ΤΟ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΕ ΔΕΚΑ ΑΠΛΑ ΒΗΜΑΤΑ

Στην δουλειά μου ( είμαι ειδική εκπαιδευτική ψυχολόγος ) έρχονται κατά κανόνα άνθρωποι ευφυείς με διάφορες αξιόλογες ιστορίες που υποδηλώνουν το εύρος των ικανοτήτων τους και το πόσο πολύ μπορούν να εξελιχθούν, αλλά όλοι ανεξαιρέτως αισθάνονται ότι βρίσκονται σε ένα αδιέξοδο αντιμέτωποι με ζοφερότατες καταστάσεις που τις αποδίδουν ( δικαίως ) στα λάθη του παρελθόντος και που συνεπώς αισθάνονται ότι πρέπει να υποστούν, παρ’ όλο που δεν φταίνε άμεσα για μία κατάσταση, την κατάσταση αυτή. Αυτό που εγώ τους δείχνω είναι ότι ούτε την κατάσταση είναι υποχρεωμένοι να ανέχονται ούτε να αυτοτιμωρούνται και βεβαίως ότι έχουν πλήρως την ικανότητα με ένα σωστό σχέδιο βημάτων να βγούν από αυτό το ζοφερό αδιέξοδο που βρίσκονται και να πορευθούν με πλήρη έλεγχο και ελευθερία επιλογής στην κατεύθυνση που επιθυμούν πραγματικά, όχι σε αυτή που έχουν ωθηθεί για οποιονδήποτε λόγο.

Η ψυχολογία και η κοινωνιολογία λένε ότι όπως δρα και αντιδρά ένα άτομο, με τους ίδιους μέσους όρους ( συμπεριλαμβανομένης και της επίδρασης της χειραγώγησης ) δρα και ένα σύνολο ανθρώπων, ένας Λαός. Και ως Λαός τώρα βρισκόμαστε σε αυτή την κατάσταση που όλοι μάς επαναλαμβάνουν ότι πρέπει να ανεχθούμε και να υποστούμε αφ’ ενός διότι φταίμε που φτάσαμε ως εδώ και αφ’ ετέρου διότι δεν υπάρχει άλλο σχέδιο, άλλη λύση, άλλη εναλλακτική για να φύγει το Ελληνικό Κράτος από την δυσχερέστατη κατάσταση που έχει περιέλθει.

Ως ειδικός λοιπόν που έχω εκπαιδευτεί για να λύνω αδιέξοδα, λέω επισήμως και είμαι έτοιμη να το υπερασπιστώ με τεκμηρίωση ότι βεβαίως και υπάρχει λύση άλλη και πραγματικό σχέδιο εξόδου από την κρίση πολύ πιο βραχύβιο και πολύ πιο αποτελεσματικό που θα οδηγήσει την Ελλάδα ως Κράτος στην οικονομική ευρωστία ( αν βεβαίως δεν ανοίξουμε την πολύ μεγάλη συζήτηση που τεκμηριώνει ότι το σχέδιο που εφαρμόζεται τώρα ουδόλως έχει ελπίδες αποτελεσματικότητας εκτός του να γεμίσει τις άπατες τσέπες των μεγαλοκεφαλαιούχων διεθνώς ). Λόγω έκτασης, το μόνο που θα παραθέσω εδώ είναι τα βήματα :

Βήμα 1ο : άμεση εκκαθάριση της τάξης των πολιτικών, ώστε με το πραγματικό πόθεν έσχες να επιστρέψουν κάθε τι που προσπόρισαν στο εαυτό τους εκμεταλλευόμενοι την θέση τους ( σε πρώτη φάση για όλους τους εν ενεργεία ).

Βήμα 2ο : άμεση δήμευση κάθε περιουσιακού στοιχείου της εκκλησίας, με τους Ναούς και κάθε μοναστήρι / οίκημα όπου διαμένουν κληρικοί ή το χρησιμοποιούν να είναι δημόσιο κτίριο με σχέση ενοικιαστή ως προς τους κληρικούς. Σε πρώτη φάση και για αποφυγή πρόκλησης απόγνωσης στις οικογένειες κληρικών θα διατηρηθεί ο βασικός μισθός δημοσίου υπαλλήλου χωρίς κανένα επίδομα ή άλλο βοήθημα με την προϋπόθεση ότι εντός συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος θα έχουν βρεί άλλο πόρο / εισόδημα οπότε και θα διακόπτεται ο μισθός από το δημόσιο.

Βήμα 3ο : άμεση εξυπηρέτηση των πρώτων απαιτήσεων του δημοσιονομικού χρέους με τα χρήματα ( ΟΧΙ τα ακίνητα ) που αποκτήθηκαν από το δεύτερο βήμα. Από εκεί και πέρα απαιτούμε από τους ετέρους να παύσουν να μας ενοχλούν με οποιαδήποτε όχληση ή απαίτηση για τουλάχιστον το χρονικό διάστημα μέχρι τις επόμενες δόσεις.

Βήμα 4ο : απολογισμός της χρησιμότητας κάθε ενός δημοσίου υπαλλήλου ( σε αυτό συμπεριλαμβάνεται κάθε αξίωμα μέχρι και το αιρετό ) και υποχρέωση κάθε ενός να δικαιολογήσει τον μισθό του ενώπιον του Λαού δείχνοντας ότι προσπορίζει στο Κράτος τουλάχιστον το ίδιο ποσό το οποίο παίρνει ο ίδιος ως μισθό, χωρίς να καταπατάει Ανθρώπινα Δικαιώματα και Σύνταγμα. Κάθε ένας που δεν μπορεί να το αποδείξει αυτό απολύεται / παύεται. Επίσης κάνουμε απολογισμό των εσόδων από την εκμετάλλευση των ακινήτων που μέχρι τώρα ήταν στην εκκλησία και τους πολιτικούς ως κατ’ αρχάς ο πόρος που θα εξυπηρετεί το δημοσιονομικό και όχι η φορολόγηση του Λαού και εάν πρόκειται για υπεράκτιες περιουσίες / στην αλλοδαπή βλέπουμε πώς θα εκμεταλλευθούν ή πώς θα εκποιηθούν για να χρηματοδοτηθεί το Κράτος.

