματα να αποφέρουν κέρδος για αυτούς καθώς και να πάρουμε πίσω και το τελευταίο πενηνταράκι που μας έκλεψαν έντοκα.

Ευρωεκλογές 2009

Το editorial του Ιουνίου έχει τον τίτλο αυτό διότι παντός είδους εκλογές οφείλουν να είναι ευκαιρία και λόγος μιας ενδελεχούς ανασκόπησης και εκτίμησης τόσο της πολιτικής κατάστασης όσο και της κοινωνικοοικονομικής πορείας της κοινωνίας στην οποία ζεί ο Πολίτης που καλείται να συμμετάσχει σε αυτές.

Κατ’ αρχάς πρίν κάνουμε οποιαδήποτε περαιτέρω ενέργεια πρέπει να δούμε τι είναι πραγματικά οι εκλογές και τι έχουν καταντήσει να είναι : σε όλες τις δημοκρατικές κοινωνίες ο θεσμός των εκλογών και των δημοψηφισμάτων παντός είδους είναι το δυνατότερο και σοβαρότερο όπλο του Λαού για να εκφράσει ευθέως και αμέσως την βούληση του. Σε αυτές τις περιπτώσεις τα αποτελέσματα των εκλογών θεωρούνται και πρέπει να είναι ιερά αφού είναι η πραγματική βούληση του Λαού / Δήμου.

Όμως έχουμε πολλάκις αποδείξει ότι δεν υπάρχει Δημοκρατία στην Ελλάδα ( και σε άλλες χώρες που ισχυρίζονται ότι είναι δημοκρατικές, αλλά αυτή την στιγμή μας ενδιαφέρει η χώρα μας ). Αυτό είναι εμφανές στην καθημερινότητα μας και εκφράζεται πλήρως στην οικονομία μας όπου η στρωματοποίηση γίνεται όλο και πιο ακραία, με λίγους πλούσιους και πολλούς φτωχούς, όπως σε κάθε Ολιγοκρατία που έχει καταγράψει η Ιστορία.

Τι λοιπόν είναι οι εκλογές όταν δεν υπάρχει πραγματική Δημοκρατία ;

Σαφώς δεν μπορούμε να πούμε ότι εκφράζει την Λαϊκή βούληση, γεγονός που έχει αποδειχθεί εμπράκτως πολλές φορές στην πολιτική ιστορία των τελευταίων ετών όπου ακόμα και όταν το εκλογικό αποτέλεσμα ( σε πείσμα όλων των πιέσεων ) δεν αντικατοπτρίζει αυτό το οποίο θέλουν οι λίγοι κρατούντες, είτε αγνοείται θρασύτατα είτε οι εκλογές επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά μέχρι να αποκτηθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Τι λοιπόν είναι πραγματικά οι εκλογές στην πραγματικότητα που βιώνουμε καθημερινά και όχι στην θεωρεία την οποία θα έπρεπε να εφαρμόζεται ;

Οι εκλογές είναι το όπιο του Λαού.

Όπως κάποτε όπιο ήταν η θρασύτατη και απροκάλυπτη διαστροφή των θρησκευτικών θέσεων, προθέσεων και υποχρεώσεων σε σημείο πραγματικής κοινωνικής παθολογίας ( ιδίως σε ιστορικές περιπτώσεις όπως παλαιότερα οι Σταυροφορίες και πιο πρόσφατα η έννοια Τζιχάντ ) έτσι τώρα που η κοινωνία εναποθέτει την βαρύτητα του κοινωνικού γίγνεσθαι στον επιστημονικό και πολιτικό τομέα το όπιο από ‘θρησκεία’ έγινε ‘εκλογές’. ( Θα αναλύσουμε την πραγματική σημασία της θρησκείας και την δύναμη που μπορεί αν προσφέρει στον Λαό σε μελλοντικά άρθρα. Το μόνο που θα κρατήσουμε σήμερα είναι ότι όπιο γίνεται κάτι που στην σωστή του μορφή αποδίδει στον Λαό και στον Πολίτη μεμονωμένα τεράστια ελευθερία και δύναμη. )

