ΤΟ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΕ ΔΕΚΑ ΑΠΛΑ ΒΗΜΑΤΑ

Στην δουλειά μου ( είμαι ειδική εκπαιδευτική ψυχολόγος ) έρχονται κατά κανόνα άνθρωποι ευφυείς με διάφορες αξιόλογες ιστορίες που υποδηλώνουν το εύρος των ικανοτήτων τους και το πόσο πολύ μπορούν να εξελιχθούν, αλλά όλοι ανεξαιρέτως αισθάνονται ότι βρίσκονται σε ένα αδιέξοδο αντιμέτωποι με ζοφερότατες καταστάσεις που τις αποδίδουν ( δικαίως ) στα λάθη του παρελθόντος και που συνεπώς αισθάνονται ότι πρέπει να υποστούν, παρ’ όλο που δεν φταίνε άμεσα για μία κατάσταση, την κατάσταση αυτή. Αυτό που εγώ τους δείχνω είναι ότι ούτε την κατάσταση είναι υποχρεωμένοι να ανέχονται ούτε να αυτοτιμωρούνται και βεβαίως ότι έχουν πλήρως την ικανότητα με ένα σωστό σχέδιο βημάτων να βγούν από αυτό το ζοφερό αδιέξοδο που βρίσκονται και να πορευθούν με πλήρη έλεγχο και ελευθερία επιλογής στην κατεύθυνση που επιθυμούν πραγματικά, όχι σε αυτή που έχουν ωθηθεί για οποιονδήποτε λόγο.

Η ψυχολογία και η κοινωνιολογία λένε ότι όπως δρα και αντιδρά ένα άτομο, με τους ίδιους μέσους όρους ( συμπεριλαμβανομένης και της επίδρασης της χειραγώγησης ) δρα και ένα σύνολο ανθρώπων, ένας Λαός. Και ως Λαός τώρα βρισκόμαστε σε αυτή την κατάσταση που όλοι μάς επαναλαμβάνουν ότι πρέπει να ανεχθούμε και να υποστούμε αφ’ ενός διότι φταίμε που φτάσαμε ως εδώ και αφ’ ετέρου διότι δεν υπάρχει άλλο σχέδιο, άλλη λύση, άλλη εναλλακτική για να φύγει το Ελληνικό Κράτος από την δυσχερέστατη κατάσταση που έχει περιέλθει.

Ως ειδικός λοιπόν που έχω εκπαιδευτεί για να λύνω αδιέξοδα, λέω επισήμως και είμαι έτοιμη να το υπερασπιστώ με τεκμηρίωση ότι βεβαίως και υπάρχει λύση άλλη και πραγματικό σχέδιο εξόδου από την κρίση πολύ πιο βραχύβιο και πολύ πιο αποτελεσματικό που θα οδηγήσει την Ελλάδα ως Κράτος στην οικονομική ευρωστία ( αν βεβαίως δεν ανοίξουμε την πολύ μεγάλη συζήτηση που τεκμηριώνει ότι το σχέδιο που εφαρμόζεται τώρα ουδόλως έχει ελπίδες αποτελεσματικότητας εκτός του να γεμίσει τις άπατες τσέπες των μεγαλοκεφαλαιούχων διεθνώς ). Λόγω έκτασης, το μόνο που θα παραθέσω εδώ είναι τα βήματα :

Βήμα 1ο : άμεση εκκαθάριση της τάξης των πολιτικών, ώστε με το πραγματικό πόθεν έσχες να επιστρέψουν κάθε τι που προσπόρισαν στο εαυτό τους εκμεταλλευόμενοι την θέση τους ( σε πρώτη φάση για όλους τους εν ενεργεία ).

Βήμα 2ο : άμεση δήμευση κάθε περιουσιακού στοιχείου της εκκλησίας, με τους Ναούς και κάθε μοναστήρι / οίκημα όπου διαμένουν κληρικοί ή το χρησιμοποιούν να είναι δημόσιο κτίριο με σχέση ενοικιαστή ως προς τους κληρικούς. Σε πρώτη φάση και για αποφυγή πρόκλησης απόγνωσης στις οικογένειες κληρικών θα διατηρηθεί ο βασικός μισθός δημοσίου υπαλλήλου χωρίς κανένα επίδομα ή άλλο βοήθημα με την προϋπόθεση ότι εντός συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος θα έχουν βρεί άλλο πόρο / εισόδημα οπότε και θα διακόπτεται ο μισθός από το δημόσιο.

Βήμα 3ο : άμεση εξυπηρέτηση των πρώτων απαιτήσεων του δημοσιονομικού χρέους με τα χρήματα ( ΟΧΙ τα ακίνητα ) που αποκτήθηκαν από το δεύτερο βήμα. Από εκεί και πέρα απαιτούμε από τους ετέρους να παύσουν να μας ενοχλούν με οποιαδήποτε όχληση ή απαίτηση για τουλάχιστον το χρονικό διάστημα μέχρι τις επόμενες δόσεις.

Βήμα 4ο : απολογισμός της χρησιμότητας κάθε ενός δημοσίου υπαλλήλου ( σε αυτό συμπεριλαμβάνεται κάθε αξίωμα μέχρι και το αιρετό ) και υποχρέωση κάθε ενός να δικαιολογήσει τον μισθό του ενώπιον του Λαού δείχνοντας ότι προσπορίζει στο Κράτος τουλάχιστον το ίδιο ποσό το οποίο παίρνει ο ίδιος ως μισθό, χωρίς να καταπατάει Ανθρώπινα Δικαιώματα και Σύνταγμα. Κάθε ένας που δεν μπορεί να το αποδείξει αυτό απολύεται / παύεται. Επίσης κάνουμε απολογισμό των εσόδων από την εκμετάλλευση των ακινήτων που μέχρι τώρα ήταν στην εκκλησία και τους πολιτικούς ως κατ’ αρχάς ο πόρος που θα εξυπηρετεί το δημοσιονομικό και όχι η φορολόγηση του Λαού και εάν πρόκειται για υπεράκτιες περιουσίες / στην αλλοδαπή βλέπουμε πώς θα εκμεταλλευθούν ή πώς θα εκποιηθούν για να χρηματοδοτηθεί το Κράτος.

Βήμα 5ο : εξασφάλιση της μέσης διαβίωσης ( δηλαδή πάνω από το όριο της φτώχειας τουλάχιστον σε πρώτη φάση ) ώστε κάθε Έλληνας Πολίτης να έχει τα προς το ζην με αξιοπρέπεια ( στέγη, εργασία, εισόδημα βιώσιμο, ασφάλεια, ασφάλιση / σύνταξη ) με ένα κατώτατο πλαφόν των τουλάχιστον € 2.000 καθαρά και άρση της βαριάς φορολογίας κυρίως με κατάργηση των έμμεσων φόρων που είναι και αντισυνταγματικοί λόγω της έλλειψης αναλογικότητας. Η εργασία / δουλειά θα εξασφαλισθεί από τις θέσεις εργασίας που θα προκύψουν στο Κράτος λόγω του βήματος 1 και 2 και στους ιδιώτες διότι θα δοθεί δυνατότητα για την ατομική επιχείρηση.

