ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΚΑΙ ΠΩΣ ΤΕΚΜΗΡΙΩΝΕΙ ΤΟ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ

Με το παρόν άρθρο θα τεκμηριώσω Συνταγματικά τα 10 Βήματα που είχα προτείνει ως εναλλακτικό σχέδιο, εφ’ όσον η Συνταγματικότητα τους δεν είναι εμφανής άμεσα. Είναι απορίας άξιον όμως πώς δεν τίθεται θέμα Συνταγματικότητας σε ό,τι εφαρμόζει η κυβέρνηση ( π.χ. των προστατευτισμό της ως προς τις τράπεζες ) ενώ όλοι ομολογούν ότι καταστρατηγεί καίρια σημεία των κεκτημένων του Λαού και υπονομεύει ή καταστρατηγεί πλήρως Δικαιώματα και εξασφαλίσεις / δικλείδες ασφαλείας που εμπεριέχονται στο Σύνταγμα.
Για να μπορέσουμε να δούμε την τεκμηρίωση και στην ουσία να έχουμε και κάποια ελπίδα επιβίωσης ως ανεξάρτητος και ελεύθερος Λαός, είναι απαραίτητο να αρχίσουμε να υιοθετούμε έναν πιο υγιή και ισορροπημένο τρόπο σκέψης ( δηλαδή, την ίδια αμφισβήτηση και έλεγχο που επιβάλλουμε ο ένας στον άλλον να την επιβάλλουμε και στους αξιωματούχους και τους κρατούντες, ελέω Λαού, συγκεκριμένες εξουσίες ).

Είναι απαραίτητη προϋπόθεση, δηλαδή, να αλλάξουμε την φιλοσοφία του ραγιά που υποτάσσεται στους εκάστοτε άρχοντες ( κάτι το οποίο μας έχει καλλιεργηθεί με έμμεσο και χειραγωγικό τρόπο μέσω της παιδείας και των ΜΜΕ ) και να καταλάβουμε ότι έχουμε ένα Σύνταγμα ( έστω και με την τωρινή του μορφή ) που απευθύνεται σε Ελεύθερους Πολίτες που εκλέγουν ( δηλαδή διορίζουν πλειοψηφικά ) και ξέρουν να ελέγχουν τους διαχειριστές – αντιπροσώπους που επανδρώνουν το κράτος και τους οργανισμούς τους, όπως και ξέρουν να τους πειθαρχούν και να τους τιμωρούν.

Οι νόμιμοι και Συνταγματικοί μηχανισμοί υπάρχουν, απλώς εμείς έχουμε επιτρέψει να πέσουν σε αχρηστία ή να εκφυλιστούν ( όχι σε νομικό επίπεδο αλλά ) στην πρακτική / πεπατημένη από τους κάθε κρατικοδίαιτους συνδικαλιστές, δικαστικούς, πολιτικούς, κλπ.


Για να γίνει αυτού του είδους η αλλαγή πνευματικού προσανατολισμού, κατ’ αρχάς, θα πρέπει να έχουμε συνεχώς και πάντα υπόψη μας και να εφαρμόζουμε καθημερινά τα εξής δύο άρθρα του Συντάγματος : το άρθρο 4 ( παρ. 1, 2, 5, 7 ) το οποίο σημαίνει ότι εφ’ όσον έχουμε Πολιτικά Δικαιώματα και δεν είμαστε υπό κηδεμονία τρίτου ατόμου ή της δικαιοσύνης, η δική μας γνώμη και ερμηνεία του Συντάγματος είναι τουλάχιστον ισότιμη με του κάθε αιρετού αξιωματούχου και / ή άλλων συμπολιτών ( π.χ. δημοσιογράφων, συνταγματολόγων, κλπ ) και συνεπώς όταν υπάρχει αμφισβήτηση για το τι σημαίνει ένα Συνταγματικό άρθρο δεν μπορεί να αποφαίνεται ένα άτομο ή μία μειοψηφία αλλά αποφασίζει το σύνολο των Πολιτών μέσω δημοψηφίσματος ώστε η πλειοψηφική γνώμη να είναι αυτή που επικρατεί όπως επιτάσσει η Δημοκρατία, ιδιαίτερα όταν το διακύβευμα είναι στο επίπεδο του μέλλοντος του Λαού ή του Έθνους και της συναφούς κυριαρχίας αυτού . Η ευθύνη και απόδοση αυτής, καθώς και η ανάληψη της θα πρέπει να γίνεται με την ίδια Αναλογικότητα και Ισότητα για όλους ( δηλαδή, ανάλογα με το βάρος της ευθύνης και το βάρος της ανάληψης αυτής ).