Βήμα 5ο : εξασφάλιση της μέσης διαβίωσης ( δηλαδή πάνω από το όριο της φτώχειας τουλάχιστον σε πρώτη φάση ) ώστε κάθε Έλληνας Πολίτης να έχει τα προς το ζην με αξιοπρέπεια ( στέγη, εργασία, εισόδημα βιώσιμο, ασφάλεια, ασφάλιση / σύνταξη ) με ένα κατώτατο πλαφόν των τουλάχιστον € 2.000 καθαρά και άρση της βαριάς φορολογίας κυρίως με κατάργηση των έμμεσων φόρων που είναι και αντισυνταγματικοί λόγω της έλλειψης αναλογικότητας. Η εργασία / δουλειά θα εξασφαλισθεί από τις θέσεις εργασίας που θα προκύψουν στο Κράτος λόγω του βήματος 1 και 2 και στους ιδιώτες διότι θα δοθεί δυνατότητα για την ατομική επιχείρηση.

Βήμα 6ο : εξασφάλιση κατώτατων τιμών για τροφή, ένδυση, κατοικία, ΔΕΚΟ και περίθαλψη με εφαρμογή πλαφόν ανώτατων τιμών και προστασία των αντίστοιχων επιχειρηματιών / παραγωγών από κερδοσκόπους ώστε να μην ζημιώνονται από αυτό. Ανασύνταξη για την επαναφορά της πρωτογενούς και δευτερογενούς παραγωγής με υποχρέωση των αγροτών / κτηνοτρόφων / βιοτεχνών που το επιθυμούν να ασκούν το επάγγελμα τους αμιγώς χωρίς πλαφόν στο όριο παραγωγής και με προτεραιότητα στην εσωτερική κατανάλωση για αποφυγή πολλών εισαγωγών.

Βήμα 7ο : οι τράπεζες επί του Ελληνικού εδάφους φορολογούνται με την δυσμενέστερη φορολόγηση που υπάρχει για Πολίτες τουλάχιστον, εάν βεβαίως αποδείξουν ότι δεν έχουν καταπατήσει Ανθρώπινα Δικαιώματα, το Σύνταγμα και τους Νόμους. Σε περίπτωση που έχουν εγκληματήσει κατά του Λαού ή του Κράτους, όλα τα κέρδη των ετών που σημειώθηκε εγκληματική ενέργεια δημεύονται υπέρ του δημόσιου και επίσης υποχρεώνεται η τράπεζα από εκεί και πέρα να αποζημιώσει κάθε Πολίτη ή επιχείρηση εις βάρος του οποίου / οποίας αισχροκέρδησε από το αποθεματικό της. Εάν δεν έχει ρευστό, δημεύονται τα περιουσιακά της στοιχεία απανταχού της Υφηλίου και ζητούνται ευθύνες από τους υπεύθυνους / υπεύθυνα στελέχη της.

Βήμα 8ο : για συγκεκριμένη χρονική περίοδο κλείνει το Χ.Α. και απαγορεύεται η δράση στην Ελλάδα κάθε πολυεθνικής εταιρείας η οποία έχει εμπλακεί σε οικονομικά και πολιτικά σκάνδαλα στην Ελλάδα και ξεκινάει νομικός αγώνας εναντίον τους ( π.χ. Goldman Sachs, Siemens, κλπ ). Τα ιδρύματα παντός είδους ( τύπου ίδρυμα Παπανδρεου, Σημίτη, Καραμανλή, Μητσοτάκη, Γουλανδρή, κλπ ) άμεσα σταματούν να χρηματοδοτούνται από το Κράτος και καλούνται να συμπεριφερθούν ως επιχειρήσεις ( να δείξουν έργο και έσοδα από νόμιμες δραστηριότητες τους ) αφ’ ενός και αφ’ ετέρου να αποδείξουν το έργο που προσπόρισαν στο Κράτος με το οποίο ωφέλησαν τον Λαό και το οποίο δεν προβλέπεται ήδη ως παροχή από το Κράτος βάσει του Συντάγματος. Το αυτό γίνεται και για όλες τις ΜΚΟ ανεξαιρέτως.

Βήμα 9ο : επιχειρηματίες τύπου Λαναρά καλούνται στην Δικαιοσύνη και αφού αποζημιώσουν όλους όσους έβλαψαν οι επιχειρήσεις παραδίδονται στο Κράτος και οι ίδιοι οδηγούνται στην φυλακή. Αθλητικές επιχειρήσεις που επιχορηγούνται από το Κράτος και τις νέμονται ιδιώτες ( π.χ. ομάδες, σωματεία, κλπ ) είτε άρεται η χρηματοδότηση αναδρομικά και αποτελούν πλέον ιδιωτικές κερδοσκοπικές επιχειρήσεις όσον αφορά το Κράτος είτε περιέρχονται στο Κράτος και συμβάλλονται σε αυτές οι οπαδοί που επιθυμούν να τις διατηρήσουν και να τις προωθήσουν.

Βήμα 10ο : για να προχωρήσουμε παρακάτω νομίμως χρειαζόμαστε τροποποίηση σε ορισμένα άρθρα του Σύνταγματος όπως περί ευθύνης υπουργών και τοιαύτες εγκληματικά προστατευτικές για τους συνήθεις κληρονομικά επαγγελματίες πολιτικούς. Εδώ λοιπόν πρέπει να αποφασίσουμε για την τροποποίηση του Πολιτεύματος μας ώστε να εξασφαλίζεται πλήρης έλεγχος και λογοδοσία στον Λαό ο οποίος θα αναδειχθεί σε πραγματικό κυρίαρχο όπως το Σύνταγμα στις βασικές του διατάξεις ορίζει. Από αυτήν την στιγμή και πέρα όλοι μπορούμε να δούμε ότι δεν θα μιλάμε με τις συνθήκες που μιλάμε τώρα.

