Η ΚΑΤΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΜΕΣΑ

Οι νομικοί γνωρίζουν ότι υπάρχουν δύο είδη μεθόδων για να εκτελεσθεί ένα έγκλημα και για αυτό ο νόμος έχει προβλέψει : ο ενεργός τρόπος και ο παθητικός / αρνητικός τρόπος όπως λέγεται. Δηλαδή, ένα έγκλημα μπορεί να διαπραχθεί κάνοντας κάποιες πράξεις, δηλαδή ενεργά ή μην κάνοντας καμμία πράξη, μη ανταποκρινόμενος σε κάποιο ερέθισμα ή έκκληση. Έτσι λοιπόν θα κριθεί ένοχος ενός είδους ανθρωποκτονίας αυτός ο οποίος άκουσε έκκληση σε βοήθεια από κάποιο άτομο και δεν ανταποκρίθηκε να το βοηθήσει και να το σώσει και συνεπώς επειδή αυτός δεν έδρασε το θύμα πέθανε. Αυτό είναι το αρνητικό έγκλημα διότι αρνείται κάποιος να πράξει κάτι όταν του γίνεται έκκληση.

Αυτού του είδους το έγκλημα είναι και το πιο αόρατο διότι δεν εκπαιδευόμαστε να το διακρίνουμε τόσο καλά όσο το πρώτο και πιο κλασσικό είδος. Και με αυτού του είδους το έγκλημα διαπράττονται τα πιο σοβαρά πολιτικά κακουργήματα σε επίπεδο κατάλυσης του ίδιου του Πολιτεύματος, όπως θα αναλύσουμε παρακάτω. Και επειδή δεν έχουμε μάθει να διακρίνουμε εύκολα το αρνητικό έγκλημα, παραμένουμε τυφλοί προς αυτό ακόμα και όταν γευόμαστε τις σκληρότατες και βαρύτατες συνέπειες αυτού.

Για να δούμε όμως πώς, όπως στον πνιγμένο που πρέπει να τιμωρηθεί ο κάθε ένας που του αρνήθηκε βοήθεια για να τον σώσει ενώ μπορούσε να την προσφέρει ή ήταν υποχρεωμένος να το κάνει, δολοφονείται η Δημοκρατία όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και οπουδήποτε θεωρητικά υπάρχει, θα πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι στο τι σημαίνει Δημοκρατία και πώς μεταφράζεται στην καθημερινότητα.

Δημοκρατία σημαίνει ότι η πλειοψηφία, δηλαδή η γνώμη των πολλών επικρατεί ΑΣΧΕΤΑ ΕΑΝ ΕΙΝΑΙ Η ΣΩΣΤΗ Ή ΣΥΜΦΩΝΟΥΝ ΜΕ ΑΥΤΗ ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΙ. Δηλαδή, στην πράξη σημαίνει ότι κανένα μέτρο, μέθοδος ή πολιτική δεν μπορεί να επιβληθεί στον Λαό : θα πρέπει να την έχει ο ίδιος επιλέξει τουλάχιστον σε ποσοστό πλειοψηφίας. Πλειοψηφία σημαίνει, με τον μαθηματικό όρο 50 + 1. Δηλαδή, για να υπάρξει οποιαδήποτε απόφαση για οποιοδήποτε θέμα θα πρέπει να συμφωνεί με αυτή την απόφαση το 51% του πληθυσμού αυστηρώς αναλογικά.

Όταν λέμε πληθυσμός εννοούμε όλους τους ενήλικες οι οποίοι είναι μέλη του Δήμου και κανέναν άλλο.

Μέλος του Δήμου είναι όποιος συνεισφέρει στα κοινά, στις εισφορές και στους φόρους και όποιος από αυτούς που κάνουν αυτά δεσμεύεται από το σύνολο της Νομοθεσίας / Συντάγματος ως Πολίτης - Υπήκοος, και βεβαίως τα εξαρτώμενα μέλη των οικογενειών αυτών που ακόμα είναι ανήλικα και σε αυτή τη συζήτηση δεν μας αφορούν. Βεβαίως θα πρέπει να έχει σώας τας φρένας και να μην είναι ένοχος κακουργήματος ή εγκλήματος κατά της Πολιτείας και / ή του Πολιτεύματος.

Στην Δημοκρατία ο Λαός είναι αυτός που με την πλειοψηφία του δίνει συγκεκριμένες εντολές στους υποτελείς του / υπηρέτες του / εντολοδόχους του τις οποίες αυτοί οφείλουν να ακολουθούν κατά γράμμα ή να απολύονται πάραυτα με ό,τι αυτό συνεπάγεται από κυρώσεις, αποζημιώσεις, κλπ. Αυτό δεν θα πρέπει να ξενίζει διότι είναι το σύστημα που επικρατεί σε κάθε επιχείρηση / εταιρεία που διαθέτει μετόχους οι οποίοι ελέγχουν και διατάζουν τον γενικό διευθυντή αφού τον διορίσουν με την ψήφο τους.

Σε μια τέτοια εταιρεία δεν υπάρχει δυνατότητα επιλογής από την μεριά του γενικού διευθυντή : τα χέρια του είναι δεμένα να κάνει ό,τι του πουν και μόνο ακόμα και εάν ο ίδιος διαφωνεί για οποιονδήποτε λόγο. Η μόνη του επιλογή είναι να αποχωρήσει αυτοβούλως εάν διαφωνεί αφού βεβαίως παρουσιάσει το έργο του μέχρι τότε και το υποβάλλει σε έλεγχο. Εάν διαλέξει να μείνει όχι μόνο πρέπει να κάνει αυτό που του λένε αλλά να το κάνει στην εντέλεια επί ποινή απόλυσης και κυρώσεων / διώξεων καθώς και γενικής αποπομπής με υποτιμητικό τρόπο που θα του επιτρέψει να δουλέψει σε άλλη εταιρεία με αυτό τον βαθμό ή όποιον βαθμό.

Επίσης είναι υπόλογος ο γενικός διευθυντής στο σύνολο των μετόχων για κάθε έναν υφιστάμενο του και την απόδοση του στην δουλειά. Και πάλι με τις ίδιες συνθήκες εργασίας και κυρώσεων.

Αυτό ακριβώς οφείλει να συμβαίνει και σε ένα Κράτος Δημοκρατικό : ο Λαός παραγγέλλει, διατάσσει και επιτάσσει και οι εκλεγμένοι υπό τω έργω πληρωτές των θέσεων διοίκησης του Κράτους υπακούουν ασχέτως από την δική τους προσωπική άποψη εάν είναι μειοψηφική, βεβαίως με την δυνατότητα ανά πάσα στιγμή να αποχωρήσουν χωρίς πρόβλημα με την προϋπόθεση ότι μέχρι την ημερομηνία αποχωρήσεως τους μπορούν να αποδείξουν ότι υπηρέτησαν σωστά το σύνολο. Οποτεδήποτε ο Λαός αλλάζει γνώμη, τροποποιεί ή εκφράζει κάποια διαφοροποίηση στις εντολές του, οι κρατικοί υπάλληλοι ( δηλαδή ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί και η Βουλή ) οφείλουν να υπακούσουν πάραυτα.

Και τώρα μπορούμε να δούμε πώς καταλύεται η Δημοκρατία με μέσα δημοκρατικά : μέσω της ελλείψεως / άρνησης ανταπόκρισης στα δημοκρατικά αυτά μέσα – εκκλήσεις.

Η Δημοκρατία έχει προβλέψει τρόπους αλληλεπίδρασης και επικοινωνίας ανάμεσα στον Λαό και τους εντολοδόχους του ανάμεσα στις εκλογικές αναμετρήσεις, όπως είναι φυσικό αφού κάθε εντολή μπορεί να χρειάζεται τροποποίηση ή υπενθύμιση ή έλεγχο ανά πάσα στιγμή και πάντα σε σχέση με τις τρέχουσες καταστάσεις. Τέτοιοι τρόποι είναι η ατομική ή ομαδική πρόσβαση στους υπουργούς και τον πρωθυπουργό με ψηφίσματα, αιτήματα, καταγγελίες και άλλα μηνύματα, οι διαδηλώσεις, οι προτάσεις μομφής και εν τέλει ένδικα μέσα.

Δηλαδή, ο υπουργός ή πρωθυπουργός οφείλει να υπακούει σε κάθε μία απαίτηση του Λαού που είναι πλειοψηφική, και όταν άπτεται θεμάτων που αφορούν συγκεκριμένα κοινωνικά σύνολα μόνο να είναι πλειοψηφική εντός των συνόλων αυτών με την προϋπόθεση ότι το σύνολο του Λαού το επιτρέπει ή αποδειχθεί ατράνταχτα ότι το συγκεκριμένο αίτημα δεν θα επηρεάσει παρά μόνο το κοινωνικό σύνολο που το αιτείται.

Σε καμμία περίπτωση δεν μπορεί ο πρωθυπουργός ή ο οποιοσδήποτε υπουργός να παρακούσει εντολή από σύσσωμη την κοινωνία των ψηφοφόρων. Αυτό δηλαδή το οποίο όλοι ανεξαιρέτως πράττουν ενώ υπακούν σε πολύ μικρά κοινωνικά σύνολα που διατάσσουν πολιτικές που επηρεάζουν όλους. Αυτό όμως το κοινωνικό σύστημα / πολίτευμα δεν λέγεται Δημοκρατία αλλά ολιγαρχία.
Αντίθετα από την Δημοκρατία η ολιγαρχία μπορεί αν πάρει πολλές μορφές αναλόγως με το ποιοι είναι οι ολίγοι που κρατούν τους πολλούς : εάν είναι οι οικονομικά ανώτατη τάξη έχουμε καπιταλισμό. Εάν είναι μόνο οι πλούσιοι γαιοκτήμονες έχουμε φεουδαρχία. Εάν είναι ένα ευρύ κόμμα έχουμε κομμουνισμό του τύπου των σοβιέτ ασχέτως πώς ονομάζεται τυπικά. Εάν το σύνολο των ολίγων είναι τα διάφορα τζάκια / πλούσιες δυναστείες / νεποτιστικές φατρίες τότε έχουμε αριστοκρατία, κ.ο.κ. . Βεβαίως ο κάθε ένας μπορεί να δει και συνδυασμούς αυτών των παραδειγμάτων, και όσοι είναι συνειδητοποιημένοι θα δουν και το προφίλ της καθημερινότητας μας.

Εάν σκεφτήκατε μέχρι τώρα ότι κάθε μία από τις ολιγαρχικές μορφές εξουσίας κάπως έχουν εμφανισθεί στην πραγματικότητα του δήθεν ‘δημοκρατικού’ πολιτεύματος που τυπικά επικρατεί, ορθώς σκεφτήκατε : οι εκφάνσεις αυτές της ολιγαρχίας εντός του υπό έκπτωση δημοκρατικού πολιτεύματος μας είναι αποτέλεσμα του αρνητικού εγκλήματος :

Όταν ο ΣΕΒ εισακούεται ως αρχή πάνω από το σύνολο της κοινωνίας τουλάχιστον από την πλήρη μεσαία τάξη και κάτω, τότε έχουμε παράβαση των Δημοκρατικών αρχών και επιβολή βιομηχανοκρατίας ( δηλαδή καπιταλισμού χωρίς δημοκρατικότητα ).

Όταν εισακούεται το κάθε μονοπωλιακό καρτέλ σε πείσμα των απαιτήσεων του Λαού, τότε έχουμε ολιγαρχία των εταιρειών.

Όταν εισακούεται το σύνολο των τραπεζών ιδιωτικών και μη σε πείσμα και βάρος και καταστροφή του Λαού τότε σπάει η Δημοκρατία και έχουμε τραπεζοκρατία.

Όταν εισακούεται ο κάθε ξένος επίτροπος σε πείσμα του συνόλου του Ελληνικού Λαού έχουμε κατάλυση της Δημοκρατίας και υποδούλωση σε ξένα συμφέροντα όπως π.χ. η υπόθεση COSCO αλλά και η πλήρης υποταγή στην Ε.Ε. ενώ ούτε ο λαός το θέλει ούτε ο Νόμος το επιβάλλει.

Όταν εξαπολύεται η αστυνομία ( ένστολοι και κουκουλοφόροι ) για να πατάξει διαδηλώσεις, τότε έχουμε Δικτατορία και Χούντα.

Όταν τα αιτήματα του λαού αγνοούνται ή εμπαίζονται με την απουσία Δημοψηφισμάτων και την επιβολή μειοψηφικών δηλώσεων από άτομα που δεν χαίρουν της εμπιστοσύνης του Λαού ( είτε διότι δεν έχουν συγκεντρώσει πλειοψηφία όπως την ορίσαμε ή την συγκέντρωσαν με νοθεία ή μη αναλογικές διαδικασίες ή προεκλογική παραπλάνηση / απάτη του Λαού μέσω ψευδών δηλώσεων και δεσμεύσεων με τον ίδιο τρόπο που ένας υποψήφιος υπάλληλος δίνει πλαστό βιογραφικό ή κάποιος δίνει ακάλυπτη επιταγή ) τότε έχουμε απάτη του Λαού και Δικτατορία, ακόμα και εάν τα δεσμευμένα ΜΜΕ κηρύσσουν την ύπαρξη δημοκρατίας ή ισχυρών κυβερνήσεων.

Στην Δημοκρατία ισχυρή κυβέρνηση δεν είναι αυτή που επιβάλλεται και πάει κόντρα στην Λαϊκή θέληση. Αυτό το κάνουν οι ολιγάρχες και οι δικτάτορες. Ισχυρή κυβέρνηση μιάς πραγματικής Δημοκρατίας είναι αυτή που άμεσα ανταποκρίνεται και επιβάλλει στους υπόλοιπους γύρω της εντός και εκτός των συνόρων αυτό που ο Λαός θέλει.