Επίσης, έχουμε υπόψη μας το άρθρο 120 ( και ιδιαίτερα οι παρ. 2, 3, 4 ) του Συντάγματος που θέτει την ευθύνη της στηρίξεως του στους ίδιους τους Πολίτες οι οποίοι οφείλουν να γρηγορούν και να το προασπίζουν όταν αυτό απειλείται, ως Θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων . Ιδίως σε συνδυασμό με το άρθρο 1, συνοψίζεται όλη η τοποθέτηση που θα πρέπει να έχουμε ως Πολίτες αυτής της Χώρας.

Τα δέκα βήματα, που είχα παρουσιάσει ως αρχικό εναλλακτικό σχέδιο για την κρίση, στηρίζονται στις βασικές αρχές του Συντάγματος.

Το Σύνταγμα εξασφαλίζει στους Πολίτες της Ελλάδος συγκεκριμένα Δικαιώματα και απαιτεί συγκεκριμένες υποχρεώσεις οι οποίες δεν μπορούν παρά να είναι εντός του πλαισίου Ισότητας και Αναλογικότητας και Ελευθερίας που το ίδιο το Σύνταγμα έχει θέσει.

Συγκεκριμένα, και εν συντομία λόγω έκτασης, τα άρθρα τα οποία έχω χρησιμοποιήσει σαν νομική υποστήριξη στα βήματα είναι τα πλέον απλά αλλά και σημαντικά. Το Σύνταγμα ορίζει ότι όλοι οι Έλληνες είναι Ίσοι ενώπιον του Νόμου ( άρθρο 4, παρ. 1 και 2 ) και κανένα υποσύνολο των δεν μπορεί να έχει ιδιαίτερη μεταχείριση ( άρθρο 4, παρ. 7 ). Για λόγους συντομίας αναφέρω τα άρθρα τα πλέον ζωτικά αλλά αν κάνουμε μία ανάγνωση του Συντάγματος με την τοποθέτηση που ήδη είπα, θα δούμε πλήθος άλλων άρθρων που υποστηρίζουν και τα Βήματα αλλά και κάθε άλλη τέτοιου είδους πρωτοβουλία ( π.χ. άρθρο 5 και 5Α, άρθρο 7 παρ. 2 και 3, κλπ ). Αυτό που δεν υποστηρίζεται πουθενά είναι η παντοδυναμία οποιουδήποτε ατόμου ή υποσυνόλου ενάντια στον Λαό και στο κράτος. Υπάρχουν όρια ακόμα και στις ευνοϊκές μεταχειρίσεις.

Αυτό σημαίνει ότι, πέρα από κάθε ποινικό θέμα από το οποίο ( καταχρηστικώς ) προστατεύονται οι βουλευτές, και αυτοί είναι κατά το Σύνταγμα ίσοι με τους υπόλοιπους Πολίτες ενώπιον του Νόμου, το οποίο σημαίνει ότι το 1ο Βήμα , που απαιτεί την ορθή εφαρμογή του ‘πόθεν έσχες’ καλύπτεται πλήρως : Όσον αφορά την φορολόγηση τους, η αρχή της Ισότητας και Αναλογικότητας θα τους υποχρεώσει να υποβληθούν τουλάχιστον στο ίδιο ποσοστό φορολόγησης της κλίμακας τους ( δηλαδή, μεγάλων εισοδημάτων ) και της τεράστιας ακίνητης περιουσίας ( που έχουν πολλοί από αυτούς ) που έχουν θεσπίσει και για τους υπόλοιπους Πολίτες.