Η βασική βεβαίως αντίρρηση ή αντίδραση στο σχέδιο που παρουσιάζω είναι « και ποιος θα τα κάνει / θα τα επιβάλλει όλα αυτά μέσα σε μια διεφθαρμένη διοίκηση και κυβέρνηση / σύστημα ;»

Η απάντηση είναι μία απλή και όχι τόσο δύσκολη εάν πραγματικά αποφασίσουμε ότι δεν θέλουμε μαζοχιστικά και διαστροφικά να τρέφουμε με τις σάρκες και το αίμα μας και το μέλλον των παιδιών μας και της χώρας μας όλους αυτούς που όλοι γνωρίζουμε ότι ευθύνονται ενεργά για την τωρινή κατάσταση : ο Λαός άνευ συνδικαλιστικού ή κομματικού ελέγχου θα το επιβάλλει αυτό εάν αποφασίσει να μπεί μέσα στην Βουλή και να πάρει αυτά που του κλέψανε.

Τα μέτρα αυτά είναι σκληρά αλλά για αυτούς που δημιούργησαν και καλλιεργούν ακόμα και τώρα το πρόβλημα, όχι για αυτούς που αποτελούν τον λόγο ύπαρξης ενός Κράτους και που δεν τους δόθηκε στην ουσία επιλογή και καλούνται τώρα να δημιουργήσουν την επιλογή τους μόνοι τους για να επιβιώσουν, και μάλιστα χωρίς να απειληθεί κεκτημένο του Λαού ή θυσίες των προγόνων μας.

ΤΟ ΠΑΡΑΛΟΓΟ ΩΣ ΟΠΛΟ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΤΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ

Όσο οι αντιξοότητες εξαναγκάζουν τους Πολίτες να ενεργοποιούν την κοινή τους λογική, όπως είναι φυσικό στην ανθρώπινη φύση, τόσο περισσότερο ακούμε όχι μόνο από τα εγχώρια αλλά και από τα διεθνή ΜΜΕ μία καταιγίδα περίεργων έως ανοιχτά παράλογων ή αντιφατικών εξαγγελιών και ειδήσεων, εκτός από αυτά τα νέα που αναφέρουν φυσικές καταστροφές.

Τι σημαίνει αυτό ;

Το γεγονός ότι σε πράγματα που έχουν να κάνουν με την φύση με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ( π.χ. η κατολίσθηση των Τεμπών ) είναι με συνοχή ενώ τα υπόλοιπα που έχουν να κάνουν με φορολογία, με οικονομία, με την σχέση της Ελλάδας με τους διάφορους εταίρους και εταιρείες, με τον χειρισμό του κλίματος από τους ανθρώπους, με τους μετανάστες, με το ασφαλιστικό, τα διεθνή θέματα και γενικά ό,τι έχει να κάνει με τον χειρισμό των λίγων που επηρεάζει τους πολλούς είναι χωρίς συνοχή και χωρίς λογική ή τουλάχιστον συνεχώς αντιφατικά και νεφελώδη, μας οδηγεί στο ένα και μόνο συμπέρασμα : παρακολουθούμε μία εντονότατη εκστρατεία προσπάθειας / απόπειρας αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης και κοινής λογικής του Λαού ώστε να καθυστερήσει η φάση της αντίδρασης του Λαού που έπεται της φάσης της εφαρμογής της λογικής για την λήψη αποφάσεως. Δηλαδή, με λίγα λόγια προσπαθούν να βασιστούν στο να μπερδέψουν τον Λαό με διάφορους τρόπους για να επιμηκύνουν την αδράνεια του, η οποία έχει αρχίσει πλέον να φθίνει αισθητά.

Όταν και εάν έρθει η στιγμή στο θέμα της κατολίσθησης των Τεμπών να εξετασθεί εάν η καταστροφή αυτή προκλήθηκε από ανθρώπινο λάθος λόγω των έργων της σήραγγας εκεί ή όχι και ποιος ευθύνεται και άρα θα έχει συνέπειες, θα δούμε όλοι μας πώς ξαφνικά η λογική στα ρεπορτάζ ή η λογική στις δικαιολογίες εκπροσώπων και πολιτικών κυριολεκτικά θα βγεί από το παράθυρο ανεπιστρεπτί.

Ποιο λοιπόν είναι το πρώτο μέλημα της καμπάνιας των κρατικών φορέων και των εχόντων / κατεχόντων που αντιπροσωπεύουν ;

Η υπακοή του Λαού σε ό,τι προσπαθούν και θέλουν να του επιβάλλουν.

Πώς το καταλαβαίνουμε αυτό ;

Επιστρατεύθηκε ο πλέον μακροβιέστερος δεινόσαυρος της Ελληνικής πολιτικής σκηνής ( με την παράλογη παράδοση ότι η μακροβιότητα ενός ανθρώπου τον καθιστά ένα είδος βούδα ασχέτως της δράσης του και των πληγών που προκάλεσε με αυτή ) για να νουθετήσει τον Λαό ώστε να μην κάνει αυτά που ήδη έχει αρχίσει να εφαρμόζει. Ο λόγος βέβαια για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη ο οποίος βγήκε να πεί στον Λαό, μέσω διαφόρων άλλων σχολίων το εξής μείζον για τους πολιτικούς θέμα ελέγχου : να υπακούει και να μην ζητάει ούτε να ψάχνει να αποδώσει ευθύνες για τις συμφορές που τον βρίσκουν ενώ πληρώνει αυτά που έσπασαν οι λίγοι που συνεχίζουν και εννοούν να συνεχίσουν να το κάνουν.