Κατ’ ομολογίαν όλων των πολιτικών όχι μόνο είναι η κυβέρνηση ανίσχυρη αλλά και η Βουλή, διότι όπως όλοι ομολογούν δεν πρόκειται για άτομα που μεταφέρουν και επιβάλλουν την Λαϊκή εντολή τουλάχιστον του Λαού της περιοχής από όπου εξελέγησαν ως αντιπρόσωποι / εκπρόσωποι του αλλά άτομα που όπως κάθε μέλος του σοβιετικού κομμουνιστικού κόμματος της τότε ΕΣΣΔ, πάνω απ’ όλα είναι η πίστη στο κόμμα και τον αρχηγό και όχι η υπηρεσία του Λαού, του Έθνους ή του Κράτους. Πάνω απ’ όλα είναι το γόητρο, τα συμφέροντα και τα οφέλη του κόμματος και όχι της Ελλάδας, του Λαού ή του Έθνους. Πολίτες για αυτούς είναι μόνο τα μέλη του κόμματος τους που έχουν αρκετά αναρριχηθεί με ολιγαρχικές διαδικασίες ενώ τόσο η βάση τους όσο και οι υπόλοιποι Πολίτες δεν είναι τίποτε άλλο παρά αγελάδες για άρμεγμα ή σφάξιμο.

Η Βουλή δεν εξυπηρετεί τον Λαό αλλά τα κόμματα που αντιπροσωπεύονται σε αυτήν, και βεβαίως κάθε έναν σπόνσορα – χρηματοδότη – αφεντικό του κόμματος ακριβώς όπως οι ποδοσφαιριστές στις ποδοσφαιρικές ομάδες.

Στην ουσία ο λαός έχει πάψει να εκπροσωπείται από την εποχή που τον αφόπλισαν και ξεκινάει να εκπροσωπείται και πάλι κάθε φορά που αποφασίζει να οπλισθεί, κυρίως με τα Δικαιώματα του και τον Νόμο καθώς και την αποφασιστικότητα να τα επιβάλλει.

Βλέπουμε λοιπόν ότι τα δημοκρατικά μέσα που δημιουργήθηκαν για να εξυπηρετούν την Δημοκρατία και την άμεση επικοινωνία της βούλησης του λαού προς τους δεσμευμένους να την υπακούουν αιρετούς είναι αυτά τα οποία, κατεκλυσμένα από φανατικούς κομματικούς τυχοδιώκτες τύπου κομματικών στελεχών κομμουνιστικών στυγνών πολιτευμάτων, καταλύουν την Δημοκρατία αφού όπως το λουρί στο κολάρο του σκύλου που κόβεται και ο σκύλος είναι ανεξέλεγκτος, έχουν πλήρως κόψει την κάθε επαφή του Λαού με σκοπό τον έλεγχο προς τους κυβερνητικούς.

Το ευτυχές είναι ότι ο ανεξέλεγκτος σκύλος εύκολα πιάνεται και αφού το λουρί που ήδη υπήρχε δεν τον κρατάει ( δηλαδή το δημοκρατικό σύστημα όπως το γνωρίζουμε έχει εκπέσει ) μπορούμε να φτιάξουμε ένα άλλο παρόμοιο και καλύτερο.

Το πώς θα το αναλύσουμε εν εκτάσει αυτό το μήνα.

Η ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, Ο ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΜΑΣ ΠΛΟΥΤΟΣ, ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ Η Ν. Δ. ΚΑΙ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΑΥΤΑ

Ένα μεγάλο κόλπο που εφαρμόζεται στους Έλληνες ώστε να μην μπορούν να σχηματίσουν συγκεντρωτική εικόνα για αυτούς που παρουσιάζονται ως ‘ηγέτες’ ή ‘σωτήρες’ ή ‘εθνάρχες’ και συνεπώς να μπορούν να εκτιμήσουν το ρίσκο του να ποντάρουν την ποιότητα ζωής τους, το βιός τους και τα παιδιά τους σε αυτούς είναι η κατακερμάτιση της γενικής πολιτικής όχι μόνο χρονικά αλλά και σε επίπεδο παρατάξεων.

Δηλαδή, για να μην μπορεί ο Έλληνας Πολίτης να δει την μεγάλη εικόνα του πού οδεύουμε, του λέγεται ότι η πολιτική ‘αλλάζει’ από κυβέρνηση σε κυβέρνηση και από κόμμα σε κόμμα, άσχετα εάν πρόκειται για ακριβώς τα δύο συγκεκριμένα κόμματα που εναλλάσσονται.

Στην πραγματικότητα όμως, κάθε ένας σοβαρός πολιτικός ή κοινωνικός επιστήμονας θα πεί ότι η κρατική πολιτική / στρατηγική δημιουργείται πάντα με ένα χρονικό διάστημα εφαρμογής τουλάχιστον 50 ή 100 χρόνων ( τα πιο βραχύβια 30 χρόνια ) και δεν αλλάζει με την εναλλαγή της κάθε κυβέρνησης ΕΚΤΟΣ εάν υπάρξει επανάσταση ή ανατροπή που προέρχεται άμεσα από τον Λαό χωρίς ενδιάμεσους ή αντιπροσώπους που προέρχονται από προηγούμενες καταστάσεις ή καθεστώτα. Δηλαδή, ακόμα και μία ανατροπή που υποστηρίζεται από τον Λαό αλλά ελέγχεται ή έχει ηγεσία από αντιπροσώπους ή μέλη της προηγούμενης καθεστηκυίας τάξης ( π.χ. ‘αλλαγή’ του 1981 ή ‘κομμουνιστική’ αντιπροσώπευση μέσω του βουλευτικού ΚΚΕ ) δεν είναι πραγματική Λαϊκή ανατροπή και συνεπώς δεν αλλάζει την προδιαγεγραμμένη κρατική πολιτική.

Αυτό το οποίο αλλάζει με τις εκλογικές αναμετρήσεις και πολιτικές ανατροπές ( ακόμα και στις περιπτώσεις χούντας ) είναι η προπαγάνδα και οι δικαιολογίες που δίνονται στον Λαό κατά την διαδικασία επιβολής της προδιαγεγραμμένης στρατηγικής.

Για αυτό και είναι πολύ εύκολο να νομίζει κανείς ότι η προπαγάνδα είναι η στρατηγική και συνεπώς ότι αυτή αλλάζει ενώ κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Π.χ., για να αναφέρουμε ένα ακραίο αλλά κλασικό παράδειγμα, τόσο ο εκφυλισμός της έννοιας « Ελλήνων Χριστιανών» που η Χούντα προπαγάνδιζε ότι υποστήριζε όσο και η απαξίωση τόσο της Εθνικής υπερηφάνειας ( Ελλήνων ) όσο και του κύρους της Εκκλησίας με τα σκάνδαλα των παπάδων ( Χριστιανών ) που έλαβαν χώρα στην μεταπολίτευση ήταν προπαγάνδα που στόχευε στην εφαρμογή της στρατηγικής που έχει χαραχθεί για την Ελλάδα : να υπονομευθούν οι δύο αξίες / σημεία αναφοράς που κοινωνιολογικά ευθύνονται για την ενότητα των Ελλήνων και την διαιώνιση του Έθνους. Η στρατηγική δεν άλλαξε. Άλλαξε μόνο ο τρόπος ώθησης του Λαού στο να την ακολουθήσει [ μέσω αντίδρασης στην καταπιεστική επιβολή της Χούντας γελοίων ‘εκφράσεων’ εθνικοφροσύνης και θρησκευτικότητας ενώ αργότερα με κομφορμισμό στην μόδα και τον ορισμό του ‘έξυπνου, συνειδητοποιημένου, πολιτισμένου’ ανθρώπου στην κοινωνία με φορείς / παραδείγματα τύπου Ν. Δήμου ( « η δυστυχία του να είσαι Έλληνας» ) και αργότερα Μ. Ανδρουλάκη ( « το Μ εις την Ν» ) και πλήθος άλλων τέτοιων λίβελων ].

Συνεπώς, θα πρέπει να δούμε σαν σύνολο και όχι σαν σειρά άσχετων μεταξύ τους και ανεξάρτητων εφαρμογών την πολιτική που ακολουθείται από το ΠΑΣΟΚ και την Ν. Δημοκρατία με την υποστήριξη / συνεργία των υπολοίπων κομμάτων, την πολιτική που έχει χαραχθεί για την Ελλάδα για τουλάχιστον 50 αν όχι 100 χρόνια, δηλαδή από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και μετά.

Εμμέσως πλήν σαφώς ομολογείται από πολιτικούς αναλυτές που ειδικεύονται στην Παγκόσμια Πολιτική Ιστορία ότι η Ελλάδα υπήρξε ένα ‘αναγκαίο κακό’, δηλαδή δεν ήταν εντός προγράμματος η δημιουργία ενός Κράτους με απόσχιση από την τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία που θα ανέτρεπε όλες τις οικονομικές ισορροπίες σε μία άκρως στρατηγική και πλουτοπαραγωγική περιοχή.

Δημιουργήθηκε διότι η αστάθεια μέσω συνεχών επαναστάσεων από τους γηγενείς Έλληνες που πνιγόταν στο αίμα δεν επέτρεπε την ύπαρξη επιχειρησιακής ή άλλης ανάπτυξης χωρίς υπερβολικό ρίσκο. Επίσης, οι απόπειρες αποτίναξης του Τουρκικού ζυγού γινόταν όλο και πιο σοβαρές καθώς οι Έλληνες μάθαιναν από τα λάθη τους. Θα ήταν λοιπόν στρατηγικό λάθος να μην αλλάξει η πολιτική με ένα ‘αυθόρμητο’ φιλελληνικό κίνημα που έδωσε την ώθηση για πατρονάρισμα της επανάστασης του 1821 ( αφού κρίθηκε βιώσιμη και απειλητική ) και έλεγχο ενός ασφυχτικά μικρού Κράτους το οποίο έκαναν τα αδύνατα δυνατά να κρατήσουν όσο πιο μικροσκοπικό γινόταν και υπό τον έλεγχο ενός μονάρχη που ήταν υπάλληλος και υπόλογος σε άλλους ( για αυτό και όποιος θέλησε να σηκώσει κεφάλι, όπως ο Καποδίστριας, εξοντώθηκε ).

Όμως, έγινε σαφές από τις απανωτές αναταραχές στο Νεοελληνικό πολιτικό σκηνικό ότι όχι μόνο τα σύνορα του μικροσκοπικού αυτού κρατιδίου εξαπλώνονταν απειλητικά αλλά και η διακυβέρνηση του δεν μπορούσε να σταθεροποιηθεί εάν δεν εφαρμοζόταν ανήκουστες για την εποχή εκείνη ( με πολύ λίγες εξαιρέσεις άλλων Κρατών ) Δημοκρατικές διαδικασίες αντί για απροκάλυπτη μοναρχία, γεγονός που εισήγαγε πολλούς αστάθμητους παράγοντες και κακά προηγούμενα και για άλλους Λαούς. Έως την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου είχε εξακριβωθεί ότι άκρατη μοναρχία για μεγάλα χρονικά διαστήματα και αντιλαϊκές πολιτικές χωρίς ειδική προπαγάνδα δημοκρατικότητας δεν θα μπορούσε να εγκαθιδρυθεί.

Ιδιαιτέρως κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της κατοχής η πολιτική επίδοση του Ελληνικού Λαού ήταν τρομαχτική για την τάξη πραγμάτων και την κατάσταση των κρατούντων αφού πολλές καινοτομίες ( παρ’ όλη την παλινδρόμηση και αναταραχή ανάμεσα σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, ακραίες κοινωνικές διαφορές και αρχές νομολογίας ) είχαν ήδη εγκαθιδρυθεί ή ήταν στην συνείδηση του Λαού απαραίτητες, ενώ η αυτοδιάθεση και αυτοκυβέρνηση χωρίς επίσημη αρχή είχε αρχίσει να είναι πραγματικότητα.

Ήταν σαφές λοιπόν ότι η στρατηγική ένταξης της Ελλάδας στο γενικό καθεστώς παγκόσμιας μοναρχίας ( είτε από επίσημες τάξεις βασιλείας / ευγενείας είτε από ανεπίσημες προς τον Λαό τάξεις οικονομικής βασιλείας ) έπρεπε να σχεδιασθεί και να εφαρμοσθεί.

Το πρώτο βασικό στοιχείο αυτής της μακροχρόνιας στρατηγικής που εφαρμόζεται είναι να υπάρχει κεκαλυμμένη μοναρχία, δηλαδή να ξεγελιέται ο Λαός ότι επιλέγει δημοκρατικές κυβερνήσεις ενώ στην ουσία εκλέγει συνεχώς την ίδια κυβέρνηση, το ίδιο κόμμα και την ίδια πολιτική με μόνη επιλογή αυτή του αντιπροσώπου. Ο κάθε πρωθυπουργός της περιόδου που διανύουμε υπήρξε απλώς ένας περισσότερο ή λιγότερο ικανός αντιπρόσωπος αυτής της σταθερής και επιβαλλόμενης κυβέρνησης όπως και ο κάθε δικτάτορας που επιστρατεύθηκε για να αποδείξει στον Λαό ότι αυτό το οποίο κατά καιρούς άρχιζε να συνειδητοποιεί ( δηλαδή ότι επρόκειτο για την ίδια κυβέρνηση της οποίας οι διάφοροι ηθοποιοί έπαιζαν το θέατρο των εκλογών και της Δημοκρατίας ) δεν ήταν αλήθεια αφού υπήρχε και ο δικτάτορας.

Ο λόγος για αυτή την ιστορική αναδρομή είναι ότι οφείλουμε να επανακτήσουμε την συλλογική μας μνήμη για να είμαστε πλέον σε θέση να εκτιμήσουμε ακριβώς τι κάνει και σε ποιο σημείο της γενικής στρατηγικής βρίσκεται το ΠΑΣΟΚ αυτή τη στιγμή.

Η γενική στρατηγική για την Ελλάδα βασίζεται στην λογική του διαίρει και βασίλευε και της αποκοπής των ριζών για πλήρη κατακερματισμό και υποδούλωση ενός κοινωνικού συνόλου / Έθνους που ιστορικά έχει αποδείξει τεράστια δυσανέχεια στην έννοια της ανισότητας σε κάθε πτυχή και επίπεδο της κοινωνίας και της ζωής, παρ’ όλη την τεράστια υπομονή που κατά καιρούς έχει επιδείξει παράλληλα με την επίσης τεράστια αντοχή.