Στο θέμα της εκκλησίας, το Σύνταγμα σαφώς ορίζει ότι Κεφαλή της αναγνωρίζεται ο Ιησούς Χριστός και θέτει το κείμενο της Αγίας Γραφής ως τηρούμενο αναλλοίωτο, γεγονός που σημαίνει ότι η εκκλησία αυτοδεσμεύεται από τις Δέκα Εντολές και την διδαχή του Χριστού όσον αφορά τουλάχιστον την κοσμική της δράση : θα πρέπει να μην απαιτεί ευνοϊκή μεταχείριση σε σχέση με το ποίμνιο της, θα πρέπει να είναι εκεί για να ελαφρύνει και όχι να επιβαρύνει την κοινωνία στην οποία υπάρχει και όταν υπάρχει έκτακτη ανάγκη θα πρέπει να είναι η πρώτη που να απλώνει δίχτυα προστασίας αντί να υπονομεύει το κράτος και τους Πολίτες σαν άλλου είδους πολυεθνική / Μ.Κ.Ο. .

Οι ίδιοι οι Απόστολοι έχουν δείξει τι σημαίνει να υπηρετείς την Εκκλησία του Χριστού και αυτό σημαίνει ότι το 2ο Βήμα επίσης καλύπτεται από το ίδιο το Σύνταγμα ( άρθρο 3 παρ. 1 και 3 ).

Εφ’ όσον και στην εκκλησία πρέπει να εφαρμοσθεί ο ίδιος νόμος που εφαρμόζεται στους Πολίτες, και εφ’ όσον η εκκλησία δεσμεύεται από την Γραφή να είναι διάκονος και όχι αφέντης του ποιμνίου, η αλλαγή του καθεστώτος των περιουσιακών της στοιχείων δεν αντιβαίνουν στην Συνταγματική επιταγή. Το γεγονός ότι τουλάχιστον σε πρώτη φάση δεν πρόκειται να προσβληθεί το καθεστώς των ατόμων – κληρικών και βεβαίως δεν πρόκειται να αλλάξει ο τρόπος λατρείας για το ποίμνιο είναι ακόμα μία επιβεβαίωση ότι όσον αφορά τα άτομα – Πολίτες / κληρικούς, το Σύνταγμα εξασφαλίζει την προστασία τους ( και την ατομική τους περιουσία ) όπως και όλων των άλλων.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να τονίσω ότι η εκκλησία της Ελλάδος αντιπροσωπεύει όλους τους Ορθόδοξους Έλληνες και άρα η περιουσία της δεν μπορεί να είναι ιδιόκτητη ούτε να είναι στο απυρόβλητο με την δικαιολογία αγαθοεργιών που κατά βούληση και αδιαφανώς κάνει. Η εκκλησία είναι διαχειριστής της περιουσίας των Ορθοδόξων Ελλήνων ( και για αυτό έχει νομή και κατοχή ) αλλά δεν είναι ιδιοκτήτης ή κύριος αυτής. Δεν μπορεί παρά να δίνει λόγο στους πιστούς με τον ίδιο τρόπο που οφείλει και το κράτος να δίνει λόγο στους Πολίτες. Αυτό είναι κάτι το οποίο υποστηρίζεται από τις Γραφές ( που κατοχυρώνονται από το Σύνταγμα ) και μπορούμε να αναλύσουμε σε άλλο άρθρο. Υπενθυμίζουμε ότι η πρώτη Εκκλησία υπό των Αποστόλων όπως περιγράφεται στις Πράξεις είχε κοινοκτημοσύνη και στόχος της ήταν η προστασία κάθε πιστού από όποια κοινωνική δυσκολία αντιμετώπιζε χωρίς διακρίσεις και χωρίς στεγανά / αδιαφάνεια / ανισότητα ανάμεσα στους πιστούς και στους Αποστόλους.

Όσον αφορά τα υπόλοιπα Βήματα, από τους δημοσίους υπαλλήλους έως τις τράπεζες και τις Μ.Κ.Ο. παντός είδους ή τους διάφορους μεγαλοεπιχειρηματίες / μεγαλοκεφαλαιούχους, το Σύνταγμα καλύπτει κάθε τέτοια δράση τόσο με τα άρθρα επί της Ισότητας και της Αναλογικότητας όσο και με τις διατάξεις περί της χρησιμότητας των θέσεων που επανδρώνει ο κάθε δημόσιος υπάλληλος ( αν καταργείται η θέση δεν υφίσταται θέμα μονιμότητας, αλλά επίσης ο υπαλληλικός κώδικας και ο όρκος τους προϋποθέτει ότι κακή συμπεριφορά, κατάχρηση εξουσίας, παράνομος πλουτισμός, απιστία / επιορκία συνιστούν λόγους απολύσεως, πέραν των πειθαρχικών και ποινικών συνεπειών ).