Γιατί όμως είναι όπιο οι εκλογές ;

Όπως παλαιότερα ο κάθε διεφθαρμένος και παραδόπιστος, διψασμένος για εξουσία παπάς / καρδινάλιος / μουφτής / κλπ. παραμύθιαζε και εκφόβιζε τις μάζες μέσω της θρησκείας αφού παρουσιαζόταν ως ο κατ’ εξοχήν ενδεδειγμένος / αυθεντία εκπρόσωπος της, έτσι και τώρα ο κάθε διεφθαρμένος πολιτικός / οικονομολόγος / επιχειρηματίας / τραπεζίτης – βιομήχανος / πλοιοκτήτης παραμυθιάζει και εκφοβίζει τις μάζες μέσω των εξής οδών για τις οποίες θεωρείται εσφαλμένα κατ’ εξοχήν αντιπρόσωπος και αυθεντία :

Α) Μέσω της πολιτικής ως τον μόνο τρόπο επιβίωσης της κοινωνίας ( πολιτική ή κοινωνικός θάνατος ),

Β) Μέσω της οικονομικής επιστήμης ως τον μόνο τρόπο επιβίωσης της κοινωνίας ( οικονομικά μέτρα ή θάνατος ).

Όπως παλαιότερα και ο παπάς ( ο οποίος το κάνει και τώρα απλώς δεν έχει το κοινωνικό βήμα που είχε σε παλαιότερες εποχές και επιτρέπεται κοινωνικά πολύ περισσότερο να αγνοηθεί, αντίθετα ο επιστήμονας ή ο πολιτικός πρέπει να υπακούεται με ευλάβεια ) έτσι τώρα ο πολιτικός εκφοβίζει τον Λαό με τα εξής άκρως λανθασμένα επιχειρήματα ‘συντέλειας’ :

« Αν απορρίψετε αυτούς που λυμαίνονται την πολιτική σκηνή, άμεσα η ζωή σας θα γίνει φοβερά δύσκολη / καταστροφική / άγρια / ζούγκλα ».

Αυτό είναι πλήρως λανθασμένο αφού αυτοί οι οποίοι λυμαίνονται τη πολιτική σκηνή δρούν μόνο με τέτοιους τρόπους ώστε να κρατούν τον Λαό σε απόσταση ασφαλείας από τους ίδιους ενόσω κατατρών και υπεξαιρούν τα του Λαού. Ο Λαός μόνος του αυτοσυντηρείται και στην ουσία αυτοδιοικείται. Πολύς κόσμος το έχει καταλάβει αυτό και εάν δεν υπήρχε η αλλοτρίωση και αναστολή της επικοινωνίας ανάμεσα στους Πολίτες ( οι οποίοι περιμένουν μέσω των ΜΜΕ να μάθουν τι πραγματικά πιστεύουν οι συμπολίτες τους και γι’ αυτό έχουν μια πλήρως λανθασμένη εικόνα ) θα είχαν συνειδητοποιήσει ότι δεν είναι οι μόνοι που το πιστεύουν και το έχουν δει.

Συνεπώς και με τρόπους που θα αναλύσουμε σε άρθρα μας, αφού λόγω χώρου δεν είναι δυνατόν να γίνει στο editorial, το να μην βγει κάποιο πολιτικό κόμμα στις εκλογές, Ευρωπαϊκές και Εθνικές, αντί να είναι η συντέλεια μπορεί να είναι η αναγέννηση της πραγματικής Δημοκρατίας. Συντέλεια θα σημάνει μόνο για αυτούς που χρειάζονται τις κρατικές αυτές θέσεις για να επιβιώσουν και να επιτύχουν μια παρασιτική ζωή σε βάρος των υπολοίπων.