Βήμα 6ο : εξασφάλιση κατώτατων τιμών για τροφή, ένδυση, κατοικία, ΔΕΚΟ και περίθαλψη με εφαρμογή πλαφόν ανώτατων τιμών και προστασία των αντίστοιχων επιχειρηματιών / παραγωγών από κερδοσκόπους ώστε να μην ζημιώνονται από αυτό. Ανασύνταξη για την επαναφορά της πρωτογενούς και δευτερογενούς παραγωγής με υποχρέωση των αγροτών / κτηνοτρόφων / βιοτεχνών που το επιθυμούν να ασκούν το επάγγελμα τους αμιγώς χωρίς πλαφόν στο όριο παραγωγής και με προτεραιότητα στην εσωτερική κατανάλωση για αποφυγή πολλών εισαγωγών.

Βήμα 7ο : οι τράπεζες επί του Ελληνικού εδάφους φορολογούνται με την δυσμενέστερη φορολόγηση που υπάρχει για Πολίτες τουλάχιστον, εάν βεβαίως αποδείξουν ότι δεν έχουν καταπατήσει Ανθρώπινα Δικαιώματα, το Σύνταγμα και τους Νόμους. Σε περίπτωση που έχουν εγκληματήσει κατά του Λαού ή του Κράτους, όλα τα κέρδη των ετών που σημειώθηκε εγκληματική ενέργεια δημεύονται υπέρ του δημόσιου και επίσης υποχρεώνεται η τράπεζα από εκεί και πέρα να αποζημιώσει κάθε Πολίτη ή επιχείρηση εις βάρος του οποίου / οποίας αισχροκέρδησε από το αποθεματικό της. Εάν δεν έχει ρευστό, δημεύονται τα περιουσιακά της στοιχεία απανταχού της Υφηλίου και ζητούνται ευθύνες από τους υπεύθυνους / υπεύθυνα στελέχη της.

Βήμα 8ο : για συγκεκριμένη χρονική περίοδο κλείνει το Χ.Α. και απαγορεύεται η δράση στην Ελλάδα κάθε πολυεθνικής εταιρείας η οποία έχει εμπλακεί σε οικονομικά και πολιτικά σκάνδαλα στην Ελλάδα και ξεκινάει νομικός αγώνας εναντίον τους ( π.χ. Goldman Sachs, Siemens, κλπ ). Τα ιδρύματα παντός είδους ( τύπου ίδρυμα Παπανδρεου, Σημίτη, Καραμανλή, Μητσοτάκη, Γουλανδρή, κλπ ) άμεσα σταματούν να χρηματοδοτούνται από το Κράτος και καλούνται να συμπεριφερθούν ως επιχειρήσεις ( να δείξουν έργο και έσοδα από νόμιμες δραστηριότητες τους ) αφ’ ενός και αφ’ ετέρου να αποδείξουν το έργο που προσπόρισαν στο Κράτος με το οποίο ωφέλησαν τον Λαό και το οποίο δεν προβλέπεται ήδη ως παροχή από το Κράτος βάσει του Συντάγματος. Το αυτό γίνεται και για όλες τις ΜΚΟ ανεξαιρέτως.

Βήμα 9ο : επιχειρηματίες τύπου Λαναρά καλούνται στην Δικαιοσύνη και αφού αποζημιώσουν όλους όσους έβλαψαν οι επιχειρήσεις παραδίδονται στο Κράτος και οι ίδιοι οδηγούνται στην φυλακή. Αθλητικές επιχειρήσεις που επιχορηγούνται από το Κράτος και τις νέμονται ιδιώτες ( π.χ. ομάδες, σωματεία, κλπ ) είτε άρεται η χρηματοδότηση αναδρομικά και αποτελούν πλέον ιδιωτικές κερδοσκοπικές επιχειρήσεις όσον αφορά το Κράτος είτε περιέρχονται στο Κράτος και συμβάλλονται σε αυτές οι οπαδοί που επιθυμούν να τις διατηρήσουν και να τις προωθήσουν.

Βήμα 10ο : για να προχωρήσουμε παρακάτω νομίμως χρειαζόμαστε τροποποίηση σε ορισμένα άρθρα του Σύνταγματος όπως περί ευθύνης υπουργών και τοιαύτες εγκληματικά προστατευτικές για τους συνήθεις κληρονομικά επαγγελματίες πολιτικούς. Εδώ λοιπόν πρέπει να αποφασίσουμε για την τροποποίηση του Πολιτεύματος μας ώστε να εξασφαλίζεται πλήρης έλεγχος και λογοδοσία στον Λαό ο οποίος θα αναδειχθεί σε πραγματικό κυρίαρχο όπως το Σύνταγμα στις βασικές του διατάξεις ορίζει. Από αυτήν την στιγμή και πέρα όλοι μπορούμε να δούμε ότι δεν θα μιλάμε με τις συνθήκες που μιλάμε τώρα.

Η βασική βεβαίως αντίρρηση ή αντίδραση στο σχέδιο που παρουσιάζω είναι « και ποιος θα τα κάνει / θα τα επιβάλλει όλα αυτά μέσα σε μια διεφθαρμένη διοίκηση και κυβέρνηση / σύστημα ;»

Η απάντηση είναι μία απλή και όχι τόσο δύσκολη εάν πραγματικά αποφασίσουμε ότι δεν θέλουμε μαζοχιστικά και διαστροφικά να τρέφουμε με τις σάρκες και το αίμα μας και το μέλλον των παιδιών μας και της χώρας μας όλους αυτούς που όλοι γνωρίζουμε ότι ευθύνονται ενεργά για την τωρινή κατάσταση : ο Λαός άνευ συνδικαλιστικού ή κομματικού ελέγχου θα το επιβάλλει αυτό εάν αποφασίσει να μπεί μέσα στην Βουλή και να πάρει αυτά που του κλέψανε.

Τα μέτρα αυτά είναι σκληρά αλλά για αυτούς που δημιούργησαν και καλλιεργούν ακόμα και τώρα το πρόβλημα, όχι για αυτούς που αποτελούν τον λόγο ύπαρξης ενός Κράτους και που δεν τους δόθηκε στην ουσία επιλογή και καλούνται τώρα να δημιουργήσουν την επιλογή τους μόνοι τους για να επιβιώσουν, και μάλιστα χωρίς να απειληθεί κεκτημένο του Λαού ή θυσίες των προγόνων μας.