Πλήθος ατόμων που κατέφαγαν την δημόσια περιουσία και πλούτο υπάγονται σε αυτό το καθεστώς και δεν προστατεύονται από την βουλευτική ασυλία. Ο λόγος όχι μόνο για τον κάθε επίορκο εφοριακό ή υπάλληλο πολεοδομίας ή αστυνομικό, κλπ αλλά για τους αντίστοιχους διοικητές, γενικούς γραμματείς και άλλους αξιωματούχους Δ.Σ. ή άλλων διοικητικών οργάνων που ευθύνονται άμεσα για μαύρο χρήμα, υπεξαιρέσεις, έκπτωση των ΔΕΚΟ, της περιουσίας των Ταμείων, της κάθε κακοδιαχείρισης / πτώχευσης των δημοσίων επιχειρήσεων τύπου Ολυμπιακής, κ.ο.κ..

Αυτά, σε γενικές γραμμές ( πολύ γενικές ) για την Συνταγματικότητα των 10 Βημάτων.

Αντίστοιχα βέβαια μπορούμε ( και υποχρεούμαστε ) να αναλύσουμε την αντισυνταγματικότητα των κυβερνητικών μέτρων και πώς καταλύουν το Σύνταγμα μας και καταπατούν Ανθρώπινα Δικαιώματα χωρίς κανένα απολύτως όφελος για τον Λαό ή το Έθνος και την Χώρα. Κάτι βέβαια το οποίο μας επιτάσσει το Σύνταγμα να το αντιμετωπίσουμε και να το σταματήσουμε και όχι να το ανεχθούμε.

Για να μπορέσουμε λοιπόν να το κάνουμε αυτό θα πρέπει επίσης να συνειδητοποιήσουμε πως το ότι ως Πολίτες εξαπατηθήκαμε στο να ψηφίσουμε το Α ή το Β κόμμα δεν μας κάνει συνυπεύθυνους στην απάτη εις βάρος μας, αλλά θύματα. Για αυτό και θα πρέπει να διαχωρίσουμε την θέση μας εμπράκτως για να μη γίνουμε και συνυπεύθυνοι εντέλει.

Αυτό που μένει λοιπόν να αναλύσουμε είναι το ποιος θα εφαρμόσει τέτοιου είδους διορθωτικές πολιτικές ή εντέλει θα επιβάλλει το Σύνταγμα εντός Ελλάδος και πώς.
Πολλές φορές λέμε ότι ο Νόμος μπορεί να καλύπτει αλλά ο κάθε διαβρωμένος του συστήματος δεν πρόκειται ποτέ να τον εφαρμόσει. Αυτό θα το αναλύσω στο επόμενο άρθρο.

ΤΟ ΠΑΡΑΛΟΓΟ ΩΣ ΟΠΛΟ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΤΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ

Όσο οι αντιξοότητες εξαναγκάζουν τους Πολίτες να ενεργοποιούν την κοινή τους λογική, όπως είναι φυσικό στην ανθρώπινη φύση, τόσο περισσότερο ακούμε όχι μόνο από τα εγχώρια αλλά και από τα διεθνή ΜΜΕ μία καταιγίδα περίεργων έως ανοιχτά παράλογων ή αντιφατικών εξαγγελιών και ειδήσεων, εκτός από αυτά τα νέα που αναφέρουν φυσικές καταστροφές.

Τι σημαίνει αυτό ;

Το γεγονός ότι σε πράγματα που έχουν να κάνουν με την φύση με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ( π.χ. η κατολίσθηση των Τεμπών ) είναι με συνοχή ενώ τα υπόλοιπα που έχουν να κάνουν με φορολογία, με οικονομία, με την σχέση της Ελλάδας με τους διάφορους εταίρους και εταιρείες, με τον χειρισμό του κλίματος από τους ανθρώπους, με τους μετανάστες, με το ασφαλιστικό, τα διεθνή θέματα και γενικά ό,τι έχει να κάνει με τον χειρισμό των λίγων που επηρεάζει τους πολλούς είναι χωρίς συνοχή και χωρίς λογική ή τουλάχιστον συνεχώς αντιφατικά και νεφελώδη, μας οδηγεί στο ένα και μόνο συμπέρασμα : παρακολουθούμε μία εντονότατη εκστρατεία προσπάθειας / απόπειρας αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης και κοινής λογικής του Λαού ώστε να καθυστερήσει η φάση της αντίδρασης του Λαού που έπεται της φάσης της εφαρμογής της λογικής για την λήψη αποφάσεως. Δηλαδή, με λίγα λόγια προσπαθούν να βασιστούν στο να μπερδέψουν τον Λαό με διάφορους τρόπους για να επιμηκύνουν την αδράνεια του, η οποία έχει αρχίσει πλέον να φθίνει αισθητά.