Σε ειδικό τομέα θα αναλύσουμε όλα τα στάδια της στρατηγικής από το 1940 και πέρα αλλά για τους σκοπούς της συζητήσεως μας τώρα αρκεί μία ανάλυση της πορείας του ΠΑΣΟΚ από το 1981 και μετά έχοντας υπ’ όψη ότι η Ν. Δημοκρατία υποστήριξε ή επηύξησε κάθε στρατηγική του ΠΑΣΟΚ στις παρεμβαλλόμενες κυβερνήσεις της.

Η κοπή των ριζών επιτυγχάνεται με εκφυλισμό της εκπαίδευσης όπου οι νέες γενιές μαθαίνουν ιστορία, σωστή χρήση της γλώσσας και βασικές αρχές κουλτούρας. Από την περίοδο της μεγάλης ‘αλλαγής’ η εκπαίδευση στην Ελλάδα ισοπεδώθηκε και έχασε κάθε ουσία αφού οι μαθητές ‘εξισώθηκαν προς τα κάτω’ στο όνομα της ισότητας και σταμάτησαν να μαθαίνουν ή να βάζουν αξία στην εκπαίδευση. Εισήχθηκε ο συνδικαλισμός των μαθητών και η αποστήθιση – παπαγαλία ως ευθαρσές κριτήριο έτσι ώστε ο σκοπός του σχολείου να είναι η δημιουργία κατ’ ουσίαν αναλφάβητων κομματικών ακολούθων αντί για εκπαιδευμένους Πολίτες και η κριτική σκέψη εξέλιπε τελείως.

Ταυτόχρονα, ευτελίσθηκε η αξία του ήθους με κακώς εννοούμενη χειραφέτηση των ανηλίκων και διάλυση της οικογένειας, ενώ η απόκτηση οικονομικής ανεξαρτησίας ταυτίσθηκε με πίστη στο κόμμα ( βλ. πρασινοφρουρούς / κομματικούς ).

Επίσης, καλλιεργήθηκε τελεία απαξίωση της πορείας και του χαρακτήρα των Νεοελλήνων, κάτι που πέτυχε πολύ αφού επί σειρές γενιών κανείς Έλληνας δεν διδάχθηκε συστηματικά πολύ μοντέρνα ιστορία. Ταυτόχρονα με την απαξίωση της ταυτότητας των Νεοελλήνων καλλιεργήθηκε και η ξενολατρεία όπου ο,τιδήποτε μη Ελληνικό ήταν de facto ανώτερο.

Σε αυτή την βάση της ‘αλλαγής’ μπόρεσε να στηριχθεί και να υπάρξει τόσο η ένταξη μας σε κάθε λογής οικονομικό σχήμα ( όπως στην ΟΝΕ ) όσο και η υποταγή μας σε οποιονδήποτε δήλωνε μη Έλληνας.

Επειδή όμως οι επιζήμιες συνέπειες αυτών των επιλογών ( επιζήμιες για τον Λαό αλλά άκρως κερδοφόρες για τους σχεδιαστές της πολύχρονης στρατηγικής ) άρχισαν να είναι αισθητές κατά την αρχή του 21ου αιώνα και συνειδητοποίηση / πολιτική συνείδηση είχε αρχίσει να επανεμφανίζεται περί το 2004 με την μορφή της δυσανέχειας και της άρνησης υπακοής ανέλαβε ο Κ. Καραμανλής να υπενθυμίσει όχι μόνο τι σημαίνει δεξιά ( όπως είχε ξαναγίνει την προηγούμενη αντίστοιχη κατάσταση με την κυβέρνηση Μητσοτάκη ) αλλά και να πείσει ότι δεν υπάρχει κάτι πιο δημοκρατικό και καλύτερο από το ΠΑΣΟΚ, ταυτόχρονα εξασθενώντας τους Έλληνες οικονομικά και ηθικά ώστε να είναι ευκολότερο να υποκύψουν.

Αφού λοιπόν ναι μεν καταψηφίστηκε η Ν. Δημοκρατία στις εκλογές 2009 αλλά ΔΕΝ υπερψηφίσθηκε το ΠΑΣΟΚ που απλώς διατήρησε με διάφορους μηχανισμούς και αλχημείες τους ψήφους των κομματικών του ακολούθων και μόνο ( ενώ η Ν.Δ. έχασε μέρος και αυτών ) ολοταχώς τώρα όχι μόνο αλλάζει ο εκλογικός νόμος και πάλι ώστε ό,τι και να κάνει ο Λαός να βγεί ένα από τα δύο κόμματα ( διότι κατέστη εμφανές ότι στις επόμενες εκλογές το μαύρισμα θα είναι τέτοιου επιπέδου που δεν θα κρύβεται ούτε με απλή νοθεία ) αλλά εφαρμόζεται πολύ πιο δραστική πολιτική στροφής του ενός Έλληνα ενάντια στον άλλον.

Έτσι, με τον χειρισμό του θέματος των stage, οι εργαζόμενοι διαιρούνται σε αλληλο-αντικρουόμενες ομάδες. Με το θέμα της αστυνομίας οι Έλληνες χωρίζονται σε Πολίτες και αστυνόμους που αλληλο-μισούνται ( κάτι που συνεχίζεται να καλλιεργείται από τον εμφύλιο και μετά ), με την ιδιαίτερη μεταχείριση των αγροτών οι Έλληνες χωρίζονται σε αγρότες και πρωτευουσιάνους / κατοίκους της πόλης που αλληλο-φθονούνται, οι φοιτητές χωρίζονται σε Ελληνικών πανεπιστημίων και μη και αλληλο-μισιούνται με το θέμα των ιδιωτικών πανεπιστημίων ενώ εντέλει οι ομάδες των Δημοσίων Υπαλλήλων και των υπολοίπων Πολιτών γίνονται οι πιο μεγάλες και επικίνδυνες αλληλο-μαχόμενες κατηγορίες.

Όσο η μία κοινωνική ομάδα ανταγωνίζεται την άλλη ( και δεν έχουμε καν αναφέρει τις ομάδες των μεταναστών, ομογενών, παλινοστούντων, κλπ. ) για θέματα άμεσης διαβίωσης και επιβίωσης, χωρίς να ενώνονται όλοι προς αντιμετώπιση των πραγματικών εχθρών ( αυτών που καταπιέζουν, κλέβουν και εκποιούν ζωές και περιουσίες σε κρατικό και διακρατικό επίπεδο ), άλλα θέματα επίσης άρρηκτα δεμένα με την επιβίωση της Ελλάδας και των Ελλήνων περνούν απαρατήρητα, όπως εδαφικά – συνοριακά, Συνταγματικές καταπατήσεις / φθορές, απώλεια κρατικών προνομίων που μεταφράζονται σε προστασία του Πολίτη καθώς και άλλης φύσεως ζωτικά θέματα όπως η σωστή εκτίμηση μαζικής ιατρικής αγωγής όπως τα εμβόλια της γρίπης και του καρκίνου της μήτρας.

Όσο αυτό ισχύει, όσο οι Έλληνες μάχονται ο ένας τον άλλον για μισθούς πείνας και το δικαίωμα στην υπερχρέωση ενώ παραμένουν αδιάφοροι για τα υπόλοιπα και δεν αποφασίζουν να ενωθούν για να απαιτήσουν αυτά που τους ανήκουν ( σωστός μισθός για όλους, δηλαδή κατώτατο όριο στα 2.500 ευρώ με σημερινά δεδομένα, σωστή περίθαλψη και σωστή παιδεία δωρεάν για όλους χωρίς φροντιστήρια ) τότε δεν θα συνειδητοποιήσετε καν ότι αυτή την στιγμή που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, η διακυβέρνηση της χώρας δεν είναι στο ΠΑΣΟΚ αλλά σε μία ή περισσότερες εταιρείες οι οποίες διατάζουν και ορίζουν τύχες, όπως η Fitch ή η Moody’s και άρχων δεν είναι ούτε ο Ελληνικός Λαός ούτε καν ο Γ. Παπανδρέου αλλά κάποιος άγνωστος που ορίζει το ίδρυμα δανεισμού όλων των Κρατών μαζί με άλλους αγνώστους που ορίζουν κεντρικές τράπεζες και συναφή συμβούλια.

Κεντρικές τράπεζες, συναφή συμβούλια και ιδρύματα δανεισμού που δημιουργήθηκαν με το χρυσάφι και τα χρήματα των Λαών των Κρατών συμπεριλαμβανομένης και του Λαού της Ελλάδας από την εποχή που το χρυσάφι έφυγε με την δικαιολογία των ναζί και δεν ξαναγύρισε ποτέ.

Δηλαδή, μας δανείζουν ακριβά τα δικά μας λεφτά και μας δίνουν τα ποσά που ( εάν υπολογίσουμε κομπίνες τύπου off shore και επιχειρήσεις που θέριεψαν σε τερατώδες επίπεδο μόνο με κρατική επιχορήγηση ή αυθαίρετη εγκαθίδρυση των ως μεσάζοντες ή διαχειριστές εκεί που δεν χρειάζονται ) ιστορικά και επιχειρησιακά μας χρωστάνε και ποτέ δεν μας έδωσαν – ή μάλλον απλώς κάποιους από τους τόκους των ποσών αυτών.

Εάν πραγματικά εισπράτταμε αυτά που μας χρωστάνε και / ή μας ανήκουν όχι μόνο δεν θα είχαμε έλλειμμα και δημοσιονομικό χρέος αλλά και την δυνατότητα εισοδήματος από το Κράτος. Αυτό βέβαια προϋποθέτει την είσπραξη / απαίτηση όλων των χρωστούμενων, από αποζημιώσεις πολέμου έως πρόστιμα διακρατικών παραβιάσεων, αναδρομικές φορολογικές εισφορές από εκκλησία, μεγάλους κεφαλαιούχους, κρατικούς αξιωματούχους και των οικογενειών τους καθώς και πλήρη επιστροφή όλων των κλοπιμαίων κεφαλαίων και περιουσίας του Δημοσίου.

Τα λεφτά υπάρχουν. Απλώς τα νέμονται άλλοι και όχι ο Ελληνικός Λαός που τα δικαιούται.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ, Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΚΑΙ Η ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

Εν όψει των εκλογών που διεξάγονται στην Ελλάδα και που διαδοχικά φαίνονται να διεξάγονται σε όλα τα κράτη εντός του τρέχοντος και προσεχούς έτους, ετοιμάσαμε μία ομάδα συντόμων αλλά άκρως σημαντικών άρθρων τα οποία στόχο έχουν να προσφέρουν ξεκάθαρη αντίληψη και άποψη πραγμάτων και καταστάσεων που κορυφαίοι κοινωνικοί ερευνητές εδώ και περίπου 100 χρόνια εφαρμόζουν ευφυείς τακτικές αποπροσανατολισμού και σύγχυσης για να τις αποκρύψουν από το κάθε άτομο που είναι εκτός αυτού του διεθνούς κύκλου.

Αυτό δεν έχει προκύψει ούτε αυθαίρετα ούτε χωρίς πολύ λεπτομερή σχεδιασμό πλέον των 50 χρόνων πρίν της καθολικής εφαρμογής του και δεν είναι κάτι μη εξακριβώσιμο όπως οι εκάστοτε θεωρίες συνομωσίας που στην καλύτερη περίπτωση βασίζονται σε επιφανειακά και εύκολα καταρριπτέα επιχειρήματα. Αυτό που θα σας παρουσιάσουμε στα επόμενα άρθρα είναι σχεδιασμός από ομάδες έρευνας ( think tanks ) οι οποίες και επισήμως επιβεβαιώνουν ότι ο σκοπός τους είναι να ελέγξουν την πορεία των Λαών κάθε Έθνους παγκοσμίως στα πλαίσια της Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Αυτός είναι ένας μάλλον ασαφής όρος για την μεταπολεμική περίοδο που αυτή την στιγμή βιώνουμε ( από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ) και που έχει δεχθεί διάφορους ορισμούς καλούς και κακούς. Το σαφές όμως είναι ότι η Νέα Τάξη Πραγμάτων στόχο έχει, ως σχέδιο και τακτική και φιλοσοφία, να ανατρέψει και αναμορφώσει τις βασικές έννοιες και ιδέες που διακατέχουν ιδεολογικά κάθε Άνθρωπο που επιθυμεί και επιδιώκει να αισθάνεται ελεύθερος, σκεπτόμενος, ικανός και οριστής / αρμοστής της μοίρας του : οι έννοιες αυτές είναι η πολιτική ( και μέσω αυτής η έννοια της ανατροπής, της αλλαγής και της αντίστασης ) και η ‘αριστερά’ όχι μόνο πολιτικά προ εκλογών αλλά και ως τρόπος σκέψης και δράσης.

Το πιο βασικό και επικίνδυνο στοιχείο της Νέας Τάξης Πραγμάτων είναι ότι καθοδηγεί την ψήφο και την σκέψη του Ανθρώπου χωρίς ο Άνθρωπος αυτός να το καταλαβαίνει και τον εξαπατά βάζοντας τον να υποστηρίξει ό,τι απεχθάνεται και θέλει αν αποφύγει / αποσοβήσει ενώ ο ίδιος πιστεύει ότι κάνει αντίσταση ή έξυπνη επιλογή προς τον στόχο του. Το πιο δυνατό και στην ουσία το μόνο όπλο που επί δεκαετίες επέτρεψε και επιτρέπει στους πολύ λίγους τυράννους να μεσουρανούν και να άρχουν επί μίας θάλασσας δημοκρατών και επαναστατών είναι ακριβώς η δυνατότητα που οι κοινωνικοί επιστήμονες τους έχουν δώσει ( με το να τους μάθουν πώς να χρησιμοποιούν βασικά κλειδιά του τρόπου σκέψης του Ανθρώπου ) να βάζουν λάθος ταμπέλες σε έννοιες και λάθος ορισμούς σε κλασσικούς όρους της αριστερίζουσας φιλοσοφίας.

Εν όψει λοιπόν όλων των εκλογών που έρχονται παγκοσμίως και των επικείμενων Εθνικών της 4ης Οκτωβρίου στην Ελλάδα, δημοσιεύουμε την παρακάτω δέσμη συντόμων άρθρων που θα επιτρέψουν πραγματικά ενημερωμένη σε βάθος σπάνιο για την εποχή άποψη και συνεπώς και κρίση.