ΤΟ ΠΑΡΑΛΟΓΟ ΩΣ ΟΠΛΟ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΤΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ

Όσο οι αντιξοότητες εξαναγκάζουν τους Πολίτες να ενεργοποιούν την κοινή τους λογική, όπως είναι φυσικό στην ανθρώπινη φύση, τόσο περισσότερο ακούμε όχι μόνο από τα εγχώρια αλλά και από τα διεθνή ΜΜΕ μία καταιγίδα περίεργων έως ανοιχτά παράλογων ή αντιφατικών εξαγγελιών και ειδήσεων, εκτός από αυτά τα νέα που αναφέρουν φυσικές καταστροφές.

Τι σημαίνει αυτό ;

Το γεγονός ότι σε πράγματα που έχουν να κάνουν με την φύση με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ( π.χ. η κατολίσθηση των Τεμπών ) είναι με συνοχή ενώ τα υπόλοιπα που έχουν να κάνουν με φορολογία, με οικονομία, με την σχέση της Ελλάδας με τους διάφορους εταίρους και εταιρείες, με τον χειρισμό του κλίματος από τους ανθρώπους, με τους μετανάστες, με το ασφαλιστικό, τα διεθνή θέματα και γενικά ό,τι έχει να κάνει με τον χειρισμό των λίγων που επηρεάζει τους πολλούς είναι χωρίς συνοχή και χωρίς λογική ή τουλάχιστον συνεχώς αντιφατικά και νεφελώδη, μας οδηγεί στο ένα και μόνο συμπέρασμα : παρακολουθούμε μία εντονότατη εκστρατεία προσπάθειας / απόπειρας αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης και κοινής λογικής του Λαού ώστε να καθυστερήσει η φάση της αντίδρασης του Λαού που έπεται της φάσης της εφαρμογής της λογικής για την λήψη αποφάσεως. Δηλαδή, με λίγα λόγια προσπαθούν να βασιστούν στο να μπερδέψουν τον Λαό με διάφορους τρόπους για να επιμηκύνουν την αδράνεια του, η οποία έχει αρχίσει πλέον να φθίνει αισθητά.

Όταν και εάν έρθει η στιγμή στο θέμα της κατολίσθησης των Τεμπών να εξετασθεί εάν η καταστροφή αυτή προκλήθηκε από ανθρώπινο λάθος λόγω των έργων της σήραγγας εκεί ή όχι και ποιος ευθύνεται και άρα θα έχει συνέπειες, θα δούμε όλοι μας πώς ξαφνικά η λογική στα ρεπορτάζ ή η λογική στις δικαιολογίες εκπροσώπων και πολιτικών κυριολεκτικά θα βγεί από το παράθυρο ανεπιστρεπτί.

Ποιο λοιπόν είναι το πρώτο μέλημα της καμπάνιας των κρατικών φορέων και των εχόντων / κατεχόντων που αντιπροσωπεύουν ;

Η υπακοή του Λαού σε ό,τι προσπαθούν και θέλουν να του επιβάλλουν.

Πώς το καταλαβαίνουμε αυτό ;

Επιστρατεύθηκε ο πλέον μακροβιέστερος δεινόσαυρος της Ελληνικής πολιτικής σκηνής ( με την παράλογη παράδοση ότι η μακροβιότητα ενός ανθρώπου τον καθιστά ένα είδος βούδα ασχέτως της δράσης του και των πληγών που προκάλεσε με αυτή ) για να νουθετήσει τον Λαό ώστε να μην κάνει αυτά που ήδη έχει αρχίσει να εφαρμόζει. Ο λόγος βέβαια για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη ο οποίος βγήκε να πεί στον Λαό, μέσω διαφόρων άλλων σχολίων το εξής μείζον για τους πολιτικούς θέμα ελέγχου : να υπακούει και να μην ζητάει ούτε να ψάχνει να αποδώσει ευθύνες για τις συμφορές που τον βρίσκουν ενώ πληρώνει αυτά που έσπασαν οι λίγοι που συνεχίζουν και εννοούν να συνεχίσουν να το κάνουν.

Τι δηλαδή θέλει ο πολιτικός κόσμος από τον Λαό ;

Να πληρώνει, να υπομένει, να υπακούει και ποτέ να μην ζητάει ούτε έλεγχο και σαφώς ούτε και τιμωρία. Δηλαδή, ο Κ. Μητσοτάκης εκπροσωπώντας όλο τον πολιτικό κόσμο κατ’ ουσίαν ζήτησε, απαίτησε και φοβέρισε ώστε να προσυπογράψει ο Λαός την σιωπηρή κατάλυση της Δημοκρατίας, σκοτώνοντας όχι μόνο την λογική του αλλά και κάθε πολιτικό ρόλο του εγγυάται το Σύνταγμα ώστε να μην οδηγούμαστε σε καταστάσεις όπως η τωρινή αλλά ακόμα και όταν βρεθούμε σε τέτοιες καταστάσεις να μπορέσουμε να βγούμε από αυτές ακριβώς με τις πράξεις που ο κάθε Μητσοτάκης φοβάται : ανυπακοή σε αντισυνταγματικές πολιτικές και νόμους, ανυπακοή σε αντιανθρωπιστικές διατάξεις, ειρηνική αλλά ατσάλινη απαίτηση ευθυνών και επανορθώσεων μέσω των νομίμων οδών, άρνηση απεμπολήσεως Δικαιωμάτων και ιδιοτήτων σε κάθε περίπτωση.

Και γιατί τώρα και όχι προηγουμένως ;

Γιατί τώρα πρόκειται να παιχθούν τα περισσότερα αντεθνικά παιχνίδια, τώρα πρόκειται με αστείες και αίολες δικαιολογίες να αποπειραθούν να επιβάλλουν σε μας τους Έλληνες την κατάλυση όχι μόνο του Συντάγματος αλλά και της ίδιας της Ελλάδας, σύμφωνα με τον ορισμό κράτους και όχι είτε χώρας υπό κατάκτηση ή επαρχίας / αποικίας.