Όταν και εάν έρθει η στιγμή στο θέμα της κατολίσθησης των Τεμπών να εξετασθεί εάν η καταστροφή αυτή προκλήθηκε από ανθρώπινο λάθος λόγω των έργων της σήραγγας εκεί ή όχι και ποιος ευθύνεται και άρα θα έχει συνέπειες, θα δούμε όλοι μας πώς ξαφνικά η λογική στα ρεπορτάζ ή η λογική στις δικαιολογίες εκπροσώπων και πολιτικών κυριολεκτικά θα βγεί από το παράθυρο ανεπιστρεπτί.

Ποιο λοιπόν είναι το πρώτο μέλημα της καμπάνιας των κρατικών φορέων και των εχόντων / κατεχόντων που αντιπροσωπεύουν ;

Η υπακοή του Λαού σε ό,τι προσπαθούν και θέλουν να του επιβάλλουν.

Πώς το καταλαβαίνουμε αυτό ;

Επιστρατεύθηκε ο πλέον μακροβιέστερος δεινόσαυρος της Ελληνικής πολιτικής σκηνής ( με την παράλογη παράδοση ότι η μακροβιότητα ενός ανθρώπου τον καθιστά ένα είδος βούδα ασχέτως της δράσης του και των πληγών που προκάλεσε με αυτή ) για να νουθετήσει τον Λαό ώστε να μην κάνει αυτά που ήδη έχει αρχίσει να εφαρμόζει. Ο λόγος βέβαια για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη ο οποίος βγήκε να πεί στον Λαό, μέσω διαφόρων άλλων σχολίων το εξής μείζον για τους πολιτικούς θέμα ελέγχου : να υπακούει και να μην ζητάει ούτε να ψάχνει να αποδώσει ευθύνες για τις συμφορές που τον βρίσκουν ενώ πληρώνει αυτά που έσπασαν οι λίγοι που συνεχίζουν και εννοούν να συνεχίσουν να το κάνουν.

Τι δηλαδή θέλει ο πολιτικός κόσμος από τον Λαό ;

Να πληρώνει, να υπομένει, να υπακούει και ποτέ να μην ζητάει ούτε έλεγχο και σαφώς ούτε και τιμωρία. Δηλαδή, ο Κ. Μητσοτάκης εκπροσωπώντας όλο τον πολιτικό κόσμο κατ’ ουσίαν ζήτησε, απαίτησε και φοβέρισε ώστε να προσυπογράψει ο Λαός την σιωπηρή κατάλυση της Δημοκρατίας, σκοτώνοντας όχι μόνο την λογική του αλλά και κάθε πολιτικό ρόλο του εγγυάται το Σύνταγμα ώστε να μην οδηγούμαστε σε καταστάσεις όπως η τωρινή αλλά ακόμα και όταν βρεθούμε σε τέτοιες καταστάσεις να μπορέσουμε να βγούμε από αυτές ακριβώς με τις πράξεις που ο κάθε Μητσοτάκης φοβάται : ανυπακοή σε αντισυνταγματικές πολιτικές και νόμους, ανυπακοή σε αντιανθρωπιστικές διατάξεις, ειρηνική αλλά ατσάλινη απαίτηση ευθυνών και επανορθώσεων μέσω των νομίμων οδών, άρνηση απεμπολήσεως Δικαιωμάτων και ιδιοτήτων σε κάθε περίπτωση.

Και γιατί τώρα και όχι προηγουμένως ;

Γιατί τώρα πρόκειται να παιχθούν τα περισσότερα αντεθνικά παιχνίδια, τώρα πρόκειται με αστείες και αίολες δικαιολογίες να αποπειραθούν να επιβάλλουν σε μας τους Έλληνες την κατάλυση όχι μόνο του Συντάγματος αλλά και της ίδιας της Ελλάδας, σύμφωνα με τον ορισμό κράτους και όχι είτε χώρας υπό κατάκτηση ή επαρχίας / αποικίας.