Εμείς που τα δημοσιεύουμε αυτά έχουμε την δυνατότητα να το κάνουμε διότι είμαστε ακριβώς από αυτό το είδος κοινωνικού επιστήμονα που σχεδίασε την Νέα Τάξη Πραγμάτων, εκπαιδευθήκαμε για να μπορούμε να το κάνουμε και μία από εμάς διδάχθηκε από αυτούς που το κάνουν. Επιλέξαμε όμως, από την εποχή της κατάρτισης μας και λόγω της κληρονομιάς μας, αντί να βοηθήσουμε και εμείς στην γενική υπονόμευση όχι μόνο των μαζών αλλά και των διανοουμένων, να βοηθήσουμε στην αναστροφή της καταστροφικής αυτής κοινωνικής εφαρμογής προς απελευθέρωση της διανόησης και των τεραστίων δυνατοτήτων του Ανθρώπου παγκοσμίως. Για αυτό βεβαίως καθ’ όλη την διάρκεια της σταδιοδρομίας μας πολεμούμαστε από τους σαφείς αντιπάλους όλων μας.

Ενώ διαβάζετε τα παρακάτω άρθρα και για την μέγιστη ωφέλεια σας, σας προτρέπουμε να τα διαβάσετε με την σειρά που τα παραθέτουμε παρακάτω και να έχετε πάντα υπ’ όψιν ότι όσο σοκαριστικό και εάν είναι αυτό που περιγράφεται, είναι πλήρως αναστρέψιμο άμεσα διότι η βάσεις του είναι κατ’ ουσίαν σαθρές : στηρίζεται μόνο στην εξασφάλιση ότι κανείς δεν θα γνωρίζει όλο το πλαίσιο και πρόγραμμα που εφαρμόζεται.

Βέλτιστη Σειρά Ανάγνωσης Άρθρων:

Α' ΜΕΡΟΣ ΑΡΘΡΩΝ

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΚΚΕ – ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΚΗΝΙΚΟ

ΠΩΣ ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΤΑΙ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

ΠΩΣ Η ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ


Β' ΜΕΡΟΣ ΑΡΘΡΩΝ

ΠΩΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΠΟΛΙΤΙΚΟΠΟΙΕΙΤΑΙ

ΤΙ ΛΕΕΙ Η ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ

Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ

ΜΜΕ, ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΚΑΙ ΕΜΜΕΣΗ ΓΑΛΟΥΧΗΣΗ

ΕΝ ΟΨΗ ΤΗΣ ΔΕΘ

Αυτό το τρικυμιώδες καλοκαίρι όπου πολύ περισσότερα χαρίσματα της χώρας μας χάθηκαν από ό,τι αυτή τη στιγμή μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε και ακόμα περισσότερα διακυβεύονται σε επίπεδο πλέον όχι μόνο εσχάτης προδοσίας από όσους κατάφεραν να αναρριχηθούν ή να παραμείνουν λόγω δυναστείας στις θέσεις που έχουν υποκλέψει από το Ελληνικό Έθνος αλλά σε επίπεδο εγκλημάτων κατά της Ανθρωπότητας, χαρακτηρίζεται από ένα νεφελώδες και χαοτικό πολιτικό σκηνικό. Αυτό το σκηνικό όμως είναι απλό προπέτασμα καπνού ώστε όταν διαλυθεί να βρεθούμε προ μίας εφιαλτικής εικόνας για την χώρα και το Έθνος μας με πολύ λίγες επιλογές. Επίσης, το σκηνικό αυτό είναι μία τερατώδης απόπειρα επανάληψης της απάτης και υφαρπαγής που κατήντησε το κράτος μας σε κατάσταση διάλυσης περίπου 30 χρόνια πρίν.

Όλο τον 20ο αιώνα με εξαίρεση τα χρόνια από το 1981 και μετά, σε πείσμα κάθε απολυταρχικής, δεξιάς, δικτατορικής, βασιλικής, εκ του εξωτερικού, εξαγορασμένης / στημένης κυβερνήσεως και συναφών συμφερόντων, οι Έλληνες όχι μόνο προάσπιζαν κεκτημένα αλλά και έκαναν ό,τι μπορούσαν για να αποκτήσουν και άλλα τα οποία μετά υφαρπάζονταν με τεχνάσματα ( βλ. Μικρασιατική καταστροφή, Εμφύλιος – μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο συνθήκες οριοθέτησης συνόρων, εργασιακά, ασφαλιστικό, κλπ ). Αρκετές υπήρξαν οι στιγμές κατά την διάρκεια του αιώνος αυτού όπου οι πράξεις του Ελληνικού Λαού ( ΟΧΙ της ‘Ελληνικής’ επίσημης ηγεσίας ) αποτέλεσαν σημείο αναφοράς και παραδείγματος προς μίμηση για άλλους Λαούς, και μάλιστα ιδιαιτέρως όταν η εκάστοτε ηγεσία ήταν είτε απούσα είτε απαξιωμένη εμπράκτως από τον Λαό.

Από την δολοφονία των τελευταίων Ελλήνων ηγετών που πραγματικά είχαν απήχηση στον Λαό, όχι τεχνητά, κατά τη διάρκεια της ελεύσεως της μεταπολίτευσης, επήλθε ένας από τους πιο επιτυχημένους απατεώνες της πολιτικής ζωής της Ελλάδος ( όχι βεβαίως ο μόνος ) : ένας άνθρωπος ο οποίος ενώ είχε εξόφθαλμα όλα τα χαρακτηριστικά ενός γόνου δυναστείας / αριστοκρατίας με όλα τα εχέγγυα της εχθρότητας του προς τα συμφέροντα του Λαού και σαφείς ενδείξεις ελλείψεως πατριωτισμού λόγω γέννησης και λόγω του βίου των γονέων του καθώς και του δικού του βίου, μπόρεσε και έπεισε τους διψασμένους για κοινωνική δικαιοσύνη Έλληνες ότι θα μπορούσε να τους την προσφέρει και να τους εξασφαλίσει αυτό για το οποίο αγωνίσθηκαν και πολεμήθηκαν από τις αριστοκρατικές τάξεις ( και από τον πατέρα του ) : την σωστή παιδεία, την δυνατότητα οικονομικής ευημερίας, την σωστή περίθαλψη, και την αξιοπρεπή σύμφωνα με τα Ελληνικά Ιδανικά παρουσία στην διεθνή κοινωνία των κρατών. Ο λόγος φυσικά για τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος στην θητεία του και μέχρι να τον καταλάβουν οι Έλληνες κατέφαγε τον πλούτο του Δημοσίου, διέλυσε την παιδεία, επέβαλε πολιτική τρομοκρατία σε επίπεδο ναζιστικό ( βλ. πρασινοφρουρούς ), διέλυσε την οικονομία στις μεσαίες τάξεις, επέβαλε τον αμοραλισμό και την ανηθικότητα, άνοιξε τον δρόμο για το τεράστιο μεταναστευτικό κύμα που ως χώρα η Ελλάδα δεν μπορούσε εύκολα να αφομοιώσει και τώρα είναι σχεδόν αδύνατον με τις τρέχουσες πολιτικές, υποδούλωσε οικονομικά το κράτος σε μη φίλιες χώρες, κατακερμάτισε το αίσθημα αυτοεκτίμησης των Ελλήνων και συστηματικά έκανε όλα τα αντίθετα από αυτά που είχε αναγκασθεί να πεί ώστε να πείσει τους Έλληνες ότι αντί για δικτατορίσκος όπως πραγματικά ήταν, ήταν η προσωποποίηση της ελευθερίας.

Από την αηδία που προκάλεσε στους Έλληνες αυτός και η παράταξη του μέχρι και το 2004, από την γελοιώδη ξύλινη γλώσσα του ΚΚΕ που έδειχνε την έλλειψη κινήτρου να κάνει αυτό που τα πραγματικά μέλη του είχαν αποπειραθεί να εξασφαλίσουν στους Έλληνες ακόμα και εν μέσω πολέμων, ο Ελληνικός Λαός ξέχασε τι σήμαινε δεξιά γιατί θυμόταν τι σήμαινε ΠΑΣΟΚ. Και με την κατάσταση αυτή επέτρεψε να επιταχυνθεί η κατάσταση σήψης και διάλυσης σε όλους τους προαναφερόμενους τομείς με την διοίκηση του Καραμανλή του νεώτερου, ενός σαφούς δείγματος της απελπισίας των Ελλήνων και της αίσθησης ‘ο οποιοσδήποτε είναι καλύτερος από Παπανδρέου και Σημίτη’, ακόμα και κάποιος σαν αυτόν.

Έτσι φτάνουμε στην τωρινή κατάσταση όπου υπάρχει έκπτωση σε όλους τους τομείς αλλά και επίσης μία έκρυθμη κατάσταση υψηλότατου κινδύνου για τους Έλληνες και την Ελλάδα με εχθρούς οι οποίοι καλλιεργήθηκαν να παραμείνουν εχθροί και μάλιστα επικίνδυνοι εχθροί από όλες αυτές τις κυβερνήσεις που αναφέραμε χωρίς να εξαιρούμε όλες ανεξαιρέτως τις προηγούμενες. Ο λόγος που εστιάζουμε στις μεταπολιτευτικές είναι διότι κατάφεραν αυτό το οποίο τους είχε διατάξει ο εντολέας που μοιράζονταν με τον Χ. Κίσσινγκερ ο οποίος είχε κάνει την πολύ οξυδερκή ανάλυση του πώς να εξαφανίσει την ουσιαστική Ελλάδα από τον χάρτη : το να σπάσουν την πίστη που ο Έλληνας είχε στην προσωπική του ικανότητα και την ικανότητα του Λαού, κλέβοντας βασικά στοιχεία της ταυτότητας του τα οποία τον βοήθησαν να επιβιώσει μέσα από μύριες κακουχίες και κατακτητές.

Έχοντας λοιπόν υπ’ όψη όλα αυτά τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα που όλοι μας βιώνουμε και που οι πρόγονοι μας έχουν επίσης καταγράψει, παρακολουθώντας την παράσταση που θα προσπαθήσουν να δώσουν όλοι οι φερόμενοι ως πολιτικοί αρχηγοί ( οι οποίοι απλώς συμμετέχουν στην παράσταση ώστε να την κάνουν πιστευτή για να επιτραπεί να συνεχισθεί η εκτέλεση του ανθελληνικού σχεδίου που επιβάλλεται πλέον απροκάλυπτα, ανοιχτά και επίσημα από ΝΑΤΟ, ΗΠΑ, ΕΕ, ΟΗΕ και οποιονδήποτε άλλον παρόμοιο οργανισμό ), θα πρέπει να περιμένουμε από αυτούς να αναφερθούν και να δώσουν ουσιώδεις απαντήσεις ( ΟΧΙ ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΙΔΕΩΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΟΤΗΤΕΣ ) στα θέματα που θα απαριθμήσουμε παρακάτω ΟΧΙ ΜΕ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΟΣΤΟΥΣ Ή ΑΛΛΩΝ ΤΕΤΟΙΩΝ ΑΝΟΗΣΙΩΝ ΑΛΛΑ ΜΕ ΕΓΓΥΗΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΚΟΣΤΟΥΣ ΤΟΣΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΟΣΟ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ / ΝΟΜΙΚΗΣ ΥΠΟΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΑΤΟΜΟΥ ΤΟΥΣ, ΑΚΡΙΒΩΣ ΟΠΩΣ ΔΙΑΚΥΒΕΥΟΝΤΑΙ ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ / ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ / ΝΟΜΙΚΕΣ ΥΠΟΣΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ / ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ, ΚΑΙ ΣΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΟΠΟΥ ΔΙΑΚΥΒΕΥΟΝΤΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΖΩΕΣ, Η ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ Η ΕΘΝΙΚΗ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΝΑ ΕΓΓΥΗΘΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΤΟΥΣ ΖΩΕΣ ΑΦΟΥ ΣΤΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΑΥΤΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.

Σε κανένα πραγματικό Κράτος Δικαίου δεν μπορούν να υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά, και όπως κρίνεται ο Πολίτης και όπως διακυβεύεται έτσι ακριβώς οφείλει και ο πραγματικός αγνός ηγέτης να κρίνεται και να διακυβεύεται.

Όποιος δεν το επιζητεί οικειοθελώς αυτό, δεν είναι φτιαγμένος για ηγέτης.

Όποιος το αποφεύγει ενώ διεκδικεί ηγετικό θώκο είναι προδότης.

Έτσι φτιάχνονται τα πραγματικά συμβόλαια με τον Λαό και οι πραγματικές δεσμεύσεις. Και έτσι δεν χρειάζονται να τους προστατεύουν από τον Λαό όπως χρειάζονται και κάνουν οι προδότες διότι ο Λαός είναι η προστασία ενός τέτοιου ηγέτη.

Τι λοιπόν θα πρέπει να μας πεί ο κάθε υποψήφιος που θα προσπαθήσει να αποδείξει ότι δεν είναι προδότης ;

Πάντα με τη δέσμευση προς τον Λαό όπως την ορίσαμε ( αλλιώς δεν υπάρχει καμμία δέσμευση και δεν θα υπάρξει και καμμία συνέπεια τουλάχιστον προβλεπόμενη σε βάρος των ) θα πρέπει να αναφερθούν στα εξής θέματα με τις εξής εγγυήσεις και τον τρόπο επίτευξης τους :

Α. στον τομέα εξωτερικής πολιτικής : στα πλαίσια της όλο και κλιμακούμενης λόγω ατιμωρησίας και αδράνειας εκ μέρους του Ελληνικού ΥΠΕΞ υπό την συναίνεση και συνυπαιτιότητα του πρωθυπουργού, κατάστασης τόσο με την Τουρκία όσο και με τα Σκόπια, Αλβανία και τις απορρέουσες καταστάσεις στην Κύπρο και αλλού, πρέπει να εγγυηθεί ότι δεν θα χαθεί ούτε εκατοστό από τα εδάφη της Ελλάδος, ούτε το ελάχιστο από τα κυριαρχικά της δικαιώματα σε αυτά και ούτε η παραμικρή συναίνεση και συνυπογραφή παραχάραξης της ιστορίας όχι μόνο της Ελλάδος αλλά και των Βαλκανίων τουλάχιστον.