Τι δηλαδή θέλει ο πολιτικός κόσμος από τον Λαό ;

Να πληρώνει, να υπομένει, να υπακούει και ποτέ να μην ζητάει ούτε έλεγχο και σαφώς ούτε και τιμωρία. Δηλαδή, ο Κ. Μητσοτάκης εκπροσωπώντας όλο τον πολιτικό κόσμο κατ’ ουσίαν ζήτησε, απαίτησε και φοβέρισε ώστε να προσυπογράψει ο Λαός την σιωπηρή κατάλυση της Δημοκρατίας, σκοτώνοντας όχι μόνο την λογική του αλλά και κάθε πολιτικό ρόλο του εγγυάται το Σύνταγμα ώστε να μην οδηγούμαστε σε καταστάσεις όπως η τωρινή αλλά ακόμα και όταν βρεθούμε σε τέτοιες καταστάσεις να μπορέσουμε να βγούμε από αυτές ακριβώς με τις πράξεις που ο κάθε Μητσοτάκης φοβάται : ανυπακοή σε αντισυνταγματικές πολιτικές και νόμους, ανυπακοή σε αντιανθρωπιστικές διατάξεις, ειρηνική αλλά ατσάλινη απαίτηση ευθυνών και επανορθώσεων μέσω των νομίμων οδών, άρνηση απεμπολήσεως Δικαιωμάτων και ιδιοτήτων σε κάθε περίπτωση.

Και γιατί τώρα και όχι προηγουμένως ;

Γιατί τώρα πρόκειται να παιχθούν τα περισσότερα αντεθνικά παιχνίδια, τώρα πρόκειται με αστείες και αίολες δικαιολογίες να αποπειραθούν να επιβάλλουν σε μας τους Έλληνες την κατάλυση όχι μόνο του Συντάγματος αλλά και της ίδιας της Ελλάδας, σύμφωνα με τον ορισμό κράτους και όχι είτε χώρας υπό κατάκτηση ή επαρχίας / αποικίας.

Στον οικονομικό τομέα, το παράλογο έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις και από την μία λέγεται αβάσιμα ότι χρειαζόμαστε συνεχώς να δανειζόμαστε και από την άλλη ότι δεν το χρειαζόμαστε και / ή ότι δεν είμαστε ζητιάνοι και άλλα συναφή περί της υγείας ή μη υγείας της οικονομίας. Ο κάθε δανεισμός που γίνεται αστραπιαία με συνοπτικές διαδικασίες και ανύπαρκτη ή άκρως ελλειμματική ενημέρωση του Λαού που θα πληρώσει αυτά, δεν φαίνεται να καλύπτει έστω και προσωρινά ούτε μία ανάγκη του κράτους αλλά απλώς και όντως ‘μαγικά’ να κάνει δυσχερέστερη την θέση της Ελλάδας. Κάθε ένας από εμάς που κάποτε ή και τώρα έχει δάνεια γνωρίζει ότι ένα δάνειο στην πρώτη του φάση ( δηλαδή όταν εκταμιεύεται ) δίνει μία ανάσα είτε στην αποπληρωμή άλλων δανείων είτε στην απόκτηση υπηρεσιών / αγαθών που είναι αναγκαία. Είναι πρωτοφανές που στην Ελλάδα, τα κρατικά δάνεια πάνε κατ’ ευθείαν στην φάση τρία ( ούτε καν την δεύτερη φάση όπου υπάρχει κάποια αποπληρωμή και κάποια περίοδος χάριτος ) από την ώρα που εκταμιεύονται : στον αμείλικτο πόλεμο από την τράπεζα με κατασχέσεις και αγριότητες και προσωπικές προσβολές.

Και σε τι έγκειται η κατάσχεση σε ένα κρατικό δάνειο, κάτι δηλαδή που ποτέ δεν μας λέγεται ότι είναι υπό διακύβευση διότι εάν μας λεγόταν η Λαϊκή απάντηση θα ήταν άκρως διαφορετική ;

Τι σημαίνει το Ελληνικό ομόλογο το οποίο μάλιστα γίνεται ως « ενέχυρο » από ξένους και δη ιδιώτες ;

Όταν κάτι δίνεται ως ενέχυρο, σημαίνει ότι ανήκει στον ενεχυροδανειστή εκτός εάν καταφέρεις να αποπληρώσεις το δάνειο στο χρονικό διάστημα που ο ενεχυροδανειστής σου έχει θέσει. Διότι εάν παρέλθει το χρονικό αυτό διάστημα ακόμα και εάν το αποπληρώσεις, είναι στην ευχέρεια του ενεχυροδανειστή εάν θα κρατήσει ή θα πουλήσει για δικό του όφελος όσο- όσο το ενέχυρο σου.

Και όταν λοιπόν το ενέχυρο είναι κρατικό, τι πρέπει να υποθέσουμε ότι κάνει ο πολιτικός κόσμος στην χώρα μας, την οποία εμείς σηκώσαμε και σηκώνουμε στους ώμους μας από ανέκαθεν και την οποία στην ουσία εμείς και μόνο εμείς μπορούμε να διασώσουμε ;

Αυτό το οποίο κάνουν οι πολιτικοί όλων των παρατάξεων είναι να εκποιούν την χώρα βάζοντας την κομμάτι – κομμάτι ενέχυρο ενώ τα χρήματα δεν φτάνουν ποτέ στον προορισμό τους, αφού τα τρώνε σε διάφορες μορφές από την σύσταση επιτροπών για να αποδώσουν ποινικές ευθύνες εκ του ασφαλούς σε θέματα που έχουν φροντίσει να παραγράψουν και οπότε μόνο στα χαρτιά θα έχει γίνει η ‘ απόδοση δικαιοσύνης’, σε εκδηλώσεις, ‘επενδύσεις’, επιχορηγήσεις ιδρυμάτων και την παροχή ‘επιδομάτων’ που τα παίρνουν πίσω με τους έμμεσους φόρους το λιγότερο, καθώς και την οικονομική στήριξη άλλων κρατών ( από την Αλβανία έως τα Σκόπια ) ενώ ο Λαός και μαραζώνει και ζημιώνεται σε όλα τα επίπεδα, χάνοντας και την χώρα τους χωρίς να το καταλαβαίνουν.