Στον οικονομικό τομέα, το παράλογο έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις και από την μία λέγεται αβάσιμα ότι χρειαζόμαστε συνεχώς να δανειζόμαστε και από την άλλη ότι δεν το χρειαζόμαστε και / ή ότι δεν είμαστε ζητιάνοι και άλλα συναφή περί της υγείας ή μη υγείας της οικονομίας. Ο κάθε δανεισμός που γίνεται αστραπιαία με συνοπτικές διαδικασίες και ανύπαρκτη ή άκρως ελλειμματική ενημέρωση του Λαού που θα πληρώσει αυτά, δεν φαίνεται να καλύπτει έστω και προσωρινά ούτε μία ανάγκη του κράτους αλλά απλώς και όντως ‘μαγικά’ να κάνει δυσχερέστερη την θέση της Ελλάδας. Κάθε ένας από εμάς που κάποτε ή και τώρα έχει δάνεια γνωρίζει ότι ένα δάνειο στην πρώτη του φάση ( δηλαδή όταν εκταμιεύεται ) δίνει μία ανάσα είτε στην αποπληρωμή άλλων δανείων είτε στην απόκτηση υπηρεσιών / αγαθών που είναι αναγκαία. Είναι πρωτοφανές που στην Ελλάδα, τα κρατικά δάνεια πάνε κατ’ ευθείαν στην φάση τρία ( ούτε καν την δεύτερη φάση όπου υπάρχει κάποια αποπληρωμή και κάποια περίοδος χάριτος ) από την ώρα που εκταμιεύονται : στον αμείλικτο πόλεμο από την τράπεζα με κατασχέσεις και αγριότητες και προσωπικές προσβολές.

Και σε τι έγκειται η κατάσχεση σε ένα κρατικό δάνειο, κάτι δηλαδή που ποτέ δεν μας λέγεται ότι είναι υπό διακύβευση διότι εάν μας λεγόταν η Λαϊκή απάντηση θα ήταν άκρως διαφορετική ;

Τι σημαίνει το Ελληνικό ομόλογο το οποίο μάλιστα γίνεται ως « ενέχυρο » από ξένους και δη ιδιώτες ;

Όταν κάτι δίνεται ως ενέχυρο, σημαίνει ότι ανήκει στον ενεχυροδανειστή εκτός εάν καταφέρεις να αποπληρώσεις το δάνειο στο χρονικό διάστημα που ο ενεχυροδανειστής σου έχει θέσει. Διότι εάν παρέλθει το χρονικό αυτό διάστημα ακόμα και εάν το αποπληρώσεις, είναι στην ευχέρεια του ενεχυροδανειστή εάν θα κρατήσει ή θα πουλήσει για δικό του όφελος όσο- όσο το ενέχυρο σου.

Και όταν λοιπόν το ενέχυρο είναι κρατικό, τι πρέπει να υποθέσουμε ότι κάνει ο πολιτικός κόσμος στην χώρα μας, την οποία εμείς σηκώσαμε και σηκώνουμε στους ώμους μας από ανέκαθεν και την οποία στην ουσία εμείς και μόνο εμείς μπορούμε να διασώσουμε ;

Αυτό το οποίο κάνουν οι πολιτικοί όλων των παρατάξεων είναι να εκποιούν την χώρα βάζοντας την κομμάτι – κομμάτι ενέχυρο ενώ τα χρήματα δεν φτάνουν ποτέ στον προορισμό τους, αφού τα τρώνε σε διάφορες μορφές από την σύσταση επιτροπών για να αποδώσουν ποινικές ευθύνες εκ του ασφαλούς σε θέματα που έχουν φροντίσει να παραγράψουν και οπότε μόνο στα χαρτιά θα έχει γίνει η ‘ απόδοση δικαιοσύνης’, σε εκδηλώσεις, ‘επενδύσεις’, επιχορηγήσεις ιδρυμάτων και την παροχή ‘επιδομάτων’ που τα παίρνουν πίσω με τους έμμεσους φόρους το λιγότερο, καθώς και την οικονομική στήριξη άλλων κρατών ( από την Αλβανία έως τα Σκόπια ) ενώ ο Λαός και μαραζώνει και ζημιώνεται σε όλα τα επίπεδα, χάνοντας και την χώρα τους χωρίς να το καταλαβαίνουν.

Ήδη, έχουν ξεκινήσει τα ΜΜΕ να το προαναγγέλλουν αυτό, όχι μόνο μέσω της εξοικείωσης του Λαού από την όποια ιδιωτική ή εξωτερική βούληση ακριβώς λόγω των δανείων που μας έχουν ενεχυριάσει αλλά και από τις πολύ σύντομες και εν τάχει ανακοινώσεις ότι ο έλεγχος της οικονομικής πολιτικής της Ελλάδας θα περάσει και επίσημα σε ξένους ή μάλιστα ξένες χώρες όπως η Γερμανία ή όποια άλλη.

Όποιος ελέγχει την οικονομία μίας χώρας, κατέχει την χώρα αυτή. Τι δηλαδή μας λένε να δεχθούμε υπακούοντας και μη ζητώντας να ασκήσουμε τα Δικαιώματα μας ;

Μας ζητούν να δεχθούμε την κατάκτηση της χώρας μας από άλλους, την εκχώρηση του ελέγχου των ζωών μας καθημερινά σε όλους τους τομείς ( αφού η οικονομία διέπει κάθε τομέα ) από κάποιον εκτός των συνόρων μας, κάποιον ιδιώτη ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΕΜΕΙΣ ΩΣ ΛΑΟΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΨΗΦΙΣΑΜΕ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΓΚΡΙΝΑΜΕ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ.

Δηλαδή, μας ζητούν να δεχθούμε και να γίνουμε συμμέτοχοι στην εσχάτη προδοσία που σύσσωμη η Βουλή διαπράττει, καταλύοντας τα βασικότερα άρθρα του Συντάγματος και επιστρέφοντας μας στις ‘ κυβερνήσεις’ της κατοχής του 1941- 1944.

Αυτό βέβαια, μόνο εάν υπακούσουμε όπως ζητάει ο αποστάτης και προδότης Μητσοτάκης εκ μέρους όλων αυτών που λυμαίνονται την Δημοκρατία μας από τότε που χύσαμε το αίμα μας για να την επαναφέρουμε, όπως το σύννεφο των ακριδών στην σοδειά που εμείς καλλιεργήσαμε.

Όλο όμως το σχέδιο το οποίο αποτυπώσαμε και το οποίο προσπαθούν να εφαρμόσουν για την Ελλάδα, και για αυτό δίνονται και τόσο περίεργες και παράλογες δηλώσεις προσπαθώντας να τρομοκρατήσουν τον Λαό από την μία ( με φοροεπιδρομές και ακόμα αναδρομικές χρεώσεις που απαγορεύεται να επιβάλλουν όσο ισχύει το Σύνταγμα, και μόνο εάν καταλυθεί το Σύνταγμα θα μπορέσουν να υλοποιήσουν ) και να τον ‘νουθετήσουν’ από την άλλη χωρίς να του παρέχουν λογική αιτιολόγηση, δεν μπορεί να υλοποιηθεί χωρίς την ανοχή του Λαού ή την συναίνεση του.