Β. στον τομέα οικονομικών : πλήρης ενημέρωση όλων των δυνατοτήτων της Ελλάδος να αναγνωρίσει ή όχι την κάθε διαταγή εκ των έξω, εκ της ΕΕ και των συναφών οργανισμών σύμφωνα με το Σύνταγμα μας, εγγύηση της οικονομικής ευρωστίας όλων των Ελλήνων ( με σαφή αναφορά ότι οι λόγοι τους ΔΕΝ αφορούν τις λεγόμενες παραγωγικές τάξεις, δηλαδή, τους υπερπλούσιους μεγάλους ιδιοκτήτες πολυεθνικών, καναλιών, ομάδων, κατασκευαστικών εταιρειών, βιομηχάνων, εφοπλιστών, εκδοτών, και συναφών κύκλων ) και λεπτομερή οικονομικό λογαριασμό με πραγματικά ποσά και όχι ποσοστά.

Γ. στον τομέα ασφαλιστικών και κοινωνικών παροχών : πλήρης ενημέρωση περί των ενόχων για την σύληση των ταμείων με ονόματα, ποσά, αποδείξεις και τρόπο εκτέλεσης του εγκλήματος καθώς και πρόβλεψη διώξεως τους και επαναφοράς των κλοπιμαίων στους δικαιούχους. Επίσης, αναφορά των κυρώσεων – δεσμεύσεων του Δημοσίου στους Πολίτες από τους οποίους απαιτούνται εισφορές και έμπρακτη εγγύηση για την διατήρηση της κοινωνικής τους υπόστασης και κατόπιν συνταξιοδοτήσεως.

Δ. στον τομέα των τραπεζών : δημοσιοποίηση των ονομάτων που ευθύνονται για την αντικοινωνική πολιτική των τραπεζών και πρόβλεψη δίωξης των, λίστα βημάτων για την ένταξη των τραπεζών σε φιλολαϊκό πρόγραμμα με πλήρη επιστροφή των όποιων κερδών παρήχθησαν με τρόπους αντιλαϊκούς στους δικαιούχους και κρατικό έλεγχο των τραπεζών ώστε οι τράπεζες να μείνουν τράπεζες και να μην είναι οι ουσιαστικοί άρχοντες και δυνάστες των Λαών.

Ε. στον τομέα της επιχειρηματικότητας και της σχέσεως κράτους – ιδιωτικού τομέα : άμεση αναθεώρηση της νομοθεσίας περί υπερακτίων εταιρειών ώστε να μην υπάρχει δυνατότητα να συσσωρεύεται πλούτος προερχόμενος από την Ελλάδα σε τέτοιου είδους μορφώματα. Άμεσος αποκλεισμός των ιδιωτικών εταιρειών αναλήψεως έργων για λογαριασμό του κράτους από την δυνατότητα να το πράττουν και αντ’ αυτού δημιουργία εκατοντάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας στον Δημόσιο Τομέα άνευ μεσαζόντων και με αποκλειστική εκμετάλλευση των έργων από το Κράτος προς χρηματοδότηση των προσληφθέντων. Άμεση ανάκληση όλων των Κρατικών επιχειρήσεων σε πλήρη έλεγχο και εκμετάλλευση του Δημοσίου χωρίς αποζημίωση. Σε περίπτωση διαπίστωσης αισχροκέρδειας και άλλων αδικημάτων λόγω του μονοπωλιακού χαρακτήρα και άλλων τεχνασμάτων, απαίτηση των κερδών από αυτές τις δραστηριότητες εντόκως καθώς και κάθε κίνητρου – διευκολύνσεως που είχε δοθεί από το κράτος στον κάθε επιχειρηματία για να παραλάβει κατ’ ουσίαν δωρεάν μέρος του κρατικού μηχανισμού προς ιδίαν χρήσιν.

Στ. στον τομέα της προστασίας από το κράτος προς τους ελεύθερους επαγγελματίες, τους αυτοαπασχολούμενους και τους μη κρατικά προστατευόμενους επιχειρηματίες : άμεση απαρίθμηση των βημάτων προς πάταξη του αθέμιτου ανταγωνισμού και του μονοπωλίου καθώς και της υπάρξεως κάθε είδους μεσάζοντος που δρά ως αρμοστής της αγοράς με τεχνητούς τρόπους και όχι μέσω της αναγκαιότητας και της αξιοκρατίας. Ανάληψη κάθε απαραίτητου ενδιάμεσου σταδίου στην διαδικασία παραγωγής – διάθεσης προϊόντων από το κράτος για όλους ανεξαιρέτως τους επιχειρηματίες, θέσεις που αυτή την στιγμή λυμαίνονται και καταχρώνται επιχειρήσεις – μέλη ομίλων των μεγάλων πολυεθνικών και των προαναφερομένων παραγόντων. Έτσι και πάλι παράγονται ακόμα περισσότερες θέσεις εργασίας ταυτόχρονα με αύξηση κερδών για το Δημόσιο και συνεπώς το ΑΕΠ της χώρας, καθώς και κατακόρυφη πτώση των τιμών για τους καταναλωτές εγχωρίως ενώ στο εξωτερικό τα πιο φθηνά Ελληνικά προϊόντα θα αποκτήσουν γεωμετρικά μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα και απήχηση. Συνεπώς θα πρέπει να μας εγγυηθούν όχι μόνο κάλυψη του ελλείμματος αλλά πλεόνασμα και κέρδος για κάθε Πολίτη per capita που πρέπει να αποδίδεται σε μορφή κρατικής απόδοσης στον λογαριασμό κάθε Πολίτη ( σε μορφή κατάθεσης ή επιταγής ή οποιαδήποτε άλλη μορφή πληρωμής του μεριδίου απόδοσης ).

Ζ. στον τομέα της εκπαίδευσης και της υγείας : άμεση ανακοίνωση των βημάτων προς επάνδρωση με παθολόγο -- παιδίατρο – οφθαλμίατρο – οδοντίατρο και χειρούργων εκτάκτων περιστατικών σε κάθε ένα μέρος με πληθυσμό που κατοικοεδρεύει μόνιμα εκεί, από οικισμό έως κωμόπολη, από το πλήθος των ανέργων επαγγελματιών υγείας, ιατρών που εξαναγκάζονται να είναι εξαρτημένοι από μεγαλογιατρούς ώστε να μην χάσουν την επαφή τους με το λειτούργημα τους. Πλήρης εξοπλισμός σε ασθενοφόρα παντός τύπου ( εδάφους, αέρος, θαλάσσης ) και παντός καιρού με ειδικό προσωπικό σε 24ωρη ετοιμότητα με βάρδιες που σέβονται τα Εργασιακά και τα Ανθρώπινα τους Δικαιώματα. Ομοίως, στην εκπαίδευση εξασφάλιση σωστά εκπαιδευμένου εκπαιδευτικού προσωπικού για όλες ανεξαιρέτως τις βαθμίδες, εξασφάλιση πραγματικά δωρεάν παιδείας σε όλες ανεξαιρέτως τις βαθμίδες με την ενσωμάτωση και αφομοίωση της παραπαιδείας ( τόσο του ανθρωπίνου δυναμικού όσο και της συσσωρευμένης εκπαιδευτικής πείρας / χρήσης ύλης ) ώστε να καλύπτονται όλες οι ανάγκες επιμόρφωσης καθώς και σχεδιασμός μαθημάτων / εκπαιδευτικών προγραμμάτων που να πετυχαίνουν την αφομοίωση της ύλης από όλο τον μαθητικό πληθυσμό εντός του σχολείου ( αντί για την πεποίθηση ότι η πραγματική διδαχή γίνεται εκτός σχολείου που επικρατεί τώρα ). Μετατροπή του συστήματος σε συναγωνιστικό ( που ωφελεί όλη την κοινωνία μαζί με το κάθε άτομο ) και όχι σε ανταγωνιστικό ( που οδηγεί σε απώλεια ανθρωπίνου δυναμικού και ψυχοπάθεια ). Θα πρέπει να μας τα εγγυηθούν όλα αυτά με την δική τους διακύβευση της περίθαλψης και εκπαίδευσης των δικών τους τέκνων με το να φοιτήσουν στα λαϊκά δημόσια σχολεία μαζί με τα τέκνα όλων των άλλων Πολιτών και να έχουν πρόσβαση μόνο στα λαϊκά νοσοκομεία με τις συνθήκες πρόσβασης όλων των άλλων Πολιτών και μόνο.

Η. στον τομέα δικαιοσύνης – αστυνόμευσης : με αποδείξεις και λίστα βημάτων να γίνει εκκαθάριση του τομέα των δικαστικών λειτουργών και υπαλλήλων μέσω εκτίμησης της επίδοσης του κάθε ενός λειτουργού / υπαλλήλου από τις καταγγελίες που του έχουν γίνει, τις αποδείξεις που στηρίζουν τις καταγγελίες αυτές, το βάρος των κατηγοριών και την συχνότητα των καταγγελιών εις βάρος του. Επίσης, έλεγχος μέχρι και των ανώτατων βαθμίδων της δικαιοσύνης από το ποσοστό των Συνταγματικών παραβάσεων που δεν διώχθηκαν ή επισημάνθηκαν ή χρειάστηκε προσφυγή σε δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για δικαίωση Πολίτη ή Δημοσίου καθώς και όλες οι παραβάσεις του Συντάγματος / Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που δεν διώχθηκαν αυτεπαγγέλτως από την αρμόδια αρχή ( ΣτΕ και Ελεγκτικό Συμβούλιο του Κράτους ) ώστε να επιβληθούν κυρώσεις, πρόστιμα και αποζημιώσεις όπου απαιτούνται. Όσον αφορά δε το Υπουργείο Δικαιοσύνης και όλους όσους υπηρέτησαν σε αυτό αμέσως να χρειασθεί να υπερασπισθούν τον εαυτό τους για απιστία τουλάχιστον, αφού επέτρεψαν την σήψη του τομέα δικαιοσύνης. Έλεγχος του Δικηγορικού Συλλόγου και όλων των μελών του για πίστη ή απείθεια στην Συνταγματική και Νομική εντολή περί καταγγελίας κάθε νομικής παράβασης / εγκλήματος αυτεπαγγέλτως. Για κάθε περίπτωση που διαπιστώνεται κακοδικία σε βάρος του Δημοσίου δίωξη για ευθύνες των νομικών Συμβούλων του Κράτους ( είτε ανά υπηρεσία είτε και αυτού του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους ). Στην αστυνόμευση, αντίστοιχος έλεγχος και επιβολή κυρώσεων σε όλη την κλίμακα καθέτως και οριζοντίως σε κάθε περίπτωση που διαπιστώνεται μη συμμόρφωση με το Σύνταγμα και τους Νόμους, έλλειψη της προβλεπόμενης εκπαιδεύσεως, φτωχή ή ελλειμματική ή λάθος εφαρμοσμένη εκπαίδευση / επιμόρφωση, παράνομη εκπαίδευση ( δηλαδή, γαλούχηση στην ανοχή της μη συμμορφώσεως με το Σύνταγμα και τους Νόμους καθώς και επιβολή παραβατικής συμπεριφοράς ) με αυστηρότατες ποινές αφού οι υπεύθυνοι διακύβευσαν το Ανθρώπινο Δικαίωμα στην προστασία και ασφάλεια των Πολιτών.


Το επίπεδο που θέτουμε δεν είναι ούτε ουτοπικό ούτε άπιαστο αφού τα κονδύλια υπάρχουν, απλώς δίνονται είτε για άχρηστες παροχές [ βλ. € 68.000.000 για αγορά φορητών υπολογιστών ( lap top ) σε όλη την Α΄ Γυμνασίου ] που μόνο τις πολυεθνικές και τους μεσάζοντες πρόκειται να ωφελήσουν, είτε για υπέρογκες μισθοδοσίες συγκεκριμένων στελεχών αμφίβολης ικανότητας προερχόμενων από τα ίδια τζάκια / δυναστείες / κύκλους όπως αυτοί που θα τολμήσουν να απευθυνθούν στον Ελληνικό Λαό στην ΔΕΘ, είτε για χοροεσπερίδες και άλλες εκδηλώσεις ( αμφιβόλου χρησιμότητος για τον Λαό, ποιότητος και κουλτούρας στην πλειονότητα τους ιδίως όταν η είσοδος είναι ελεύθερη, δηλαδή για τον Λαό ) είτε σε επιχορηγήσεις ιδρυμάτων που απλώς μνημονεύουν ( και τρέφουν ) τα μέλη μιάς δυναστείας, είτε σε οργανισμούς μη κερδοσκοπικούς για να κάνουν ενέργειες και υπηρεσίες που θα έπρεπε να κάνει το κράτος για κλάσμα του κόστους.

Ο κάθε ένας Πολίτης που πραγματικά θέλει να φτιάξει το Κράτος και το Έθνος του είναι ικανός να δράσει με τον τόνο και την αποτελεσματικότητα που διαφαίνεται στο παρόν κείμενο αφού οι πρόγονοι μας έχουν φροντίσει να θέσουν τις προϋποθέσεις μέσω της Νομοθεσίας ( τους βασικούς Κώδικες, όχι το νέφος των αντικρουομένων εγκυκλίων, διατάξεων και τροποποιήσεων νόμων ), της κοινής λογικής που διαθέτει κάθε νοικοκυρά και οικογενειάρχης στην διοίκηση ενός σπιτιού και τέλος τις βασικές αρχές της απλής, με χαρτί και μολύβι και πραγματικά ποσά εκτίμησης των δυνατοτήτων μας.

Φυσικά, προϋποθέτει να μην είσαι προδότης, να μην θέλεις να κλέψεις και να είσαι αρκετά έξυπνος για να καταλάβεις ότι εάν κλέψεις και εάν προδώσεις εκτός του ότι ομολογείς ανοιχτά ότι είσαι ανίκανος να εργαστείς με τους έξυπνους, ανοίγεις και τρύπες στο πλοίο που σε κρατάει να μην πνιγείς.

ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ ΚΑΙ ΤΑ ΕΘΝΗ

Στα πλαίσια της επιταγής του Συντάγματος της Ελλάδας στην τρέχουσα μορφή του, και συγκεκριμένα στην επιταγή προς κάθε Έλληνα Πολίτη να υπηρετεί τα ατομικά και Ανθρώπινα Δικαιώματα, τις αρχές της Δημοκρατίας και το ίδιο το Σύνταγμα, συντάσσουμε την παρακάτω πολιτική και Ανθρωπιστική Δήλωση – Κατάθεση, έχουσες σώας τας φρένας και δέουσες έγγραφες αποδείξεις για ό,τι παρουσιάζεται παρακάτω συμπεριλαμβανομένων και όλων των ενδείξεων και δηλώσεων πρόθεσης.

Α. Ιστορικό

Από την ενεργοποίηση μου ως Πολίτη της Ελλάδος το 1973 μετά την δολοφονία του πατέρα μου Γεωργίου Α. Γεριτσίδη, στόχος μου υπήρξε η προάσπιση του Κράτους και του Έθνους μας στα πλαίσια και μόνο των ορίων που ορίζουν τα Ανθρώπινα Δικαιώματα παγκοσμίως και η προάσπιση της Αλήθειας και της Δικαιοσύνης ως στηλοβάτες της όποιας Δημοκρατικής κοινωνίας.

Οι σπουδές μου στον τομέα της ψυχολογίας και της επιστημονικής έρευνας επιλέχθηκαν ακριβώς για αυτόν τον σκοπό, τον οποίο ακολουθώ και θα ακολουθώ για πάντα αφ’ ενός για να κρατηθεί ζωντανή η αποστολή και το κίνητρο που εμφύσησε σε εμένα ο πατέρας μου για την προάσπιση όλων των Ανθρώπων πάση θυσία και πάντα με όπλα την Αλήθεια, την Ειρήνη και την Αντικειμενικότητα, αφ’ ετέρου διότι δεν νοείται ζωή και Ανθρώπινη εξέλιξη σε περιβάλλον όπου αυτές οι αξίες δεν βασιλεύουν στην καθημερινότητα και αρνούμαι να ανέχομαι και να συνυπογράφω μετά της σιωπής μου και της απραξίας μου στα εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας και την καλλιέργεια της απανταχού δυστυχίας και απελπισίας σε όλα τα επίπεδα ώστε να ωθείται ο Άνθρωπος σε ζωώδη, παρά φύση, άγρια συμπεριφορά.

Ξεκίνησα τον αγώνα μου να πολεμήσω όλες αυτές τις κοινωνικές συνθήκες που πλήττουν την Ανθρωπότητα από την Ελλάδα, που θεωρώ σπίτι μου και ως εκ τούτου αφετηρία όποιας προσπάθειας κάθαρσης και βελτίωσης του περιβάλλοντος. Πάντα, είχα και έχω πίστη στην καλή φύση του Ανθρώπου όταν ο Άνθρωπος επιτρέπεται να δράσει ως μονάδα ανεξαρτήτως υποχρέωσης ανήκειν σε κάποιο κοινωνικό σύνολο. Αυτό το οποίο όμως διαπίστωσα είναι ότι η ανάγκη του ανήκειν σε εγκαθιδρυμένα κοινωνικά σύνολα τα οποία λυμαίνονται συγκεκριμένοι αρμοστές της καταπίεσης και ακρωτηριασμού τόσο της προσωπικότητας όσο και της καθημερινής ζωής του Ανθρώπου, έχει εμφυσήσει υπέρτατο φόβο στην κοινωνία και έχει στρεβλώσει πλήρως την ορθή και καλή φύση του Ανθρώπου.

Η Ιστορία παγκοσμίως έχει δείξει πολλάκις ότι η διαδικασία καταπίεσης και βιασμού της καλής φύσης, της ευφυΐας και της προσωπικότητας του Ανθρώπου σε μαζικό επίπεδο ( δηλαδή, σε ολόκληρα κοινωνικά σύνολα όπως κοινωνικές τάξεις, κοινωνικές ομάδες ανεξαρτήτου τάξης, ηλικιακές τάξεις ή έθνη – κράτη ) έχει πάντα οδηγήσει σε έκρηξη αποτίναξης της νοσηρής και επιβεβλημένης παραβίασης της φύσης και της φυσιολογικής εξέλιξης του Ανθρώπου προσωπικά και κοινωνικά, με τεράστιες απώλειες ανθρώπινου δυναμικού, τρομακτική βιαιότητα και αποτρόπαια βάναυση εξάλειψη ολόκληρων μαζών, για να επανέλθει μία επιφανειακή αίσθηση παλινόρθωσης του Δικαίου και της Ελευθερίας και να ξαναρχίσει ο ίδιος φαύλος κύκλος, μέχρι την επόμενη ακόμα πιο αιματηρή, πιο βάναυση και τρομαχτική έκρηξη.

Ως κοινωνική επιστήμων στις μελέτες μου είδα αυτή την τακτική να ανανεώνεται με μαθηματική ακρίβεια και οι απώλειες να αυξάνονται επίσης με μαθηματική ακρίβεια καθ’ όλη την διάρκεια της λεγόμενης ‘μοντέρνας κοινωνίας’ ( modernity ) με αποκορύφωμα τους τελευταίους αιώνες και μάλιστα τον 20ο με τις μεγαλύτερες και μαζικότερες κινητοποιήσεις και ακολουθούμενες τρομαχτικά μεγάλες σε αριθμό απώλειες για την επίσης τρομαχτικά βραχύβια και επιφανειακή αίσθηση της επικράτησης του Δικαίου επί του αδίκου της κοινωνίας. Ο λόγος τόσο για τα πρωτοποριακά φιλοσοφικά κινήματα τα οποία μετά την έκπτωση της Εκκλησίας ( ανεξαρτήτου θρησκεύματος αλλά κυρίως των μονοθεϊστικών Εκκλησιών ) μπόρεσαν να εκφραστούν εκ νέου ( αφού η θρησκευτική έκφραση των γελοιοποιήθηκε ή εκφυλίστηκε ή στρεβλώθηκε στα εντελώς αντίθετα μορφώματα από τις κύριες και θετικές θέσεις ) μέσω της επιστήμης και της δεοντολογίας : η άνθηση αυτών, δηλαδή η κατ’ ουσίαν προσπάθεια αποτίναξης της νοσηρής στρεβλωτικής καταπίεσης, άμεσα διαβρώθηκε και αποπνίχτηκε με την έξαρση της βιαιότητας και της αχαλίνωτης έκφρασης κάθε αρνητικού στοιχείου γεγονός το οποίο οδήγησε τόσο στην πρώτη μεγάλη καταγεγραμμένη μαζική πολεμική σύρραξη ( Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ), ακολουθούμενη από την πρώτη μεγάλη καταγεγραμμένη οικονομική καταστροφή ( το λεγόμενο κράχ ) και με παγκόσμιο αποκορύφωμα τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο οποίος όπως ήταν αναμενόμενο σύμφωνα με τα ιστορικά στοιχεία ξεπέρασε κατά πολύ τις απώλειες και το αιματοκύλισμα του Α΄.

Κατόπιν επήλθε η αναμενόμενη επιφανειακή επικράτηση του Δικαίου, όλο και πιο επιφανειακή αφού, μετά από αυτό το απέραντο μακελειό η αιματοχυσία συνεχίσθηκε άτυπα και κατακερματισμένα με διάφορους τρόπους ( τέλεση όλων των προγραμματισμένων εκτελέσεων και καθείρξεων που είχαν προγραμματίσει οι ναζί από τους συμμάχους, φυγάδευση και συνέχιση των πειραμάτων των ναζί επιστημόνων, υποδαυλισμός των κοινωνιών οικονομικά με πολλές τοπικές αιματοχυσίες ιδίως σε χώρες φύσει Δημοκρατικές, απαλλαγή των ηττημένων κρατών του Άξονα από πραγματική καταβολή των πολεμικών αποζημιώσεων και τυχόν αποζημιώσεων για τα εκτενή εγκλήματα πολέμων, επιβολή δικτατοριών με μαζικές διώξεις αντιφρονούντων και, στις μέρες μας επιβολή σιωπηλών δικτατοριών στο όνομα της ασφάλειας ή και του Δικαίου με την επισήμως ομολογούμενη καταπάτηση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για τα οποία τόσο αίμα έχει χυθεί και χύνεται ).

Μελετώντας λοιπόν και βλέποντας όλο αυτό το αίμα που έχει χυθεί και χύνεται και όλο αυτό το δυναμικό που έχει σπαταληθεί και σπαταλείται, θεώρησα από εκείνη ακόμα την νεαρή μου ηλικία ότι το δένδρο της Δημοκρατίας και της Δικαιοσύνης και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει πιει αρκετό αίμα δικαίων και αδίκων. Είναι η ώρα να καλλιεργηθεί με τα σύμβολα της Ειρήνης ώστε να μπορέσουμε επιτέλους ως Ανθρωπότητα να γευτούμε τον καρπό που μας επιφυλάσσει, αλλιώς το παραπάνω αίμα, ο παραπάνω πόνος και η παραπάνω θυσία θα το μετατρέψει στον βωμό του Αδίκου και της Ολιγαρχίας στο οποίο όλοι θα αναγκάζονται να πετάνε τα παιδιά τους και τον εαυτό τους.
Χρειάσθηκε όλος αυτός ο καιρός και όλοι οι αγώνες που μέχρι τώρα έχω κάνει σε διάφορα επίπεδα για να συνειδητοποιήσω πώς πρακτικά μπορεί να μεταφραστεί το παραπάνω ώστε με μορφή τύπου / φόρμουλας να μπορούμε να το εφαρμόσουμε και να μην υπάρχει η δικαιολογία ότι η θεωρία δεν έχει πρακτική εφαρμογή.

Όπως κάθε πραγματικός και υπεύθυνος επιστήμονας, δεν πρόκειται να παρουσιάσω ούτε θεωρεία ούτε πρακτική χωρίς απόδειξη της πραγματικότητας αυτής τόσο στην υπάρχουσα κατάσταση όσο και στην δυνατότητα / προγνωστικό της προτεινόμενης αγωγής.

Β. Αποδεικτικό υπάρχουσας κατάστασης

1. Θεωρία

Στην παράθεση της θεωρίας θα φροντίσω να είμαι και σύντομη και ταυτόχρονα να συμπεριλάβω τόσο την Ελληνική όσο και την Παγκόσμια πραγματικότητα τουλάχιστον για τις Δυτικού τύπου / Δυτικού κοινωνικού συστήματος κοινωνίες.

Κάθε χώρα βασίζει την ειρήνη και αρμονία της καθημερινότητας σε ένα σύστημα αξιών βάσει του οποίου δημιουργείται και το διοικητικό και το νομικό / νομοθετικό πλαίσιο της. Σε όλες σχεδόν τις χώρες επισήμως το σύστημα αυτό αξιών είναι τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Ακόμα και στις χώρες όπου δεν έχουν υπογραφεί, το σύστημα αξιών παραμένει ανθρωποκεντρικό με ισχυρισμό της προτεραιότητας του Ανθρώπου τουλάχιστον για την διαφύλαξη του.

Τα Ανθρώπινα Δικαιώματα από το 1948 και μετά έχουν και εμπλουτισθεί και διευρυνθεί ( όχι πάντα με στόχο την βελτίωση της προάσπισης ) αλλά μπορούμε με ασφάλεια να πούμε ότι όλες οι μορφές / εκφάνσεις βασίζονται στα εξής ζωτικά και βασικά Δικαιώματα :

Δικαίωμα στην Ζωή
Δικαίωμα στην Ελευθερία
Δικαίωμα στην οικονομική και κοινωνική Αξιοπρέπεια
Όλοι οι Άνθρωποι απολαμβάνουν Ίσα Δικαιώματα και Υποχρεώσεις.

Με μια εύκολη και γρήγορη επισκόπηση των συνταγμάτων ή άλλων αναλόγων εγγράφων των χωρών που δεν έχουν υπογράψει τα Ανθρώπινα Δικαιώματα θα δούμε ότι αυτές οι τέσσερις αρχές αναφέρονται ευθαρσώς με εξαίρεση ίσως έως ένα βαθμό στις κοινωνίες που δέχονται βασιλεία και τιτλοφόρηση ( π.χ. η Διακήρυξη Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ εμπεριέχει τις αρχές αυτές παρ’ όλο που το κράτος αυτό δεν έχει υπογράψει τα Ανθρώπινα Δικαιώματα ).

Συνεπεία αυτού, και το Ελληνικό Σύνταγμα έχει βασισθεί πλήρως σε αυτές τις αρχές και εάν εξαιρέσουμε τροποποιήσεις αμφίβολης νομιμότητος που έλαβαν χώρα με αμφίβολες διαδικασίες και εμφανή ένδολα κίνητρα ( βλ. διατάξεις του Συντάγματος ψηφισθείσες κατά την διάρκεια της εκάστοτε χούντας και / ή άνευ την διενέργεια δημοψηφίσματος ή άλλης διασφάλισης της Λαϊκής Βούλησης ), γενικώς το Σύνταγμα επιζητεί να διασφαλίσει την βασική εξουσία στον Λαό και την δυνατότητα έννομης ανατροπής αντιλαϊκών νόμων, κυβερνήσεων και άλλων εκφράσεων καταπίεσης.

Δηλαδή και εν ολίγοις :

Η θεωρία μας λέει ότι
α. ο Λαός έχει Δικαίωμα κατ’ ουσίαν υπερ-νομικής βούλησης και υποχρέωση περιχαράκωσης / διασφάλισης του Δικαιώματος του αυτού.
β. τα Ανθρώπινα Δικαιώματα είναι παγκοσμίως αναγνωρισμένα και η επίσημη δήλωση πρόθεσης περιχαράκωσης αυτών δίνει κύρος και δυνατότητα ίδρυσης ολόκληρης κρατικής μηχανής / διεθνών οργανισμών / διεθνών συνασπισμών.
γ. κανένας δεν δρά χωρίς με κάποιο τρόπο να προβάλλει πρόθεση περιχαράκωσης ενός ή περισσοτέρων από τα Δικαιώματα αυτά.