Ήδη, έχουν ξεκινήσει τα ΜΜΕ να το προαναγγέλλουν αυτό, όχι μόνο μέσω της εξοικείωσης του Λαού από την όποια ιδιωτική ή εξωτερική βούληση ακριβώς λόγω των δανείων που μας έχουν ενεχυριάσει αλλά και από τις πολύ σύντομες και εν τάχει ανακοινώσεις ότι ο έλεγχος της οικονομικής πολιτικής της Ελλάδας θα περάσει και επίσημα σε ξένους ή μάλιστα ξένες χώρες όπως η Γερμανία ή όποια άλλη.

Όποιος ελέγχει την οικονομία μίας χώρας, κατέχει την χώρα αυτή. Τι δηλαδή μας λένε να δεχθούμε υπακούοντας και μη ζητώντας να ασκήσουμε τα Δικαιώματα μας ;

Μας ζητούν να δεχθούμε την κατάκτηση της χώρας μας από άλλους, την εκχώρηση του ελέγχου των ζωών μας καθημερινά σε όλους τους τομείς ( αφού η οικονομία διέπει κάθε τομέα ) από κάποιον εκτός των συνόρων μας, κάποιον ιδιώτη ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΕΜΕΙΣ ΩΣ ΛΑΟΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΨΗΦΙΣΑΜΕ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΓΚΡΙΝΑΜΕ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ.

Δηλαδή, μας ζητούν να δεχθούμε και να γίνουμε συμμέτοχοι στην εσχάτη προδοσία που σύσσωμη η Βουλή διαπράττει, καταλύοντας τα βασικότερα άρθρα του Συντάγματος και επιστρέφοντας μας στις ‘ κυβερνήσεις’ της κατοχής του 1941- 1944.

Αυτό βέβαια, μόνο εάν υπακούσουμε όπως ζητάει ο αποστάτης και προδότης Μητσοτάκης εκ μέρους όλων αυτών που λυμαίνονται την Δημοκρατία μας από τότε που χύσαμε το αίμα μας για να την επαναφέρουμε, όπως το σύννεφο των ακριδών στην σοδειά που εμείς καλλιεργήσαμε.

Όλο όμως το σχέδιο το οποίο αποτυπώσαμε και το οποίο προσπαθούν να εφαρμόσουν για την Ελλάδα, και για αυτό δίνονται και τόσο περίεργες και παράλογες δηλώσεις προσπαθώντας να τρομοκρατήσουν τον Λαό από την μία ( με φοροεπιδρομές και ακόμα αναδρομικές χρεώσεις που απαγορεύεται να επιβάλλουν όσο ισχύει το Σύνταγμα, και μόνο εάν καταλυθεί το Σύνταγμα θα μπορέσουν να υλοποιήσουν ) και να τον ‘νουθετήσουν’ από την άλλη χωρίς να του παρέχουν λογική αιτιολόγηση, δεν μπορεί να υλοποιηθεί χωρίς την ανοχή του Λαού ή την συναίνεση του.

Για αυτό και υπάρχει ακόμα και η δυνατότητα να θυσιάσουν κάποιους πολιτικούς ( εν είδη « Δίκης των έξη» ) ως εξιλαστήρια θύματα που φταίνε όντως αλλά δεν θα είναι επ ουδενί τα μόνα ή τα πιο σημαντικά από τους φταίχτες για να δεχθεί ο Λαός την όποια κατάκτηση / υποδούλωση του από τρίτους με την ‘παρηγοριά’ μιάς γεύσης απόδοσης δικαιοσύνης που ούτε και αυτή θα είναι επαρκής ουσιαστικά ( ακόμα και θάνατος δεν έχει ουσία για τον Λαό εάν δεν συνοδεύεται τουλάχιστον από υλική αποζημίωση και αποκατάσταση της ζημίας σε όλα τα επίπεδα, πέραν του γεγονότος ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί τέτοιου είδους θάνατος και ενάντια στον Λαό τον ίδιο ). Ιστορικά αυτό έχει ξαναγίνει στην Ελλάδα, τόσο με το θέμα της Μικρασιατικής καταστροφής που ουδέποτε αποκαταστάθηκε η τάξη όσο και με το θέμα της εισβολής του Αττίλα στην Κύπρο, παρ’ όλες τις δίκες τόσο των Έξη όσο και των Συνταγματαρχών.

Τι οφείλουμε να κάνουμε εμείς ως Λαός :

όταν κάτι δεν μας ‘κολλάει’ ή δεν μας ‘βγαίνει’ λογικά από αυτά που μας ανακοινώνονται, αμέσως να σκεφτόμαστε ότι κάτι από αυτά που μόλις εκθέσαμε συμβαίνει. Συνεπώς, να μην δεχόμαστε και να μην σκεφτόμαστε καν να δεχθούμε κάτι που να μην είναι σύμφωνο με το Σύνταγμα και με την απλή κοινή λογική.
όταν μας ανακοινώνεται οικονομική ανεπάρκεια αμέσως να απαιτούμε επιστροφή κλοπιμαίων και αναδρομικά, αφού μιλάμε για εγκλήματα που θεωρούνται εγκλήματα από την σύσταση του Ποινικού Κώδικα και ως εκ τούτου δεν είναι αντισυνταγματικό να ζητήσουμε ευθύνες αναδρομικά.
εφ’ όσον δέχονται να μας επιβάλλουν αντισυνταγματικά μέτρα ή πολιτικές, οι προσυπογράφοντες τέτοιου είδους εξαγγελίες τελούν εν καταλύσει του Συντάγματος και ως εκ τούτου δεν υπόκεινται στις διατάξεις της όποιας παραγραφής παρά μόνο από την αποκατάσταση του Συντάγματος και μετά, δηλαδή σε ημερομηνία μελλοντική από τώρα. Άρα, ευθύνες θα ζητηθούν αναδρομικά για όλη τους την θητεία / θητείες.
απαιτούμε συνεχώς Δημοψήφισμα για κάθε μία πολιτική που θα επηρεάσει σύσσωμο τον Λαό και το Έθνος ( οικονομικό, μεταναστευτικό, εκλογικό, διεθνικό, ασφαλιστικό, εκπαιδευτικό, κλπ ) ΜΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΨΗΦΟΥ ΜΟΝΟ ΟΣΟΝ ΕΧΟΥΝ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΟΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ.
υπακούουμε πρώτα στο Σύνταγμα καθημερινά : αυτό σημαίνει συνεχής αντίσταση / καθυστέρηση / ένσταση / αγωγή ενάντια σε κάθε τι που δεν τηρεί το Σύνταγμα είτε όσον αφορά τα Ανθρώπινα Δικαιώματα που εγγυάται ( π.χ. αρχή της αναλογικότητος ή της ισότητος ανάμεσα στους Έλληνες ),συνεχείς κινητοποιήσεις ενάντια σε αντίστοιχες πράξεις επιβολών και συνεχής έκκληση για εφαρμογή του Συντάγματος νομικά όχι μόνο από το ΣτΕ ( Συμβούλιο της Επικρατείας ) αλλά και από το ΑΕΔ ( Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο ) και το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ( στο εξωτερικό ).