Για αυτό και υπάρχει ακόμα και η δυνατότητα να θυσιάσουν κάποιους πολιτικούς ( εν είδη « Δίκης των έξη» ) ως εξιλαστήρια θύματα που φταίνε όντως αλλά δεν θα είναι επ ουδενί τα μόνα ή τα πιο σημαντικά από τους φταίχτες για να δεχθεί ο Λαός την όποια κατάκτηση / υποδούλωση του από τρίτους με την ‘παρηγοριά’ μιάς γεύσης απόδοσης δικαιοσύνης που ούτε και αυτή θα είναι επαρκής ουσιαστικά ( ακόμα και θάνατος δεν έχει ουσία για τον Λαό εάν δεν συνοδεύεται τουλάχιστον από υλική αποζημίωση και αποκατάσταση της ζημίας σε όλα τα επίπεδα, πέραν του γεγονότος ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί τέτοιου είδους θάνατος και ενάντια στον Λαό τον ίδιο ). Ιστορικά αυτό έχει ξαναγίνει στην Ελλάδα, τόσο με το θέμα της Μικρασιατικής καταστροφής που ουδέποτε αποκαταστάθηκε η τάξη όσο και με το θέμα της εισβολής του Αττίλα στην Κύπρο, παρ’ όλες τις δίκες τόσο των Έξη όσο και των Συνταγματαρχών.

Τι οφείλουμε να κάνουμε εμείς ως Λαός :

όταν κάτι δεν μας ‘κολλάει’ ή δεν μας ‘βγαίνει’ λογικά από αυτά που μας ανακοινώνονται, αμέσως να σκεφτόμαστε ότι κάτι από αυτά που μόλις εκθέσαμε συμβαίνει. Συνεπώς, να μην δεχόμαστε και να μην σκεφτόμαστε καν να δεχθούμε κάτι που να μην είναι σύμφωνο με το Σύνταγμα και με την απλή κοινή λογική.
όταν μας ανακοινώνεται οικονομική ανεπάρκεια αμέσως να απαιτούμε επιστροφή κλοπιμαίων και αναδρομικά, αφού μιλάμε για εγκλήματα που θεωρούνται εγκλήματα από την σύσταση του Ποινικού Κώδικα και ως εκ τούτου δεν είναι αντισυνταγματικό να ζητήσουμε ευθύνες αναδρομικά.
εφ’ όσον δέχονται να μας επιβάλλουν αντισυνταγματικά μέτρα ή πολιτικές, οι προσυπογράφοντες τέτοιου είδους εξαγγελίες τελούν εν καταλύσει του Συντάγματος και ως εκ τούτου δεν υπόκεινται στις διατάξεις της όποιας παραγραφής παρά μόνο από την αποκατάσταση του Συντάγματος και μετά, δηλαδή σε ημερομηνία μελλοντική από τώρα. Άρα, ευθύνες θα ζητηθούν αναδρομικά για όλη τους την θητεία / θητείες.
απαιτούμε συνεχώς Δημοψήφισμα για κάθε μία πολιτική που θα επηρεάσει σύσσωμο τον Λαό και το Έθνος ( οικονομικό, μεταναστευτικό, εκλογικό, διεθνικό, ασφαλιστικό, εκπαιδευτικό, κλπ ) ΜΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΨΗΦΟΥ ΜΟΝΟ ΟΣΟΝ ΕΧΟΥΝ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΟΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ.
υπακούουμε πρώτα στο Σύνταγμα καθημερινά : αυτό σημαίνει συνεχής αντίσταση / καθυστέρηση / ένσταση / αγωγή ενάντια σε κάθε τι που δεν τηρεί το Σύνταγμα είτε όσον αφορά τα Ανθρώπινα Δικαιώματα που εγγυάται ( π.χ. αρχή της αναλογικότητος ή της ισότητος ανάμεσα στους Έλληνες ),συνεχείς κινητοποιήσεις ενάντια σε αντίστοιχες πράξεις επιβολών και συνεχής έκκληση για εφαρμογή του Συντάγματος νομικά όχι μόνο από το ΣτΕ ( Συμβούλιο της Επικρατείας ) αλλά και από το ΑΕΔ ( Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο ) και το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ( στο εξωτερικό ).


Έχοντας δείξει πόσο εύκολα και γρήγορα υποχωρούν ατάκτως σε μία απλή σφυγμομέτρηση της αποφασιστικότητας του Λαού στο να καταδικάσει εμπράκτως την όποια τους πολιτική, είναι σαφές ότι ο Λαός μπορεί να επιβάλλει αυτό που θέλει σχετικά ανώδυνα.

Έχοντας επίσης υπ’ όψη πόσο συνεχώς και ακούραστα επανέρχονται με τα ίδια συμφέροντα και στόχους τα οποία τα αποκαλούν είτε ως ‘πρόοδο’ είτε ως ‘αναδόμηση’ είτε ως ‘μεταρρύθμιση’ είτε ως ‘σχέδιο σωτηρίας’ είτε ως ‘ είτε αυτό ή το χάος / τανκς / χρεοκοπία / βούλιαγμα / καταστροφή’, είναι εμφανές πόσο επίσης ακούραστοι θα πρέπει αν είμαστε εμείς ως Λαός στο να επιδεικνύουμε και εμείς την ίδια αντίστοιχη αποδοκιμασία και ετοιμότητα και απαξίωση τους.

Ας συνεχίσουμε να κάνουμε πραγματικότητα τον εφιάλτη του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και όλων ασχέτως χρώματος των πολιτικών που προσπάθησε να προστατεύσει, για να εξασφαλίσουμε την δική μας ευημερία και όχι την δική τους.

Η ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, Ο ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΜΑΣ ΠΛΟΥΤΟΣ, ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ Η Ν. Δ. ΚΑΙ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΑΥΤΑ

Ένα μεγάλο κόλπο που εφαρμόζεται στους Έλληνες ώστε να μην μπορούν να σχηματίσουν συγκεντρωτική εικόνα για αυτούς που παρουσιάζονται ως ‘ηγέτες’ ή ‘σωτήρες’ ή ‘εθνάρχες’ και συνεπώς να μπορούν να εκτιμήσουν το ρίσκο του να ποντάρουν την ποιότητα ζωής τους, το βιός τους και τα παιδιά τους σε αυτούς είναι η κατακερμάτιση της γενικής πολιτικής όχι μόνο χρονικά αλλά και σε επίπεδο παρατάξεων.

Δηλαδή, για να μην μπορεί ο Έλληνας Πολίτης να δει την μεγάλη εικόνα του πού οδεύουμε, του λέγεται ότι η πολιτική ‘αλλάζει’ από κυβέρνηση σε κυβέρνηση και από κόμμα σε κόμμα, άσχετα εάν πρόκειται για ακριβώς τα δύο συγκεκριμένα κόμματα που εναλλάσσονται.