Ιστορικά παραδείγματα ( όπως η προπαγάνδα του ναζισμού ή η προπαγάνδα οποιασδήποτε πειραματικής δραστηριότητας σε μεγάλους πληθυσμούς ) υπάρχουν πολλαπλά και όλα δείχνουν ότι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ ΚΙΝΗΤΡΟΥ ΠΑΝΤΑ ΚΑΘΕ ΠΡΑΞΗ / ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΜΕΤΡΩΝ ΑΙΤΙΟΛΟΓΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΩΣ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΠΡΟΑΣΠΙΣΗΣ ΕΝΟΣ Ή ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ.

2. εφαρμογή – πράξη

Πέρα από κάθε ιστορική ανάλυση που θα μπορούσαμε να παραθέσουμε εδώ, θα αναφέρουμε και μέρος της αποδεικτικής έρευνας μου όσο και μέρος της δράσης μου.

Τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ζωγραφίζουν μία εικόνα πολύ θετική και πολύ εποικοδομητική η οποία όμως απέχει παρασσάγκας από την εικόνα που παρουσιάζει η κοινωνία ( τόσο στην Ελλάδα όσο και παγκοσμίως ) στην πραγματικότητα.

Απόδειξη αυτού είναι πολύ εύκολο να παρατεθεί κατ’ αρχάς με απαρίθμηση των αναρίθμητων ατόμων που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, την απαρίθμηση των αμέτρητων περιπτώσεων όπου ο Νόμος δεν εφαρμόσθηκε ισότιμα, ή των περιπτώσεων που η νομοθεσία επιβάλλει καθεστώς ανισότητας, αναγκαστικής πενίας προς υπερ-πλουτισμό λίγων ή των περιπτώσεων όπου η ανθρώπινη αξιοπρέπεια αναλώνεται και παραβιάζεται στον βωμό του κέρδους των λίγων χωρίς εφαρμογή του Νόμου περί πορνείας / πορνογραφίας / εκμεταλλεύσεως ανηλίκων / ειλωτείας / τοκογλυφίας / κλπ. . Επίσης, όταν εφαρμόζεται κάποιος τέτοιος νόμος, εφαρμόζεται άνισα, άδικα ή καταχρηστικά καταπατώντας τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στο όνομα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Επίσης, στον ατομικό τομέα ( δηλαδή, στην περίπτωση εφαρμογής του νόμου μεμονωμένα σε κάθε Πολίτη ) έχουμε πλήρη ανισότητα, ανομία και παράβαση στοιχειωδών Δικαιωμάτων ή Υποχρεώσεων προς υποστήριξη τρίτων σε βάρος των ενδιαφερομένων. Το Κράτος είναι εχθρικό και καταχράται την εξουσία που του έχει δοθεί προς εφαρμογή των νόμων, περιφρονώντας και αγνοώντας την Λαϊκή Βούληση είτε αυτή εκφράζεται μέσω διαδηλώσεων είτε μέσω εκλογών όπου η πλειονότητα απέχει ή φιμώνεται λόγω των περίπλοκων και μη αντικειμενικών εκλογικών νόμων που υπονομεύουν την βασική αρχή της Δημοκρατίας ( δηλαδή, την εξουσία της πλειοψηφίας και όχι την εξουσία της πλειοψηφίας της μειονότητας ).

Απόδειξη αυτού είναι εύκολο να παρατεθεί από αναλύσεις εκλογών / εκλογικών περιφερειών, κλπ. , από την κατάσταση των Πολιτών εάν κάνουμε έρευνα της οικονομικής τους δυνατότητας σε σχέση με την ‘δικτύωση’ τους με άτομα που κατέχουν κρατικά αξιώματα ( δηλαδή, προτίμηση όχι αξιοκρατική αλλά άνιση και ολοκληρωτική, δηλαδή καταπάτηση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ).

Επίσης, απόδειξη είναι η νομικές εκφάνσεις των δικαστικών λειτουργών οι οποίοι εμφανώς παραβαίνουν την νομοθεσία που υποτίθεται ότι εφαρμόζουν τόσο σε επίπεδο προάσπισης της Εθνικής περιουσίας ( εκχώρηση τεραστίων εθνικών γαιών βασισμένοι και σεβόμενοι έγγραφα καθεστώτων που έχουν ανατραπεί ή κατακτητών ή αυτοκρατοριών που έχουν αποτιναχθεί, όπως η περίπτωση των δασών της Αττικής σε οικογένειες – δυναστείες ιδιωτών όπως η οικογένεια Ηλιοπούλου βάσει ανύπαρκτων ή υπαρκτών χοτζετιών από Τούρκους : του ίδιους αυτούς Τούρκους που οι Έλληνες πολέμησαν για να εκδιώξουν και για να αποτινάξουν, δηλαδή να μη πλέον λαμβάνουν υπ’ όψη τουρκικούς τίτλους και δικαιώματα κατοχής επί Ελληνικών γαιών ).

Άλλη απόδειξη από τις αναρίθμητες που υπάρχουν είναι η δυνατότητα ύπαρξης ατόμων εντός νευραλγικών σημείων της κοινωνίας και μάλιστα του κρατικού – δημόσιου μηχανισμού τα οποία έχουν καταδικαστεί σε φυλάκιση που δεν εκτίουν ποτέ ούτε την εξαγοράζουν αλλιώς και που η φυλάκιση τους αυτή κανονικά τους απαγορεύει πρόσβαση σε ορισμένες θέσεις νομικά.

Η πιο μεγάλη απόδειξη της έκπτωσης της κοινωνίας και της επίσημης καταπάτησης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων υπάρχει εντός του ίδιου του Συντάγματος μετά από αλλοίωση του κατά την διάρκεια της χούντας και την διατήρηση της αλλοίωσης αυτής στην ‘μεταπολίτευση’, ακριβώς όπως διατηρήθηκαν οι διώξεις που ασκήθηκαν από τους ναζί και από τους ‘απελευθερωτές’ αρχηγούς των συμμάχων : ο λόγος στον νόμο περί « ευθύνης υπουργών» ο οποίος στην πραγματικότητα είναι μια επίσημη ομολογία ότι τον κρατικό μηχανισμό λυμαίνονται ληστές, συνωμότες και δολοφόνοι οι οποίοι συνειδητά είναι τέτοιοι και για αυτό έχουν φροντίσει να θέσουν τους εαυτούς τους πέραν του νόμου, δηλαδή να καταπατήσουν το Δικαίωμα όχι μόνο της ισότητας αλλά και όλα τα άλλα συμπεριλαμβανομένου και του Δικαιώματος της ασφάλειας του Ανθρώπου / Πολίτη αφού είναι ανεξέλεγκτοι να πλήττουν τον Άνθρωπο / Πολίτη ατιμώρητα.

Απλή επισκόπηση ακόμα και της επικαιρότητας ( παρ’ όλη την έλλειψη αντικειμενικότητας και περιεκτικότητας όλων των γεγονότων ) θα εμπλουτίσει τρομακτικά τα παραδείγματα.

Όμως, προς αντιμετώπιση επιχειρημάτων του τύπου ότι κατά βάσιν ο Πολίτης στις προσωπικές του υποθέσεις προστατεύεται ή υπάρχει τρόπος να εκπροσωπηθεί και να βρει Δικαιοσύνη / να προασπίσει τα Δικαιώματα του, εγώ προσωπικά έχω συλλέξει σωρεία αποδείξεων προς το αντίθετο, είναι επίσημες ( δηλαδή, επίσημα έγγραφα του Κράτους, δικογραφίες, καταθέσεις, ισχυρισμοί από κρατικούς παράγοντες / λειτουργούς, δηλώσεις / πράξεις πολιτικών μέχρι και ζωντανές καταγραφές ) και εν γνώσει των ατόμων τα ονόματα των οποίων υπάρχουν σε αυτές.

Συγκεκριμένα, έχω αποδείξεις ότι οι δικηγόροι στο σύνολο τους δεν μαθαίνουν να εφαρμόζουν τον Νόμο αλλά να εκφοβίζουν τους Πολίτες ότι ο Νόμος είναι ανίσχυρος να τους προστατέψει μπροστά στην παντοδυναμία ενός προέδρου αμφίβολης διαφάνειας και επιπέδου διαφθοράς ο οποίος προεδρεύει σε μία δίκη ή αποφαίνεται για μια απόφαση. Έχω αποδείξεις της έκνομης αλληλεγγύης δικαστικών, αστυνομικών και δημοσίων υπαλλήλων στην παρανομία, μέχρι και μαρτυρίες της γαλούχησης των εκπαιδευόμενων δημοσίων υπαλλήλων – λειτουργών στο να μην γνωρίζουν αφ’ ενός τον Νόμο και να μη διστάζουν να παρανομούν για να καλύψουν παρανομία – έγκλημα συναδέλφου / ανωτέρου, αφ’ ετέρου.

Επίσης έχω αποδείξεις ανοιχτής περιφρόνησης / παράβασης του Συντάγματος και πρόθεσης να πράξουν αυτό από όλους ανεξαιρέτως τους υπουργούς ασχέτως κυβέρνησης αλλά ειδικά των τωρινών.

Τα πάντα μπορούν να παρατεθούν άμεσα με αριθμούς πρωτοκόλλου, επιδόσεων δικογράφου και άλλες διαβεβαιώσεις για όποιον ενδιαφέρεται ή δεν έχει και ο ίδιος παρόμοιος αποδείξεις από την καθημερινή ζωή του στο Κράτος μας ή οποιοδήποτε άλλο ( πράγμα φύσει αδύνατο εάν έστω και λίγο ο Άνθρωπος επιδιώκει να μην αποτελεί μέρος των προαναφερομένων ατόμων – συμμοριών και είναι μεγαλύτερος των 15 ετών ).

Συμπεραίνουμε λοιπόν, συγκρίνοντας την θεωρία της ύπαρξης / θέσπισης και προβαλλόμενου σεβασμού στα Ανθρώπινα Δικαιώματα με την πράξη / εφαρμογή των αξιών αυτών παγκοσμίως ότι κατ’ ουσίαν ουδέποτε οι αξίες αυτές εφαρμόσθηκαν, όχι διότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο ή ουτοπικό αλλά απλούστατα διότι οι Λαοί που έχυσαν το αίμα τους για αυτά κατά ένα τεράστιο βαθμό εξαλείφθηκαν και οι υπόλοιποι εξαπατήθηκαν από αυτήν την παγκοσμίου μεγέθους συμμορία καταπατητών.

Ευθαρσώς και επιστημονικά μπορούμε να υποστηρίξουμε επιτυχώς με τις παραπάνω αποδείξεις ότι

ΟΛΑ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΜΕ ΝΟΜΟΘΕΣΙΕΣ ΚΑΙ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΒΑΣΙΖΟΜΕΝΑ ΣΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΕΛΟΥΝ ΥΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΜΙΑΣ ΣΙΩΠΗΡΗΣ ΦΑΣΙΣΤΟΕΙΔΟΥΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΑΝΔΡΩΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ / ΤΟΜΕΑ ΑΝΑ ΚΡΑΤΟΣ, ΜΕ ΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟ ΤΟΜΕΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΑΝΔΡΩΜΕΝΟΣ ΑΝΑΛΟΓΩΣ ΓΙΑ ΕΞΟΙΚΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΝΑ ΑΝΕΧΕΤΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ ΜΕ ΤΗΝ ΕΤΙΚΕΤΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

Κάθε ένας ο οποίος πραγματικά επιδιώκει εφαρμογή των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για τον εαυτό του κατ’ αρχάς αλλά και τους υπολοίπους οφείλει ανεξαρτήτως και μεμονωμένα να διαχωρίσει την θέση του και να δράσει υπέρ αυτών.


Γ. Προτεινόμενη αγωγή ( δηλαδή, τρόπος αντιμετώπισης και πάταξης της νοσηρής κατάστασης )

1. Θεωρία

Η Ιστορία έχει αποδείξει ότι η τυπική αντίδραση ( δηλαδή, η βίαιη επίθεση στα άτομα που κυβερνούν, με διάφορες καταλήξεις από θανάτωση των έως πιο ανώδυνα εξορία ) δεν αποδίδει και σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό ευτελίζει ή διαβρώνει την επίδραση της Λαϊκής Βούλησης με την αντικατάσταση των προηγούμενων εγκληματιών με καινούργιους ή, σε περιπτώσεις επιφανειακής ειρήνης όπως αυτή που διανύουμε τώρα, η εναλλαγή συγκεκριμένων ομάδων στις θέσεις εξουσίας χωρίς καμμία ουσιώδη αλλαγή προς το καλύτερο και πολλές προς το χειρότερο για τον Λαό και το άτομο προσωπικά.

Η διαδικασία του εκλέγειν και εκλέγεσθαι είναι πλέον πλήρως διαβρωμένη και βεβαρημένη με πλήθος δικλείδες ασφαλείας ώστε να μην εισέρχεται σε αυτήν κανένα άτομο που να μην είναι διατεθειμένο να καλλιεργήσει και προστατεύσει την σιωπηρή δικτατορία που περιέγραψα. Συνεπώς, ούτε αυτή μπορεί με ασφάλεια να χρησιμοποιηθεί αφού με μηχανισμούς αποδείξιμους με απλή επισκόπηση τόσο των εκλογικών νόμων όσο και των κανονισμών για υποψηφίους – κόμματα είναι αδύνατο να διασφαλισθεί πραγματική αντιπροσώπευση της Λαϊκής Βούλησης. Εξ άλλου, αυτό είναι εμφανές με την απόλυτη αποφυγή διεξαγωγής δημοψηφίσματος, έστω και στα καθεστώτα νοθείας που βιώνουμε αυτή την εποχή, τουλάχιστον στον Ελληνικό Λαό.