Έχοντας δείξει πόσο εύκολα και γρήγορα υποχωρούν ατάκτως σε μία απλή σφυγμομέτρηση της αποφασιστικότητας του Λαού στο να καταδικάσει εμπράκτως την όποια τους πολιτική, είναι σαφές ότι ο Λαός μπορεί να επιβάλλει αυτό που θέλει σχετικά ανώδυνα.

Έχοντας επίσης υπ’ όψη πόσο συνεχώς και ακούραστα επανέρχονται με τα ίδια συμφέροντα και στόχους τα οποία τα αποκαλούν είτε ως ‘πρόοδο’ είτε ως ‘αναδόμηση’ είτε ως ‘μεταρρύθμιση’ είτε ως ‘σχέδιο σωτηρίας’ είτε ως ‘ είτε αυτό ή το χάος / τανκς / χρεοκοπία / βούλιαγμα / καταστροφή’, είναι εμφανές πόσο επίσης ακούραστοι θα πρέπει αν είμαστε εμείς ως Λαός στο να επιδεικνύουμε και εμείς την ίδια αντίστοιχη αποδοκιμασία και ετοιμότητα και απαξίωση τους.

Ας συνεχίσουμε να κάνουμε πραγματικότητα τον εφιάλτη του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και όλων ασχέτως χρώματος των πολιτικών που προσπάθησε να προστατεύσει, για να εξασφαλίσουμε την δική μας ευημερία και όχι την δική τους.

Ευρωεκλογές 2009

Το editorial του Ιουνίου έχει τον τίτλο αυτό διότι παντός είδους εκλογές οφείλουν να είναι ευκαιρία και λόγος μιας ενδελεχούς ανασκόπησης και εκτίμησης τόσο της πολιτικής κατάστασης όσο και της κοινωνικοοικονομικής πορείας της κοινωνίας στην οποία ζεί ο Πολίτης που καλείται να συμμετάσχει σε αυτές.

Κατ’ αρχάς πρίν κάνουμε οποιαδήποτε περαιτέρω ενέργεια πρέπει να δούμε τι είναι πραγματικά οι εκλογές και τι έχουν καταντήσει να είναι : σε όλες τις δημοκρατικές κοινωνίες ο θεσμός των εκλογών και των δημοψηφισμάτων παντός είδους είναι το δυνατότερο και σοβαρότερο όπλο του Λαού για να εκφράσει ευθέως και αμέσως την βούληση του. Σε αυτές τις περιπτώσεις τα αποτελέσματα των εκλογών θεωρούνται και πρέπει να είναι ιερά αφού είναι η πραγματική βούληση του Λαού / Δήμου.

Όμως έχουμε πολλάκις αποδείξει ότι δεν υπάρχει Δημοκρατία στην Ελλάδα ( και σε άλλες χώρες που ισχυρίζονται ότι είναι δημοκρατικές, αλλά αυτή την στιγμή μας ενδιαφέρει η χώρα μας ). Αυτό είναι εμφανές στην καθημερινότητα μας και εκφράζεται πλήρως στην οικονομία μας όπου η στρωματοποίηση γίνεται όλο και πιο ακραία, με λίγους πλούσιους και πολλούς φτωχούς, όπως σε κάθε Ολιγοκρατία που έχει καταγράψει η Ιστορία.

Τι λοιπόν είναι οι εκλογές όταν δεν υπάρχει πραγματική Δημοκρατία ;

Σαφώς δεν μπορούμε να πούμε ότι εκφράζει την Λαϊκή βούληση, γεγονός που έχει αποδειχθεί εμπράκτως πολλές φορές στην πολιτική ιστορία των τελευταίων ετών όπου ακόμα και όταν το εκλογικό αποτέλεσμα ( σε πείσμα όλων των πιέσεων ) δεν αντικατοπτρίζει αυτό το οποίο θέλουν οι λίγοι κρατούντες, είτε αγνοείται θρασύτατα είτε οι εκλογές επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά μέχρι να αποκτηθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Τι λοιπόν είναι πραγματικά οι εκλογές στην πραγματικότητα που βιώνουμε καθημερινά και όχι στην θεωρεία την οποία θα έπρεπε να εφαρμόζεται ;

Οι εκλογές είναι το όπιο του Λαού.