« Εάν δεν ακούσουμε τους οικονομολόγους / οικονομικούς επιστήμονες τυφλά, ακόμα και εάν η απλή αριθμητική και η κοινή λογική του κάθε Πολίτη δείχνει το μέγεθος της ανοησίας / διαφθοράς τους, θα καταρρεύσει η κοινωνία ».

Αυτό το οποίο κανένας δεν συνειδητοποιεί είναι ότι η οικονομική επιστήμη δεν έχει δημιουργηθεί για την βελτίωση της οικονομικής κατάστασης όλων των κοινωνικών στρωμάτων. Ο λόγος της δημιουργίας της είναι ο έλεγχος της αγοράς’ όπως έχει γίνει σαφές από τους πατέρες της όπως o Άνταμ Σμίθ. Έλεγχος σημαίνει σε αυτή την περίπτωση το πώς θα υπεξαιρεθεί καλύτερα ο πλούτος που παράγουν οι πραγματικές πλουτοπαραγωγικές τάξεις, δηλαδή η εργατική και μεσαία τάξη. Η χρονική περίοδος της δημιουργίας της επιστήμης αυτής υποστηρίζει το παραπάνω, αφού δημιουργήθηκε όταν πλέον κατέστη δύσκολο ( και διαφαινόταν ότι θα γινόταν σύντομα αδύνατο ) να εφαρμοστεί ο νόμος του ‘δυνατού γαιοκτήμονα / φεουδάρχη / αριστοκράτη’ για να υφαρπαχθεί ο πλούτος του Λαού. Έτσι λοιπόν δημιουργήθηκε μία επιστήμη ( δηλαδή, κάτι που ο λαός είχε μάθει να σέβεται ως πραγματική γνώση που θα πρέπει να προσέξει και να ακούσει ) η οποία θα παρουσίαζε ‘δεδομένα’ στον Λαό για να τον πείσει να δώσει μόνος του τον πλούτο του και να γίνει μόνος του φτωχότερος ( π.χ. πληθωρισμός / λιτότητα / κρίση και συνεπώς καταστροφή σοδειών / καταστροφή κεφαλαιουχικών αγαθών / απεμπόληση δικαιωμάτων όπως το 8ωρο / κλπ ).

Στην ουσία και όπως έχουμε δείξει σε προηγούμενα άρθρα ο κάθε ένας Πολίτης που έχει καταφέρει να επιβιώσει οικονομικά με χίλιες αναποδιές χωρίς ‘δίχτυ ασφαλείας’ όπως λέγεται ότι έχουν μεγάλες πολυεθνικές και μεγάλοι κεφαλαιούχοι επιχειρηματίες είναι πολύ πιο ικανός να αναλάβει τα οικονομικά της χώρας από αυτούς οι οποίοι αλληλοβραβεύονται κάθε χρόνο σε πολιτικό και επιχειρηματικό επίπεδο.

Ο τελευταίος χρόνος απέδειξε το παραπάνω περίτρανα με την κατάντια των Λαών των χωρών της Ευρωζώνης, η οποία μάλιστα ονομάζεται έτσι λόγω της εγγύησης του Συμφώνου Σταθερότητος, για σταθερές και ευημερούσες οικονομίες που θα έκαναν την ζωή των Πολιτών πιο εύκολη οικονομικά. Ο αντιπρόσωπος Αλμούνια που ‘αποφασίζει και διατάσσει’ την οικονομική πολιτική τόσων χωρών έχει δείξει πόσο ακατάλληλος είναι αφού θρασύτατα έχει πει ότι απλώς πειραματίζεται και δεν είναι καθόλου σίγουρος για την επιτυχία των εκάστοτε σχεδίων του.

Άρα, τόσο η κοινή όσο και η επιστημονική λογική δείχνουν ότι οι δυνάμεις αυτές που φοβερίζουν τον Λαό με τους παραπάνω τρόπους και τύπου καταστροφολογίας εκβιαστικών δηλώσεων δρούν μόνο εις βάρος του Λαού και όχι υπέρ του και άρα εάν εκλείψουν ο λαός θα ωφεληθεί.