Στον οικονομικό τομέα, το παράλογο έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις και από την μία λέγεται αβάσιμα ότι χρειαζόμαστε συνεχώς να δανειζόμαστε και από την άλλη ότι δεν το χρειαζόμαστε και / ή ότι δεν είμαστε ζητιάνοι και άλλα συναφή περί της υγείας ή μη υγείας της οικονομίας. Ο κάθε δανεισμός που γίνεται αστραπιαία με συνοπτικές διαδικασίες και ανύπαρκτη ή άκρως ελλειμματική ενημέρωση του Λαού που θα πληρώσει αυτά, δεν φαίνεται να καλύπτει έστω και προσωρινά ούτε μία ανάγκη του κράτους αλλά απλώς και όντως ‘μαγικά’ να κάνει δυσχερέστερη την θέση της Ελλάδας. Κάθε ένας από εμάς που κάποτε ή και τώρα έχει δάνεια γνωρίζει ότι ένα δάνειο στην πρώτη του φάση ( δηλαδή όταν εκταμιεύεται ) δίνει μία ανάσα είτε στην αποπληρωμή άλλων δανείων είτε στην απόκτηση υπηρεσιών / αγαθών που είναι αναγκαία. Είναι πρωτοφανές που στην Ελλάδα, τα κρατικά δάνεια πάνε κατ’ ευθείαν στην φάση τρία ( ούτε καν την δεύτερη φάση όπου υπάρχει κάποια αποπληρωμή και κάποια περίοδος χάριτος ) από την ώρα που εκταμιεύονται : στον αμείλικτο πόλεμο από την τράπεζα με κατασχέσεις και αγριότητες και προσωπικές προσβολές.

Και σε τι έγκειται η κατάσχεση σε ένα κρατικό δάνειο, κάτι δηλαδή που ποτέ δεν μας λέγεται ότι είναι υπό διακύβευση διότι εάν μας λεγόταν η Λαϊκή απάντηση θα ήταν άκρως διαφορετική ;

Τι σημαίνει το Ελληνικό ομόλογο το οποίο μάλιστα γίνεται ως « ενέχυρο » από ξένους και δη ιδιώτες ;

Όταν κάτι δίνεται ως ενέχυρο, σημαίνει ότι ανήκει στον ενεχυροδανειστή εκτός εάν καταφέρεις να αποπληρώσεις το δάνειο στο χρονικό διάστημα που ο ενεχυροδανειστής σου έχει θέσει. Διότι εάν παρέλθει το χρονικό αυτό διάστημα ακόμα και εάν το αποπληρώσεις, είναι στην ευχέρεια του ενεχυροδανειστή εάν θα κρατήσει ή θα πουλήσει για δικό του όφελος όσο- όσο το ενέχυρο σου.

Και όταν λοιπόν το ενέχυρο είναι κρατικό, τι πρέπει να υποθέσουμε ότι κάνει ο πολιτικός κόσμος στην χώρα μας, την οποία εμείς σηκώσαμε και σηκώνουμε στους ώμους μας από ανέκαθεν και την οποία στην ουσία εμείς και μόνο εμείς μπορούμε να διασώσουμε ;

Αυτό το οποίο κάνουν οι πολιτικοί όλων των παρατάξεων είναι να εκποιούν την χώρα βάζοντας την κομμάτι – κομμάτι ενέχυρο ενώ τα χρήματα δεν φτάνουν ποτέ στον προορισμό τους, αφού τα τρώνε σε διάφορες μορφές από την σύσταση επιτροπών για να αποδώσουν ποινικές ευθύνες εκ του ασφαλούς σε θέματα που έχουν φροντίσει να παραγράψουν και οπότε μόνο στα χαρτιά θα έχει γίνει η ‘ απόδοση δικαιοσύνης’, σε εκδηλώσεις, ‘επενδύσεις’, επιχορηγήσεις ιδρυμάτων και την παροχή ‘επιδομάτων’ που τα παίρνουν πίσω με τους έμμεσους φόρους το λιγότερο, καθώς και την οικονομική στήριξη άλλων κρατών ( από την Αλβανία έως τα Σκόπια ) ενώ ο Λαός και μαραζώνει και ζημιώνεται σε όλα τα επίπεδα, χάνοντας και την χώρα τους χωρίς να το καταλαβαίνουν.