Όπως κάποτε όπιο ήταν η θρασύτατη και απροκάλυπτη διαστροφή των θρησκευτικών θέσεων, προθέσεων και υποχρεώσεων σε σημείο πραγματικής κοινωνικής παθολογίας ( ιδίως σε ιστορικές περιπτώσεις όπως παλαιότερα οι Σταυροφορίες και πιο πρόσφατα η έννοια Τζιχάντ ) έτσι τώρα που η κοινωνία εναποθέτει την βαρύτητα του κοινωνικού γίγνεσθαι στον επιστημονικό και πολιτικό τομέα το όπιο από ‘θρησκεία’ έγινε ‘εκλογές’. ( Θα αναλύσουμε την πραγματική σημασία της θρησκείας και την δύναμη που μπορεί αν προσφέρει στον Λαό σε μελλοντικά άρθρα. Το μόνο που θα κρατήσουμε σήμερα είναι ότι όπιο γίνεται κάτι που στην σωστή του μορφή αποδίδει στον Λαό και στον Πολίτη μεμονωμένα τεράστια ελευθερία και δύναμη. )

Γιατί όμως είναι όπιο οι εκλογές ;

Όπως παλαιότερα ο κάθε διεφθαρμένος και παραδόπιστος, διψασμένος για εξουσία παπάς / καρδινάλιος / μουφτής / κλπ. παραμύθιαζε και εκφόβιζε τις μάζες μέσω της θρησκείας αφού παρουσιαζόταν ως ο κατ’ εξοχήν ενδεδειγμένος / αυθεντία εκπρόσωπος της, έτσι και τώρα ο κάθε διεφθαρμένος πολιτικός / οικονομολόγος / επιχειρηματίας / τραπεζίτης – βιομήχανος / πλοιοκτήτης παραμυθιάζει και εκφοβίζει τις μάζες μέσω των εξής οδών για τις οποίες θεωρείται εσφαλμένα κατ’ εξοχήν αντιπρόσωπος και αυθεντία :

Α) Μέσω της πολιτικής ως τον μόνο τρόπο επιβίωσης της κοινωνίας ( πολιτική ή κοινωνικός θάνατος ),

Β) Μέσω της οικονομικής επιστήμης ως τον μόνο τρόπο επιβίωσης της κοινωνίας ( οικονομικά μέτρα ή θάνατος ).

Όπως παλαιότερα και ο παπάς ( ο οποίος το κάνει και τώρα απλώς δεν έχει το κοινωνικό βήμα που είχε σε παλαιότερες εποχές και επιτρέπεται κοινωνικά πολύ περισσότερο να αγνοηθεί, αντίθετα ο επιστήμονας ή ο πολιτικός πρέπει να υπακούεται με ευλάβεια ) έτσι τώρα ο πολιτικός εκφοβίζει τον Λαό με τα εξής άκρως λανθασμένα επιχειρήματα ‘συντέλειας’ :

« Αν απορρίψετε αυτούς που λυμαίνονται την πολιτική σκηνή, άμεσα η ζωή σας θα γίνει φοβερά δύσκολη / καταστροφική / άγρια / ζούγκλα ».

Αυτό είναι πλήρως λανθασμένο αφού αυτοί οι οποίοι λυμαίνονται τη πολιτική σκηνή δρούν μόνο με τέτοιους τρόπους ώστε να κρατούν τον Λαό σε απόσταση ασφαλείας από τους ίδιους ενόσω κατατρών και υπεξαιρούν τα του Λαού. Ο Λαός μόνος του αυτοσυντηρείται και στην ουσία αυτοδιοικείται. Πολύς κόσμος το έχει καταλάβει αυτό και εάν δεν υπήρχε η αλλοτρίωση και αναστολή της επικοινωνίας ανάμεσα στους Πολίτες ( οι οποίοι περιμένουν μέσω των ΜΜΕ να μάθουν τι πραγματικά πιστεύουν οι συμπολίτες τους και γι’ αυτό έχουν μια πλήρως λανθασμένη εικόνα ) θα είχαν συνειδητοποιήσει ότι δεν είναι οι μόνοι που το πιστεύουν και το έχουν δει.

Συνεπώς και με τρόπους που θα αναλύσουμε σε άρθρα μας, αφού λόγω χώρου δεν είναι δυνατόν να γίνει στο editorial, το να μην βγει κάποιο πολιτικό κόμμα στις εκλογές, Ευρωπαϊκές και Εθνικές, αντί να είναι η συντέλεια μπορεί να είναι η αναγέννηση της πραγματικής Δημοκρατίας. Συντέλεια θα σημάνει μόνο για αυτούς που χρειάζονται τις κρατικές αυτές θέσεις για να επιβιώσουν και να επιτύχουν μια παρασιτική ζωή σε βάρος των υπολοίπων.

« Εάν δεν ακούσουμε τους οικονομολόγους / οικονομικούς επιστήμονες τυφλά, ακόμα και εάν η απλή αριθμητική και η κοινή λογική του κάθε Πολίτη δείχνει το μέγεθος της ανοησίας / διαφθοράς τους, θα καταρρεύσει η κοινωνία ».

Αυτό το οποίο κανένας δεν συνειδητοποιεί είναι ότι η οικονομική επιστήμη δεν έχει δημιουργηθεί για την βελτίωση της οικονομικής κατάστασης όλων των κοινωνικών στρωμάτων. Ο λόγος της δημιουργίας της είναι ο έλεγχος της αγοράς’ όπως έχει γίνει σαφές από τους πατέρες της όπως o Άνταμ Σμίθ. Έλεγχος σημαίνει σε αυτή την περίπτωση το πώς θα υπεξαιρεθεί καλύτερα ο πλούτος που παράγουν οι πραγματικές πλουτοπαραγωγικές τάξεις, δηλαδή η εργατική και μεσαία τάξη. Η χρονική περίοδος της δημιουργίας της επιστήμης αυτής υποστηρίζει το παραπάνω, αφού δημιουργήθηκε όταν πλέον κατέστη δύσκολο ( και διαφαινόταν ότι θα γινόταν σύντομα αδύνατο ) να εφαρμοστεί ο νόμος του ‘δυνατού γαιοκτήμονα / φεουδάρχη / αριστοκράτη’ για να υφαρπαχθεί ο πλούτος του Λαού. Έτσι λοιπόν δημιουργήθηκε μία επιστήμη ( δηλαδή, κάτι που ο λαός είχε μάθει να σέβεται ως πραγματική γνώση που θα πρέπει να προσέξει και να ακούσει ) η οποία θα παρουσίαζε ‘δεδομένα’ στον Λαό για να τον πείσει να δώσει μόνος του τον πλούτο του και να γίνει μόνος του φτωχότερος ( π.χ. πληθωρισμός / λιτότητα / κρίση και συνεπώς καταστροφή σοδειών / καταστροφή κεφαλαιουχικών αγαθών / απεμπόληση δικαιωμάτων όπως το 8ωρο / κλπ ).