Εάν λοιπόν ούτε τα όπλα ούτε η ψήφος είναι πλέον αποφασιστικά σημεία ελέγχου, το μόνο το οποίο έχει μείνει το οποίο δεν έχει διαβρωθεί είναι η νομοθεσία και το Σύνταγμα :

το Σύνταγμα, έστω και στην αλλοιωμένη μορφή που έχει τώρα, νομιμοποιεί τον κάθε Πολίτη να αγνοήσει και να αντιδράσει, αντιμετωπίζοντας ως εχθρούς του Λαού και του Πολιτεύματος κάθε έναν που τολμάει να καταπατήσει αυτό ή τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.
το Σύνταγμα δεν προϋποθέτει ανάγκη ερμηνείας των βασικών διατάξεων αφού στηρίζεται στον κάθε Πολίτη να το προστατέψει σε περίπτωση που κινδυνεύει τόσο από εξωτερική όσο και από εσωτερική απειλή.
το Σύνταγμα νομιμοποιεί και επιβάλλει ΑΝΥΠΑΚΟΗ ΣΕ ΚΑΘΕ ΝΟΜΟ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟ / ΠΟΛΙΤΙΚΟ / ΑΞΙΩΜΑΤΟΥΧΟ ΠΟΥ ΚΑΤΑΠΑΤΑΕΙ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ.
το Σύνταγμα κατ’ ουσίαν εμπεριέχει τα Ανθρώπινα Δικαιώματα αλλά εκτός αυτού για όλες τις χώρες που έχουν υπογράψει αυτά έχουν υπερ-νομική και υπέρ-συνταγματική ισχύ. Συνεπώς, ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΙΟ ΥΨΗΛΟΣ ΚΑΙ Ο ΠΙΟ ΙΕΡΟΣ ΝΟΜΟΣ, Ο ΜΟΝΟΣ ΥΠΕΡΑΝΩ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ.


Αυτό σημαίνει ότι Δικαιοσύνη και αντίσταση στην σιωπηρή δικτατορία ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΕΝΝΟΜΩΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ, ΕΑΝ Ο ΚΑΘΕ ΠΟΛΙΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΕΙ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΚΑΤΑ ΓΡΑΜΜΑ, ΝΑ ΤΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΠΡΟΑΣΠΙΣΕΙ / ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙ.

2. Πράξη – Εφαρμογή

Το παραπάνω έχω εφαρμόσει και εφαρμόζω προσωπικά προς απόδειξη της δύναμης που ενυπάρχει στην εφαρμογή της παραπάνω θεωρίας η οποία στοχεύει στην αποκατάσταση της Δημοκρατίας χωρίς την επιφανειακή εφαρμογή της και χωρίς, ει δυνατόν, αιματηρή έκρηξη. Στην ουσία πρόκειται για τον μόνο τρόπο να σπάσει ο φαύλος κύκλος που συντηρεί τις οικογενειακές αυτές δυναστείες που παγκοσμίως παρασιτούν και διαστρεβλώνουν – καταπιέζουν – εγκληματούν για να διατηρηθούν στις θέσεις που πραγματικά ανήκουν σε Δημοκρατικά, Ανθρωποκεντρικά και Θετικά άτομα.

Με την περάτωση της έρευνας μου στο δικηγορικό σώμα, ακολούθησα την παραπάνω θεωρία με τα παρακάτω βήματα :

καλή γνώση του Συντάγματος
καλή γνώση της βασικής ποινικής και αστικής νομοθεσίας ( όχι απ’ έξω )
συστηματική καταγραφή της πορείας μου προς προάσπιση των συμφερόντων / Δικαιωμάτων μου με συνεχείς πρωτοκολλήσεις ώστε κάθε απόπειρα παρανομίας να είναι επισήμως κατεγραμμένη
αποφασιστικότητα και πείσμα και επιμονή.


Αυτό το οποίο διαπίστωσα ως μεμονωμένη Πολίτης, χωρίς την συνοδεία όχλου υποστηρικτικού, χωρίς τον τίτλο του πολιτικού / αξιωματούχου αλλά μόνο με τον τίτλο του Πολίτη είναι το εξής :

κανένας δημόσιος υπάλληλος, δικαστικός υπάλληλος / λειτουργός, πολιτικός ή αξιωματούχος δεν τολμάει να γράψει ότι καταπατάει το Σύνταγμα ή τα Ανθρώπινα Δικαιώματα ΕΝΩ ΠΡΟΦΟΡΙΚΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ.
όλοι οι προαναφερόμενοι στο 1 θα παρερμηνεύσουν ή απλώς αναφέρουν εσφαλμένα / αποσπασματικά νόμους, κανονισμούς, διατάξεις, νομοθεσίες ή το ίδιο το Σύνταγμα για να αρνηθούν να κάνουν αυτό το οποίο η θέση απαιτεί από αυτούς και αυτό για το οποίο πληρώνονται υπέρογκα.
όλοι οι προαναφερόμενοι θα επιμείνουν με την τακτική του σπασμένου δίσκου σε ήδη καταρριπτέα επιχειρήματα με την ελπίδα ότι ο Πολίτης θα αποκαρδιωθεί ή θα φοβηθεί ή δεν θα έχει πλέον χρόνο να ασχοληθεί ή δεν θα υπάρχει για οποιονδήποτε λόγο. ΕΑΝ ΟΜΩΣ Ο ΠΟΛΙΤΗΣ ΕΠΙΜΕΙΝΕΙ ΠΑΡ’ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΘΑ ΥΠΟΧΩΡΗΣΟΥΝ ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΚΥΡΙΩΣ ΠΑΓΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ Ή ΙΚΑΝΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΜΕΡΙΚΩΣ.
όλοι οι προαναφερόμενοι ενεργούν ακριβώς όπως οι συμμορίες, συντονισμένα και εναρμονισμένα. Μόνο όταν πλέον δεν υπάρχει περιθώριο υποστήριξης αυτή η αλληλεγγύη σπάει.
όλοι οι προαναφερόμενοι εξαφανίζονται ή μετατίθονται όταν πλέον η αλληλεγγύη πρόκειται να σπάσει.
όλοι βασίζονται στο να κερδίσουν χρόνο ως το μόνο κατ’ ουσίαν όπλο άμυνας στον Πολίτη που δικαίως επιδιώκει δικαίωση.
ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΕΥΘΥΝΗ ΚΑΜΜΙΑΣ ΠΡΑΞΗΣ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΕΑΝ ΑΥΤΟΠΡΟΣΩΠΩΣ ΕΧΕΙ ΥΠΟΓΡΑΨΕΙ ΑΥΤΗΝ.


Ακολουθώντας την διαδικασία με όση επιμονή και υπομονή χρειάσθηκε σε κάθε περίπτωση που τα Δικαιώματα μου καταπατήθηκαν ( σε σημείο που να είναι καταγράψιμο και αποδεικτέο με στοιχεία και μαρτυρίες ) μπόρεσα να αποσοβήσω προσωπικές καταστροφές τόσο οικονομικές ( από εφορία και άλλους φορείς ) όσο και γενικότερες καταστροφές σε επίπεδο επαγγελματικό και κοινωνικό όταν λόγω της δράσης μου ως επιστήμονα – επιμορφώτρια υπονομεύτηκα συντονισμένα με την συνεργία άλλων πολιτών, δημοσίων υπηρεσιών, του πολιτικού και δικαστικού σώματος.

Αυτή την στιγμή, χωρίς φόβο και με το συμφέρον της Ελλάδας κατά νου ( δηλαδή, το συμφέρον του κάθε Έλληνα Πολίτη όπως εγώ και μεμονωμένα και σε σύνολο ) επιδίδομαι σε σειρά βημάτων που σκοπεύουν στην αποκατάσταση της πραγματικής Δημοκρατίας τουλάχιστον όπως περιγράφεται στο Σύνταγμα, στις βασικές του Διατάξεις που αφορούν τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και στις ακροτελεύτιες ( ΟΧΙ στις διατάξεις που ενσωματώθηκαν υπό κυβερνήσεις είτε πλήρως αντιλαϊκές είτε εμφανώς μη Δημοκρατικές – μειοδοτικές ).

Συγκεκριμένα, σε κάθε ένα υπουργείο έχει σταλεί μέσω του Προέδρου της Βουλής συγκεκριμένη διακήρυξη που υποδεικνύει σε μορφή γενικής συμπεριφοράς μοτίβου τον τρόπο καταπάτησης του Συντάγματος και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ανά αρμοδιότητα, με την απαίτηση απάντησης και τοποθέτησης ως προς αυτά βάσει Νόμου.

Σε δεύτερη φάση στέλνεται ανά υπουργείο επίσημη ερώτηση / καταγγελία / αναφορά ( αναλόγως με το τι επιτρέπει ο Νόμος ως έννομο συμφέρον και με την ιδιότητα του Πολίτη αυτό εμπεριέχει πολλά ) με συγκεκριμένες παρανομίες – καταπατήσεις του Συντάγματος και / ή των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, πάλι με συγκεκριμένες απαιτήσεις.

Η τρίτη φάση που πρόκειται να ακολουθηθεί είναι δίωξη από εμένα σε όσους, με την αντίδραση τους – απάντηση τους σε αυτές τις επιστολές δείξουν επισήμως την παρανομία τους.

Η τέταρτη φάση μετά την εξόφθαλμη έκπτωση της Δικαιοσύνης που περιμένω να συμβεί τουλάχιστον σε κάποιους αν όχι όλους τους τομείς, είναι η καταγγελία αυτών ως πραξικοπηματιών – ανατροπέων του Δημοκρατικού Πολιτεύματος σε ολοκληρωτικό διεθνώς ( η Ελλάδα έχει δεσμευτεί να μην έχει επίσημο ολοκληρωτικό καθεστώς ).

Η πέμπτη φάση αφορά την τοποθέτηση μαζικώς του Λαού καθ’ ότι ως πραγματικό φιλελεύθερο και δημοκρατικό άτομο αυτό που με ενδιαφέρει είναι ο Λαός και ο κάθε Λαός να ζει με αυτό που πραγματικά θέλει ακόμα και εάν αυτό είναι να είναι υπηρέτης στον κάθε ένα που αποφασίζει να του επιβληθεί, ΟΤΑΝ ΟΜΩΣ ΕΧΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΛΑΒΕΙ ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΒΙΩΣΕΙ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ ΛΑΟΣ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΔΑΦΟΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΑΠΟ ΔΗΜΑΓΩΓΙΕΣ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗΣ ΤΟΥ ΟΧΛΟΥ.

____________________________________________

Αυτή την στιγμή βρίσκομαι στη δεύτερη και τρίτη φάση, και έχω ήδη επιβιώσει από τις επιθέσεις του Κράτους στον επαγγελματικό, οικονομικό και κοινωνικό τομέα, με συνεχείς και σαφείς θρασύτατες και εξόφθαλμες απόπειρες να με αφαιρέσουν βιαίως από τα κοινά εμμέσως με παράνομες χρεώσεις, εξοντωτικές εισφορές, επαγγελματικό αθέμιτο ανταγωνισμό και ψευδείς καταμηνύσεις οι οποίες παρανόμως δεν απορρίπτονται βάσει στοιχείων ( οι δίκες δεν γίνονται ή καθυστερούν με αλλοιωμένα αποσπασματικά πρακτικά, οι υπουργοί αλλάζουν, οι εισαγγελείς παρανομούν και αλληλοκαλύπτονται, κλπ ).

Ο λόγος που δημοσιοποιώ τώρα την δράση μου και τις προθέσεις μου είναι διότι δεν θέλω να έχω την ίδια κατάληξη όπως ο δολοφονηθείς από το ίδιο ακριβώς κράτος / παρακράτος πατέρας μου του οποίου η πραγματική αιτία θανάτου αποκρύφτηκε από κρατικές αναφορές μέχρι και σήμερα και παρουσιάστηκε ως παράπλευρη απώλεια αντί ως στοχοποιημένο θύμα το οποίο θανατώθηκε με βούληση και δόλο.

Επιθυμώ να γίνει γνωστό σε περίπτωση που το όνομα το δικό μου ή της κόρης μου και συναγωνίστριας Πολίτιδος Τάνυας Μαρίας Γεριτσίδου βρεθεί σε λίστα παράπλευρων απωλειών, δυστυχημάτων, ‘τυχαίων’ εγκλημάτων κοινού ποινικού κώδικα, ασθενείας ( χαίρουμε πλήρους υγείας ), ότι η δράση μας δεν είναι δυνατόν να αποτύχει τουλάχιστον στο να προσφέρει σε όσους το επιθυμούν την ελεύθερη βούληση να επιλέξουν τι ζωή θέλουν να ζήσουν χωρίς να χρειασθεί να χύσουν το αίμα τους για αυτό.

Εάν κάτι τέτοιο συμβεί απλώς θα σημάνει το εύρος της απελπισίας αυτών που λυμαίνονται την Ανθρωπότητα και την Ελλάδα ειδικότερα και το εύρος της επιτυχίας δύο μεμονωμένων Πολιτών άνευ άλλης υποστήριξης και άνευ επιζήτησης αυτής ενάντια σε όλους αυτούς που επιστρατεύουν στρατούς και όχλους για να εκφοβίσουν.

Ο Αγώνας μας είναι ειδικά σχεδιασμένος για να μην έχει ούτε ακόλουθους ούτε αρχηγό αλλά να προέρχεται από πραγματικούς Ελεύθερους Ανθρώπους όπως είναι ίδιο του πραγματικού Ελληνικού και κάθε άλλου Ελεύθερου Έθνους.

Ο Αγώνας μας δεν χρειάζεται αρχηγό ούτε συγκεκριμένη ομάδα / παρότρυνση ή οργάνωση. Χρειάζεται μόνο Ελεύθερους, Ενήλικους Ανθρώπους που δεν επιζητούν αρχηγούς αλλά άρχουν επί της δικής τους ζωής και ξέρουν να κρίνουν και να κάνουν επιλογές χωρίς να ακολουθούν αλλά να συμπορεύονται. Κάθε αγώνας των Ελλήνων που πέτυχε έτσι δόθηκε, και απέτυχε μόλις απέκτησε έναν μόνο αρχηγό αντί κάθε Έλληνας να είναι τέτοιος.

Ο οποιοσδήποτε χρησιμοποιήσει οποιοδήποτε μέρος της ιδεολογίας μας αυτής, του έργου μας και του αγώνα μας για να γίνει αρχηγός επί οποιουδήποτε θα είναι καπηλευτής όπως ο Ναπολέων της Γαλλικής Λαϊκής Επανάστασης και η οικογένεια Παπανδρέου της ζωής και δολοφονίας του Γρηγορίου Λαμπράκη.


Με πλήρη γνώση και συνείδηση των ανωτέρω, στην Αθήνα την 6η Αυγούστου 2009

Όλγα Γεωργίου Γεριτσίδου

Τάνυα – Μαρία Γεριτσίδου