Ήδη, έχουν ξεκινήσει τα ΜΜΕ να το προαναγγέλλουν αυτό, όχι μόνο μέσω της εξοικείωσης του Λαού από την όποια ιδιωτική ή εξωτερική βούληση ακριβώς λόγω των δανείων που μας έχουν ενεχυριάσει αλλά και από τις πολύ σύντομες και εν τάχει ανακοινώσεις ότι ο έλεγχος της οικονομικής πολιτικής της Ελλάδας θα περάσει και επίσημα σε ξένους ή μάλιστα ξένες χώρες όπως η Γερμανία ή όποια άλλη.

Όποιος ελέγχει την οικονομία μίας χώρας, κατέχει την χώρα αυτή. Τι δηλαδή μας λένε να δεχθούμε υπακούοντας και μη ζητώντας να ασκήσουμε τα Δικαιώματα μας ;

Μας ζητούν να δεχθούμε την κατάκτηση της χώρας μας από άλλους, την εκχώρηση του ελέγχου των ζωών μας καθημερινά σε όλους τους τομείς ( αφού η οικονομία διέπει κάθε τομέα ) από κάποιον εκτός των συνόρων μας, κάποιον ιδιώτη ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΕΜΕΙΣ ΩΣ ΛΑΟΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΨΗΦΙΣΑΜΕ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΓΚΡΙΝΑΜΕ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ.

Δηλαδή, μας ζητούν να δεχθούμε και να γίνουμε συμμέτοχοι στην εσχάτη προδοσία που σύσσωμη η Βουλή διαπράττει, καταλύοντας τα βασικότερα άρθρα του Συντάγματος και επιστρέφοντας μας στις ‘ κυβερνήσεις’ της κατοχής του 1941- 1944.

Αυτό βέβαια, μόνο εάν υπακούσουμε όπως ζητάει ο αποστάτης και προδότης Μητσοτάκης εκ μέρους όλων αυτών που λυμαίνονται την Δημοκρατία μας από τότε που χύσαμε το αίμα μας για να την επαναφέρουμε, όπως το σύννεφο των ακριδών στην σοδειά που εμείς καλλιεργήσαμε.

Όλο όμως το σχέδιο το οποίο αποτυπώσαμε και το οποίο προσπαθούν να εφαρμόσουν για την Ελλάδα, και για αυτό δίνονται και τόσο περίεργες και παράλογες δηλώσεις προσπαθώντας να τρομοκρατήσουν τον Λαό από την μία ( με φοροεπιδρομές και ακόμα αναδρομικές χρεώσεις που απαγορεύεται να επιβάλλουν όσο ισχύει το Σύνταγμα, και μόνο εάν καταλυθεί το Σύνταγμα θα μπορέσουν να υλοποιήσουν ) και να τον ‘νουθετήσουν’ από την άλλη χωρίς να του παρέχουν λογική αιτιολόγηση, δεν μπορεί να υλοποιηθεί χωρίς την ανοχή του Λαού ή την συναίνεση του.

Για αυτό και υπάρχει ακόμα και η δυνατότητα να θυσιάσουν κάποιους πολιτικούς ( εν είδη « Δίκης των έξη» ) ως εξιλαστήρια θύματα που φταίνε όντως αλλά δεν θα είναι επ ουδενί τα μόνα ή τα πιο σημαντικά από τους φταίχτες για να δεχθεί ο Λαός την όποια κατάκτηση / υποδούλωση του από τρίτους με την ‘παρηγοριά’ μιάς γεύσης απόδοσης δικαιοσύνης που ούτε και αυτή θα είναι επαρκής ουσιαστικά ( ακόμα και θάνατος δεν έχει ουσία για τον Λαό εάν δεν συνοδεύεται τουλάχιστον από υλική αποζημίωση και αποκατάσταση της ζημίας σε όλα τα επίπεδα, πέραν του γεγονότος ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί τέτοιου είδους θάνατος και ενάντια στον Λαό τον ίδιο ). Ιστορικά αυτό έχει ξαναγίνει στην Ελλάδα, τόσο με το θέμα της Μικρασιατικής καταστροφής που ουδέποτε αποκαταστάθηκε η τάξη όσο και με το θέμα της εισβολής του Αττίλα στην Κύπρο, παρ’ όλες τις δίκες τόσο των Έξη όσο και των Συνταγματαρχών.