Στην ουσία και όπως έχουμε δείξει σε προηγούμενα άρθρα ο κάθε ένας Πολίτης που έχει καταφέρει να επιβιώσει οικονομικά με χίλιες αναποδιές χωρίς ‘δίχτυ ασφαλείας’ όπως λέγεται ότι έχουν μεγάλες πολυεθνικές και μεγάλοι κεφαλαιούχοι επιχειρηματίες είναι πολύ πιο ικανός να αναλάβει τα οικονομικά της χώρας από αυτούς οι οποίοι αλληλοβραβεύονται κάθε χρόνο σε πολιτικό και επιχειρηματικό επίπεδο.

Ο τελευταίος χρόνος απέδειξε το παραπάνω περίτρανα με την κατάντια των Λαών των χωρών της Ευρωζώνης, η οποία μάλιστα ονομάζεται έτσι λόγω της εγγύησης του Συμφώνου Σταθερότητος, για σταθερές και ευημερούσες οικονομίες που θα έκαναν την ζωή των Πολιτών πιο εύκολη οικονομικά. Ο αντιπρόσωπος Αλμούνια που ‘αποφασίζει και διατάσσει’ την οικονομική πολιτική τόσων χωρών έχει δείξει πόσο ακατάλληλος είναι αφού θρασύτατα έχει πει ότι απλώς πειραματίζεται και δεν είναι καθόλου σίγουρος για την επιτυχία των εκάστοτε σχεδίων του.

Άρα, τόσο η κοινή όσο και η επιστημονική λογική δείχνουν ότι οι δυνάμεις αυτές που φοβερίζουν τον Λαό με τους παραπάνω τρόπους και τύπου καταστροφολογίας εκβιαστικών δηλώσεων δρούν μόνο εις βάρος του Λαού και όχι υπέρ του και άρα εάν εκλείψουν ο λαός θα ωφεληθεί.

Εάν είχαμε πραγματικές εκλογές το εκλογικό αποτέλεσμα θα έπρεπε να αντικατοπτρίζει την γενική δυσαρέσκεια του Λαού προς όλα τα πολιτικά κόμματα και προς την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση ταυτόχρονα.

Αυτό θα μπορούσε να γίνει με δύο τρόπους, οι οποίοι στην ουσία είναι ένας : είτε τεράστιο ποσοστό αποχής είτε πολύ χαμηλά εκλογικά αποτελέσματα που να απαγορεύουν την σύσταση οποιασδήποτε κυβέρνησης ( σε περίπτωση Εθνικών εκλογών ) ή την εκλογή οποιουδήποτε μη ανεξάρτητου Ευρωβουλευτή.

Τι σημαίνει αυτό ;

Όταν οι εκλογές δείχνουν ότι κανένας δεν είναι αρεστός στον Λαό, τότε οφείλεται να γίνεται Δημοψήφισμα για το τι θέλει ο λαός και πώς το θέλει. Δεν γίνεται φίμωση του με την εκλογή οποιουδήποτε βάση γελοίων ποσοστών που αντιπροσωπεύουν μειονότητα και που έχουν προκύψει μετά από πολύπλοκες και αδιαφανείς στην λογική τους διαδικασίες και υπολογισμούς.

Οι εκλογές γίνονται όπιο όταν ενώ το παραπάνω ισχύει ( μεγάλη αποχή και μικρά ποσοστά σε κάθε κόμμα ) ο Λαός οδηγείται να πιστεύει ότι ο ίδιος έχει εκλέξει τον δικτατορίσκο που πανηγυρίζει στο μπαλκόνι του στο τέλος της καταμέτρησης. Έτσι αισθάνεται ότι ‘ αφού τον ψήφισα θα τον λουστώ και χωρίς να παραπονιέμαι’ ενώ στην πραγματικότητα ουδέποτε τον έχει επιλέξει. Έτσι πέφτει σε μία νάρκωση έλλειψης αντίδρασης όταν κακοποιείται και βιάζεται οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά από την κάθε ‘κυβέρνηση’.

Έχει έρθει η στιγμή να καταλάβουμε ότι ο,τιδήποτε μας ζητεί να δεχτούμε παράλογα πράγματα ‘για χάρη αποφυγής χειρότερων’, ‘ γιατί έτσι πρέπει’, ‘ γιατί αυτό γίνεται παγκοσμίως’ είναι το πραγματικό όπιο του Λαού είτε είναι ‘θρησκεία’, είτε είναι ‘πολιτική’, είτε είναι ‘κοινωνική ζωή’.

Η κοινή λογική με βάση το αποτέλεσμα είναι αυτό που βοήθησε τον άνθρωπο να επιβιώσει. Η υποταγή στην ‘κοινωνία’ είναι αυτή που ώθησε τον άνθρωπο στην αυτοκτονία.

Η κοινωνία είναι το αποτέλεσμα της ανθρώπινης εξέλιξης και συνεπώς αλλάζει όπως η εξέλιξη αυτή συμβαίνει. Όποτε ο άνθρωπος ανακόπτει την δική του εξέλιξη ( δηλαδή, μπλοκάρει την σκέψη του, φιμώνει τον λόγο του, φοβάται την αντίδραση των γύρω του, διαλέγει το λιγότερο κακό και δεν αποφασίζει να δημιουργήσει το καλό αντί αν περιμένει να του το δώσει αυτός που έχει αποδείξει ότι είναι κακός ) για χάρη της διατήρησης της κοινωνίας ως έχει, ο άνθρωπος κυριολεκτικά παρήκμασε.

Με την ευκαιρία των Ευρωεκλογών, ας αρχίσουμε να βλέπουμε κατά πόσον ζούμε σε περίοδο πλήρους παρακμής ώστε να μην χρειαστεί να βγούμε από αυτήν με τον βίαιο τρόπο που η Ιστορία έχει δείξει ότι συνήθως γίνεται.