Στην πραγματικότητα όμως, κάθε ένας σοβαρός πολιτικός ή κοινωνικός επιστήμονας θα πεί ότι η κρατική πολιτική / στρατηγική δημιουργείται πάντα με ένα χρονικό διάστημα εφαρμογής τουλάχιστον 50 ή 100 χρόνων ( τα πιο βραχύβια 30 χρόνια ) και δεν αλλάζει με την εναλλαγή της κάθε κυβέρνησης ΕΚΤΟΣ εάν υπάρξει επανάσταση ή ανατροπή που προέρχεται άμεσα από τον Λαό χωρίς ενδιάμεσους ή αντιπροσώπους που προέρχονται από προηγούμενες καταστάσεις ή καθεστώτα. Δηλαδή, ακόμα και μία ανατροπή που υποστηρίζεται από τον Λαό αλλά ελέγχεται ή έχει ηγεσία από αντιπροσώπους ή μέλη της προηγούμενης καθεστηκυίας τάξης ( π.χ. ‘αλλαγή’ του 1981 ή ‘κομμουνιστική’ αντιπροσώπευση μέσω του βουλευτικού ΚΚΕ ) δεν είναι πραγματική Λαϊκή ανατροπή και συνεπώς δεν αλλάζει την προδιαγεγραμμένη κρατική πολιτική.

Αυτό το οποίο αλλάζει με τις εκλογικές αναμετρήσεις και πολιτικές ανατροπές ( ακόμα και στις περιπτώσεις χούντας ) είναι η προπαγάνδα και οι δικαιολογίες που δίνονται στον Λαό κατά την διαδικασία επιβολής της προδιαγεγραμμένης στρατηγικής.

Για αυτό και είναι πολύ εύκολο να νομίζει κανείς ότι η προπαγάνδα είναι η στρατηγική και συνεπώς ότι αυτή αλλάζει ενώ κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Π.χ., για να αναφέρουμε ένα ακραίο αλλά κλασικό παράδειγμα, τόσο ο εκφυλισμός της έννοιας « Ελλήνων Χριστιανών» που η Χούντα προπαγάνδιζε ότι υποστήριζε όσο και η απαξίωση τόσο της Εθνικής υπερηφάνειας ( Ελλήνων ) όσο και του κύρους της Εκκλησίας με τα σκάνδαλα των παπάδων ( Χριστιανών ) που έλαβαν χώρα στην μεταπολίτευση ήταν προπαγάνδα που στόχευε στην εφαρμογή της στρατηγικής που έχει χαραχθεί για την Ελλάδα : να υπονομευθούν οι δύο αξίες / σημεία αναφοράς που κοινωνιολογικά ευθύνονται για την ενότητα των Ελλήνων και την διαιώνιση του Έθνους. Η στρατηγική δεν άλλαξε. Άλλαξε μόνο ο τρόπος ώθησης του Λαού στο να την ακολουθήσει [ μέσω αντίδρασης στην καταπιεστική επιβολή της Χούντας γελοίων ‘εκφράσεων’ εθνικοφροσύνης και θρησκευτικότητας ενώ αργότερα με κομφορμισμό στην μόδα και τον ορισμό του ‘έξυπνου, συνειδητοποιημένου, πολιτισμένου’ ανθρώπου στην κοινωνία με φορείς / παραδείγματα τύπου Ν. Δήμου ( « η δυστυχία του να είσαι Έλληνας» ) και αργότερα Μ. Ανδρουλάκη ( « το Μ εις την Ν» ) και πλήθος άλλων τέτοιων λίβελων ].

Συνεπώς, θα πρέπει να δούμε σαν σύνολο και όχι σαν σειρά άσχετων μεταξύ τους και ανεξάρτητων εφαρμογών την πολιτική που ακολουθείται από το ΠΑΣΟΚ και την Ν. Δημοκρατία με την υποστήριξη / συνεργία των υπολοίπων κομμάτων, την πολιτική που έχει χαραχθεί για την Ελλάδα για τουλάχιστον 50 αν όχι 100 χρόνια, δηλαδή από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και μετά.

Εμμέσως πλήν σαφώς ομολογείται από πολιτικούς αναλυτές που ειδικεύονται στην Παγκόσμια Πολιτική Ιστορία ότι η Ελλάδα υπήρξε ένα ‘αναγκαίο κακό’, δηλαδή δεν ήταν εντός προγράμματος η δημιουργία ενός Κράτους με απόσχιση από την τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία που θα ανέτρεπε όλες τις οικονομικές ισορροπίες σε μία άκρως στρατηγική και πλουτοπαραγωγική περιοχή.

Δημιουργήθηκε διότι η αστάθεια μέσω συνεχών επαναστάσεων από τους γηγενείς Έλληνες που πνιγόταν στο αίμα δεν επέτρεπε την ύπαρξη επιχειρησιακής ή άλλης ανάπτυξης χωρίς υπερβολικό ρίσκο. Επίσης, οι απόπειρες αποτίναξης του Τουρκικού ζυγού γινόταν όλο και πιο σοβαρές καθώς οι Έλληνες μάθαιναν από τα λάθη τους. Θα ήταν λοιπόν στρατηγικό λάθος να μην αλλάξει η πολιτική με ένα ‘αυθόρμητο’ φιλελληνικό κίνημα που έδωσε την ώθηση για πατρονάρισμα της επανάστασης του 1821 ( αφού κρίθηκε βιώσιμη και απειλητική ) και έλεγχο ενός ασφυχτικά μικρού Κράτους το οποίο έκαναν τα αδύνατα δυνατά να κρατήσουν όσο πιο μικροσκοπικό γινόταν και υπό τον έλεγχο ενός μονάρχη που ήταν υπάλληλος και υπόλογος σε άλλους ( για αυτό και όποιος θέλησε να σηκώσει κεφάλι, όπως ο Καποδίστριας, εξοντώθηκε ).

Όμως, έγινε σαφές από τις απανωτές αναταραχές στο Νεοελληνικό πολιτικό σκηνικό ότι όχι μόνο τα σύνορα του μικροσκοπικού αυτού κρατιδίου εξαπλώνονταν απειλητικά αλλά και η διακυβέρνηση του δεν μπορούσε να σταθεροποιηθεί εάν δεν εφαρμοζόταν ανήκουστες για την εποχή εκείνη ( με πολύ λίγες εξαιρέσεις άλλων Κρατών ) Δημοκρατικές διαδικασίες αντί για απροκάλυπτη μοναρχία, γεγονός που εισήγαγε πολλούς αστάθμητους παράγοντες και κακά προηγούμενα και για άλλους Λαούς. Έως την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου είχε εξακριβωθεί ότι άκρατη μοναρχία για μεγάλα χρονικά διαστήματα και αντιλαϊκές πολιτικές χωρίς ειδική προπαγάνδα δημοκρατικότητας δεν θα μπορούσε να εγκαθιδρυθεί.