Τι οφείλουμε να κάνουμε εμείς ως Λαός :

όταν κάτι δεν μας ‘κολλάει’ ή δεν μας ‘βγαίνει’ λογικά από αυτά που μας ανακοινώνονται, αμέσως να σκεφτόμαστε ότι κάτι από αυτά που μόλις εκθέσαμε συμβαίνει. Συνεπώς, να μην δεχόμαστε και να μην σκεφτόμαστε καν να δεχθούμε κάτι που να μην είναι σύμφωνο με το Σύνταγμα και με την απλή κοινή λογική.
όταν μας ανακοινώνεται οικονομική ανεπάρκεια αμέσως να απαιτούμε επιστροφή κλοπιμαίων και αναδρομικά, αφού μιλάμε για εγκλήματα που θεωρούνται εγκλήματα από την σύσταση του Ποινικού Κώδικα και ως εκ τούτου δεν είναι αντισυνταγματικό να ζητήσουμε ευθύνες αναδρομικά.
εφ’ όσον δέχονται να μας επιβάλλουν αντισυνταγματικά μέτρα ή πολιτικές, οι προσυπογράφοντες τέτοιου είδους εξαγγελίες τελούν εν καταλύσει του Συντάγματος και ως εκ τούτου δεν υπόκεινται στις διατάξεις της όποιας παραγραφής παρά μόνο από την αποκατάσταση του Συντάγματος και μετά, δηλαδή σε ημερομηνία μελλοντική από τώρα. Άρα, ευθύνες θα ζητηθούν αναδρομικά για όλη τους την θητεία / θητείες.
απαιτούμε συνεχώς Δημοψήφισμα για κάθε μία πολιτική που θα επηρεάσει σύσσωμο τον Λαό και το Έθνος ( οικονομικό, μεταναστευτικό, εκλογικό, διεθνικό, ασφαλιστικό, εκπαιδευτικό, κλπ ) ΜΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΨΗΦΟΥ ΜΟΝΟ ΟΣΟΝ ΕΧΟΥΝ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΟΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ.
υπακούουμε πρώτα στο Σύνταγμα καθημερινά : αυτό σημαίνει συνεχής αντίσταση / καθυστέρηση / ένσταση / αγωγή ενάντια σε κάθε τι που δεν τηρεί το Σύνταγμα είτε όσον αφορά τα Ανθρώπινα Δικαιώματα που εγγυάται ( π.χ. αρχή της αναλογικότητος ή της ισότητος ανάμεσα στους Έλληνες ),συνεχείς κινητοποιήσεις ενάντια σε αντίστοιχες πράξεις επιβολών και συνεχής έκκληση για εφαρμογή του Συντάγματος νομικά όχι μόνο από το ΣτΕ ( Συμβούλιο της Επικρατείας ) αλλά και από το ΑΕΔ ( Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο ) και το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ( στο εξωτερικό ).


Έχοντας δείξει πόσο εύκολα και γρήγορα υποχωρούν ατάκτως σε μία απλή σφυγμομέτρηση της αποφασιστικότητας του Λαού στο να καταδικάσει εμπράκτως την όποια τους πολιτική, είναι σαφές ότι ο Λαός μπορεί να επιβάλλει αυτό που θέλει σχετικά ανώδυνα.

Έχοντας επίσης υπ’ όψη πόσο συνεχώς και ακούραστα επανέρχονται με τα ίδια συμφέροντα και στόχους τα οποία τα αποκαλούν είτε ως ‘πρόοδο’ είτε ως ‘αναδόμηση’ είτε ως ‘μεταρρύθμιση’ είτε ως ‘σχέδιο σωτηρίας’ είτε ως ‘ είτε αυτό ή το χάος / τανκς / χρεοκοπία / βούλιαγμα / καταστροφή’, είναι εμφανές πόσο επίσης ακούραστοι θα πρέπει αν είμαστε εμείς ως Λαός στο να επιδεικνύουμε και εμείς την ίδια αντίστοιχη αποδοκιμασία και ετοιμότητα και απαξίωση τους.

Ας συνεχίσουμε να κάνουμε πραγματικότητα τον εφιάλτη του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και όλων ασχέτως χρώματος των πολιτικών που προσπάθησε να προστατεύσει, για να εξασφαλίσουμε την δική μας ευημερία και όχι την δική τους.