Εάν είχαμε πραγματικές εκλογές το εκλογικό αποτέλεσμα θα έπρεπε να αντικατοπτρίζει την γενική δυσαρέσκεια του Λαού προς όλα τα πολιτικά κόμματα και προς την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση ταυτόχρονα.

Αυτό θα μπορούσε να γίνει με δύο τρόπους, οι οποίοι στην ουσία είναι ένας : είτε τεράστιο ποσοστό αποχής είτε πολύ χαμηλά εκλογικά αποτελέσματα που να απαγορεύουν την σύσταση οποιασδήποτε κυβέρνησης ( σε περίπτωση Εθνικών εκλογών ) ή την εκλογή οποιουδήποτε μη ανεξάρτητου Ευρωβουλευτή.

Τι σημαίνει αυτό ;

Όταν οι εκλογές δείχνουν ότι κανένας δεν είναι αρεστός στον Λαό, τότε οφείλεται να γίνεται Δημοψήφισμα για το τι θέλει ο λαός και πώς το θέλει. Δεν γίνεται φίμωση του με την εκλογή οποιουδήποτε βάση γελοίων ποσοστών που αντιπροσωπεύουν μειονότητα και που έχουν προκύψει μετά από πολύπλοκες και αδιαφανείς στην λογική τους διαδικασίες και υπολογισμούς.

Οι εκλογές γίνονται όπιο όταν ενώ το παραπάνω ισχύει ( μεγάλη αποχή και μικρά ποσοστά σε κάθε κόμμα ) ο Λαός οδηγείται να πιστεύει ότι ο ίδιος έχει εκλέξει τον δικτατορίσκο που πανηγυρίζει στο μπαλκόνι του στο τέλος της καταμέτρησης. Έτσι αισθάνεται ότι ‘ αφού τον ψήφισα θα τον λουστώ και χωρίς να παραπονιέμαι’ ενώ στην πραγματικότητα ουδέποτε τον έχει επιλέξει. Έτσι πέφτει σε μία νάρκωση έλλειψης αντίδρασης όταν κακοποιείται και βιάζεται οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά από την κάθε ‘κυβέρνηση’.

Έχει έρθει η στιγμή να καταλάβουμε ότι ο,τιδήποτε μας ζητεί να δεχτούμε παράλογα πράγματα ‘για χάρη αποφυγής χειρότερων’, ‘ γιατί έτσι πρέπει’, ‘ γιατί αυτό γίνεται παγκοσμίως’ είναι το πραγματικό όπιο του Λαού είτε είναι ‘θρησκεία’, είτε είναι ‘πολιτική’, είτε είναι ‘κοινωνική ζωή’.

Η κοινή λογική με βάση το αποτέλεσμα είναι αυτό που βοήθησε τον άνθρωπο να επιβιώσει. Η υποταγή στην ‘κοινωνία’ είναι αυτή που ώθησε τον άνθρωπο στην αυτοκτονία.

Η κοινωνία είναι το αποτέλεσμα της ανθρώπινης εξέλιξης και συνεπώς αλλάζει όπως η εξέλιξη αυτή συμβαίνει. Όποτε ο άνθρωπος ανακόπτει την δική του εξέλιξη ( δηλαδή, μπλοκάρει την σκέψη του, φιμώνει τον λόγο του, φοβάται την αντίδραση των γύρω του, διαλέγει το λιγότερο κακό και δεν αποφασίζει να δημιουργήσει το καλό αντί αν περιμένει να του το δώσει αυτός που έχει αποδείξει ότι είναι κακός ) για χάρη της διατήρησης της κοινωνίας ως έχει, ο άνθρωπος κυριολεκτικά παρήκμασε.

Με την ευκαιρία των Ευρωεκλογών, ας αρχίσουμε να βλέπουμε κατά πόσον ζούμε σε περίοδο πλήρους παρακμής ώστε να μην χρειαστεί να βγούμε από αυτήν με τον βίαιο τρόπο που η Ιστορία έχει δείξει ότι συνήθως γίνεται.