Ιδιαιτέρως κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της κατοχής η πολιτική επίδοση του Ελληνικού Λαού ήταν τρομαχτική για την τάξη πραγμάτων και την κατάσταση των κρατούντων αφού πολλές καινοτομίες ( παρ’ όλη την παλινδρόμηση και αναταραχή ανάμεσα σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, ακραίες κοινωνικές διαφορές και αρχές νομολογίας ) είχαν ήδη εγκαθιδρυθεί ή ήταν στην συνείδηση του Λαού απαραίτητες, ενώ η αυτοδιάθεση και αυτοκυβέρνηση χωρίς επίσημη αρχή είχε αρχίσει να είναι πραγματικότητα.

Ήταν σαφές λοιπόν ότι η στρατηγική ένταξης της Ελλάδας στο γενικό καθεστώς παγκόσμιας μοναρχίας ( είτε από επίσημες τάξεις βασιλείας / ευγενείας είτε από ανεπίσημες προς τον Λαό τάξεις οικονομικής βασιλείας ) έπρεπε να σχεδιασθεί και να εφαρμοσθεί.

Το πρώτο βασικό στοιχείο αυτής της μακροχρόνιας στρατηγικής που εφαρμόζεται είναι να υπάρχει κεκαλυμμένη μοναρχία, δηλαδή να ξεγελιέται ο Λαός ότι επιλέγει δημοκρατικές κυβερνήσεις ενώ στην ουσία εκλέγει συνεχώς την ίδια κυβέρνηση, το ίδιο κόμμα και την ίδια πολιτική με μόνη επιλογή αυτή του αντιπροσώπου. Ο κάθε πρωθυπουργός της περιόδου που διανύουμε υπήρξε απλώς ένας περισσότερο ή λιγότερο ικανός αντιπρόσωπος αυτής της σταθερής και επιβαλλόμενης κυβέρνησης όπως και ο κάθε δικτάτορας που επιστρατεύθηκε για να αποδείξει στον Λαό ότι αυτό το οποίο κατά καιρούς άρχιζε να συνειδητοποιεί ( δηλαδή ότι επρόκειτο για την ίδια κυβέρνηση της οποίας οι διάφοροι ηθοποιοί έπαιζαν το θέατρο των εκλογών και της Δημοκρατίας ) δεν ήταν αλήθεια αφού υπήρχε και ο δικτάτορας.

Ο λόγος για αυτή την ιστορική αναδρομή είναι ότι οφείλουμε να επανακτήσουμε την συλλογική μας μνήμη για να είμαστε πλέον σε θέση να εκτιμήσουμε ακριβώς τι κάνει και σε ποιο σημείο της γενικής στρατηγικής βρίσκεται το ΠΑΣΟΚ αυτή τη στιγμή.

Η γενική στρατηγική για την Ελλάδα βασίζεται στην λογική του διαίρει και βασίλευε και της αποκοπής των ριζών για πλήρη κατακερματισμό και υποδούλωση ενός κοινωνικού συνόλου / Έθνους που ιστορικά έχει αποδείξει τεράστια δυσανέχεια στην έννοια της ανισότητας σε κάθε πτυχή και επίπεδο της κοινωνίας και της ζωής, παρ’ όλη την τεράστια υπομονή που κατά καιρούς έχει επιδείξει παράλληλα με την επίσης τεράστια αντοχή.

Σε ειδικό τομέα θα αναλύσουμε όλα τα στάδια της στρατηγικής από το 1940 και πέρα αλλά για τους σκοπούς της συζητήσεως μας τώρα αρκεί μία ανάλυση της πορείας του ΠΑΣΟΚ από το 1981 και μετά έχοντας υπ’ όψη ότι η Ν. Δημοκρατία υποστήριξε ή επηύξησε κάθε στρατηγική του ΠΑΣΟΚ στις παρεμβαλλόμενες κυβερνήσεις της.

Η κοπή των ριζών επιτυγχάνεται με εκφυλισμό της εκπαίδευσης όπου οι νέες γενιές μαθαίνουν ιστορία, σωστή χρήση της γλώσσας και βασικές αρχές κουλτούρας. Από την περίοδο της μεγάλης ‘αλλαγής’ η εκπαίδευση στην Ελλάδα ισοπεδώθηκε και έχασε κάθε ουσία αφού οι μαθητές ‘εξισώθηκαν προς τα κάτω’ στο όνομα της ισότητας και σταμάτησαν να μαθαίνουν ή να βάζουν αξία στην εκπαίδευση. Εισήχθηκε ο συνδικαλισμός των μαθητών και η αποστήθιση – παπαγαλία ως ευθαρσές κριτήριο έτσι ώστε ο σκοπός του σχολείου να είναι η δημιουργία κατ’ ουσίαν αναλφάβητων κομματικών ακολούθων αντί για εκπαιδευμένους Πολίτες και η κριτική σκέψη εξέλιπε τελείως.

Ταυτόχρονα, ευτελίσθηκε η αξία του ήθους με κακώς εννοούμενη χειραφέτηση των ανηλίκων και διάλυση της οικογένειας, ενώ η απόκτηση οικονομικής ανεξαρτησίας ταυτίσθηκε με πίστη στο κόμμα ( βλ. πρασινοφρουρούς / κομματικούς ).

Επίσης, καλλιεργήθηκε τελεία απαξίωση της πορείας και του χαρακτήρα των Νεοελλήνων, κάτι που πέτυχε πολύ αφού επί σειρές γενιών κανείς Έλληνας δεν διδάχθηκε συστηματικά πολύ μοντέρνα ιστορία. Ταυτόχρονα με την απαξίωση της ταυτότητας των Νεοελλήνων καλλιεργήθηκε και η ξενολατρεία όπου ο,τιδήποτε μη Ελληνικό ήταν de facto ανώτερο.

Σε αυτή την βάση της ‘αλλαγής’ μπόρεσε να στηριχθεί και να υπάρξει τόσο η ένταξη μας σε κάθε λογής οικονομικό σχήμα ( όπως στην ΟΝΕ ) όσο και η υποταγή μας σε οποιονδήποτε δήλωνε μη Έλληνας.

Επειδή όμως οι επιζήμιες συνέπειες αυτών των επιλογών ( επιζήμιες για τον Λαό αλλά άκρως κερδοφόρες για τους σχεδιαστές της πολύχρονης στρατηγικής ) άρχισαν να είναι αισθητές κατά την αρχή του 21ου αιώνα και συνειδητοποίηση / πολιτική συνείδηση είχε αρχίσει να επανεμφανίζεται περί το 2004 με την μορφή της δυσανέχειας και της άρνησης υπακοής ανέλαβε ο Κ. Καραμανλής να υπενθυμίσει όχι μόνο τι σημαίνει δεξιά ( όπως είχε ξαναγίνει την προηγούμενη αντίστοιχη κατάσταση με την κυβέρνηση Μητσοτάκη ) αλλά και να πείσει ότι δεν υπάρχει κάτι πιο δημοκρατικό και καλύτερο από το ΠΑΣΟΚ, ταυτόχρονα εξασθενώντας τους Έλληνες οικονομικά και ηθικά ώστε να είναι ευκολότερο να υποκύψουν.

Αφού λοιπόν ναι μεν καταψηφίστηκε η Ν. Δημοκρατία στις εκλογές 2009 αλλά ΔΕΝ υπερψηφίσθηκε το ΠΑΣΟΚ που απλώς διατήρησε με διάφορους μηχανισμούς και αλχημείες τους ψήφους των κομματικών του ακολούθων και μόνο ( ενώ η Ν.Δ. έχασε μέρος και αυτών ) ολοταχώς τώρα όχι μόνο αλλάζει ο εκλογικός νόμος και πάλι ώστε ό,τι και να κάνει ο Λαός να βγεί ένα από τα δύο κόμματα ( διότι κατέστη εμφανές ότι στις επόμενες εκλογές το μαύρισμα θα είναι τέτοιου επιπέδου που δεν θα κρύβεται ούτε με απλή νοθεία ) αλλά εφαρμόζεται πολύ πιο δραστική πολιτική στροφής του ενός Έλληνα ενάντια στον άλλον.

Έτσι, με τον χειρισμό του θέματος των stage, οι εργαζόμενοι διαιρούνται σε αλληλο-αντικρουόμενες ομάδες. Με το θέμα της αστυνομίας οι Έλληνες χωρίζονται σε Πολίτες και αστυνόμους που αλληλο-μισούνται ( κάτι που συνεχίζεται να καλλιεργείται από τον εμφύλιο και μετά ), με την ιδιαίτερη μεταχείριση των αγροτών οι Έλληνες χωρίζονται σε αγρότες και πρωτευουσιάνους / κατοίκους της πόλης που αλληλο-φθονούνται, οι φοιτητές χωρίζονται σε Ελληνικών πανεπιστημίων και μη και αλληλο-μισιούνται με το θέμα των ιδιωτικών πανεπιστημίων ενώ εντέλει οι ομάδες των Δημοσίων Υπαλλήλων και των υπολοίπων Πολιτών γίνονται οι πιο μεγάλες και επικίνδυνες αλληλο-μαχόμενες κατηγορίες.

Όσο η μία κοινωνική ομάδα ανταγωνίζεται την άλλη ( και δεν έχουμε καν αναφέρει τις ομάδες των μεταναστών, ομογενών, παλινοστούντων, κλπ. ) για θέματα άμεσης διαβίωσης και επιβίωσης, χωρίς να ενώνονται όλοι προς αντιμετώπιση των πραγματικών εχθρών ( αυτών που καταπιέζουν, κλέβουν και εκποιούν ζωές και περιουσίες σε κρατικό και διακρατικό επίπεδο ), άλλα θέματα επίσης άρρηκτα δεμένα με την επιβίωση της Ελλάδας και των Ελλήνων περνούν απαρατήρητα, όπως εδαφικά – συνοριακά, Συνταγματικές καταπατήσεις / φθορές, απώλεια κρατικών προνομίων που μεταφράζονται σε προστασία του Πολίτη καθώς και άλλης φύσεως ζωτικά θέματα όπως η σωστή εκτίμηση μαζικής ιατρικής αγωγής όπως τα εμβόλια της γρίπης και του καρκίνου της μήτρας.

Όσο αυτό ισχύει, όσο οι Έλληνες μάχονται ο ένας τον άλλον για μισθούς πείνας και το δικαίωμα στην υπερχρέωση ενώ παραμένουν αδιάφοροι για τα υπόλοιπα και δεν αποφασίζουν να ενωθούν για να απαιτήσουν αυτά που τους ανήκουν ( σωστός μισθός για όλους, δηλαδή κατώτατο όριο στα 2.500 ευρώ με σημερινά δεδομένα, σωστή περίθαλψη και σωστή παιδεία δωρεάν για όλους χωρίς φροντιστήρια ) τότε δεν θα συνειδητοποιήσετε καν ότι αυτή την στιγμή που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, η διακυβέρνηση της χώρας δεν είναι στο ΠΑΣΟΚ αλλά σε μία ή περισσότερες εταιρείες οι οποίες διατάζουν και ορίζουν τύχες, όπως η Fitch ή η Moody’s και άρχων δεν είναι ούτε ο Ελληνικός Λαός ούτε καν ο Γ. Παπανδρέου αλλά κάποιος άγνωστος που ορίζει το ίδρυμα δανεισμού όλων των Κρατών μαζί με άλλους αγνώστους που ορίζουν κεντρικές τράπεζες και συναφή συμβούλια.

Κεντρικές τράπεζες, συναφή συμβούλια και ιδρύματα δανεισμού που δημιουργήθηκαν με το χρυσάφι και τα χρήματα των Λαών των Κρατών συμπεριλαμβανομένης και του Λαού της Ελλάδας από την εποχή που το χρυσάφι έφυγε με την δικαιολογία των ναζί και δεν ξαναγύρισε ποτέ.

Δηλαδή, μας δανείζουν ακριβά τα δικά μας λεφτά και μας δίνουν τα ποσά που ( εάν υπολογίσουμε κομπίνες τύπου off shore και επιχειρήσεις που θέριεψαν σε τερατώδες επίπεδο μόνο με κρατική επιχορήγηση ή αυθαίρετη εγκαθίδρυση των ως μεσάζοντες ή διαχειριστές εκεί που δεν χρειάζονται ) ιστορικά και επιχειρησιακά μας χρωστάνε και ποτέ δεν μας έδωσαν – ή μάλλον απλώς κάποιους από τους τόκους των ποσών αυτών.

Εάν πραγματικά εισπράτταμε αυτά που μας χρωστάνε και / ή μας ανήκουν όχι μόνο δεν θα είχαμε έλλειμμα και δημοσιονομικό χρέος αλλά και την δυνατότητα εισοδήματος από το Κράτος. Αυτό βέβαια προϋποθέτει την είσπραξη / απαίτηση όλων των χρωστούμενων, από αποζημιώσεις πολέμου έως πρόστιμα διακρατικών παραβιάσεων, αναδρομικές φορολογικές εισφορές από εκκλησία, μεγάλους κεφαλαιούχους, κρατικούς αξιωματούχους και των οικογενειών τους καθώς και πλήρη επιστροφή όλων των κλοπιμαίων κεφαλαίων και περιουσίας του Δημοσίου.

Τα λεφτά υπάρχουν. Απλώς τα νέμονται άλλοι και όχι ο Ελληνικός Λαός που τα δικαιούται.